Poucos dos que lean este título imaxinarán que me refiro a videoxogos mainstream para ordenadores. Alá polos afastados 80, cando as creacións videoxoguís se baseaban no cine, e non ó revés; cando esta industria era algo embrionario e as ideas frescas e algo inxenuas duns poucos (post) adolescentes, brillantes pero sen medios (factores hoxe en día etiquetados no Credo dos indies), os videoxogos se vendían en cintas de cassette.

Dinamic_anuncio_entebras

Certo é que en países coma o Xapón e os EUA xa había outros formatos e niveis de Industria substancialmente maiores, pero no Reino Unido (e un pouco máis ó Sur de Europa) máis do 80% do ocio electrónico se xestaba nas casas, con programadores e grafistas que tomaban bocatas de chourizo en vez de café, grafistas que usaban cadernos de papel cuadriculado en vez de complexos entornos GUI, xoves que intuían e evoluían as súas obras conforme avanzaba o seu desenvolvemento (ás veces sen apenas información técnica).

Sen plans de mercadotecnia ou de complexos plans de mercado. Case sempre ó amparo da economía paterna. Ata que algún selo de distribución se fixaba neles.

Algúns “puntas de lanza” chegaron a establecerse como membros do cadro de persoal asalariados e nun local físico, nalgunha das 4 grandes: Dinamic (dos irmáns Víctor e Snatcho Ruíz, e que despois de diversas crises posteriores e adaptacións ós saltos tecnolóxicos perdura ata hoxe en día como FX Interactive), Erbe/Topo Soft (creada e impulsada polo excantante de Fórmula V, e para min unha sorte de Steve Jobs hispano-perdoádeme o hype-, Paco Pastor), Ópera Soft (no que se atopaban mentes tan brillantes coma Gonzo Suárez, activo na industria ata hai “4 días”), Zigurat/Made in Spain (con fundadores totalmente autodidactas, e posteriormente recrutadora de freelances ata o colapso dos 8 Bits).

Opera_Soft_entebras

Outros traballaron para outros selos menores (a espectacular Dro, Zafiro, Proein, Mind Games España), pero en calquera caso e a pesar de que na moi frutífera produción había producións claramente amateurs e con graves carencias (aínda que non sempre por falta de responsabilidade ou gana, lembremos que as obras de animación e de ocio electrónico se consideraban infantís e insolventes); houbo xogos que destacaron pola súa validez ou pola orixinalidade (ceibes de filtros de censura, corsés de clasificación por idades ou do dirixismo dos “Briefings” doutros Sectores).

Foi unha época na que os xogos e o cómic se daban a man (incluso nos Packaging, contratando a ilustradores de tanto prestixio coma Carlos Giménez, Ciruelo Cabral, Alfonso Azpiri, Luis Royo -estes dous últimos con multitude de encargos no sector-). Era unha época na que a memoria RAM era un recurso a conservar, non había formatos gráficos estándar nin algoritmos de compresión de son coma o .MP3.

¿Onde foron todo eses pioneiros? Algúns non pasaron de programar uns poucos xogos, ata que marcharon á Universidade ou foron chamados a filas (sí, daquela había un Servizo Militar Obrigatorio); outros, traballaron nos florecentes novos sectores da Informática (que tanto creceu e se diversificou na década dos 90, xente coma Roberto Potenciano), e tamén houbo programadores que engrosaron as filas dos programas de Xestión.

E os menos, permaneceron nesta Industria, xa cunha presenza minúscula e batallando contra tódolos obstáculos da actualidade (a Globalización dos Mercados, a Piratería, as políticas restrictivas dalgunhas plataformas de xogo). Incluso houbo oco para entrar nos sector das Máquinas Recreativas antes do seu colapso definitivo (Gaelco).

After_the_War_entebras

Todo o proceso se facía de forma artesanal, pero aquel espírito e cariño deses pioneiros impregnaba as súas obras de singularidade, e permitiu prende-la chama creativa para nenos coma min.

De tódalas formas, a industria dos 8 bits foi inspiración, e os novos futuros creadores se empaparon das novas tendencias (como anos atrás fixeron aqueles que tiñan diante un Spectrum, Amstrad ou MSX): a demoscene (os que alimentaron o staff da Saga Commandos), as páxinas web. En fin, outra historia.

Lectores/as, se esta época significa algo na vosa vida (ou se ledes esta reseña porque vos picou a curiosidade), a vós e só a vós vai adicado este artigo.

Como podo xogar con eses cartuchos doutros países que tanto se ven no “ebay” nas miñas consolas clásicas? Como podo facer para que a miña NES saque son estéreo? Que solución teño ante os quencementos esaxerados dos meus sistemas de entretemento de toda a vida que non teñen ventilador interno? Con esas e outras preguntas similares un pode acabar o día mirando na rede e atopar titoriais, artigos e todo tipo de axudas para algo que quizais non soubera: as posibilidades que existen para modificar as nosas consolas para poder gozar de características técnicas que non ofrecían ao compralas no seu día e todo iso sen ser enxeñeiro nin ter demasiados coñecementos de electrónica xeral. O chamado “modding” no seu termo inglés ou máis coñecido polas nosas terras como “bricolaxe consoleiro”.

As modificacións que se poden atopar van dende cambiar artísticamente a imaxe exterior da consola ata truquiños para que unha consola execute xogos doutras rexións en principio incompatibles, novas saídas audio/video en sistemas que son teñen a típica de antena RF, son estéreo ou pseudo estéreo en sistemas “mono”, interruptores para cambiar a rexión (o que afecta á velocidade e visualización), trocar ou engadir “luceciñas” ou “leds”, ou mellorar os mandos de control con botóns e pancas novas máis “amigables”.

Ler o resto da entrada »

Excelente montaxe na que grandes títulos clásicos teñen sons da actual xeración. Mención especial ao Pacman ou Zelda.

Vía | Youtube

Enténdelo?

Por: Mércores, 13 de Marzo de 2013, 16:39 COMENTAR

codigo konami

Só os xogadores máis antigos o comprenderán

Vía | Miki 800

videoxogos.vida.real

Os xogos de agora xa non dan leccións tan profundas como os de antes…

Vía | Geeks are Sexy

Game Boy vs Games Gear

Por: Martes, 5 de Febreiro de 2013, 14:51 COMENTAR

Os máis veteranos entenderano

Fonte | Johan Vinet

Mappy

Por: Xoves, 31 de Xaneiro de 2013, 15:49 COMENTAR

Se conseguiches pasar este videoxogo, estás preparado para roubar un Banco

Retro Realidade

Por: Martes, 29 de Xaneiro de 2013, 15:33 COMENTAR

Cando a realidade se confunde coa ficción retro

Vía | It8bit
Fonte | Lee Vidal

Alfabeto de videoxogos

Por: Martes, 22 de Xaneiro de 2013, 17:56 COMENTAR

Sen dúbida, a mellor maneira de aprender o abecedario

Vía | Insanelygaming
Fonte | Franklin Napier

Colgantes retro

Por: Luns, 21 de Xaneiro de 2013, 18:48 COMENTAR

Se sodes dos que vos gustan os colgantes hoxe tráivos unha boa serie deles, dende o que emula a unha Game Boy até as fichas de Tetris. Unha boa forma de amosar o voso gusto retro.

Comprar | Etsy

Grandes recreativas

Por: Xoves, 17 de Xaneiro de 2013, 16:22 COMENTAR

Papá, dasme outras 25 pesetas?

Fonte | Omaruindustries
Vía | It8Bit

É doado que todos lembredes o popular xogo de espada e maxia de SEGA “Golden Axe”, descaradamente baseado nos personaxes de “Conan o bárbaro”, que revolucionou os arcades alá por 1989 e poida que unha bo morea de vos continue a xogar nel hoxe nas consolas ou emuladores. Non so foi declarado mellor xogo daquel ano pola prensa especializada senón que a afección corroborou tal galardón de xeito case unánime, sendo moi alta a recadación nos salóns recreativos e as ventas das conversións oficiais para os fogares en Mega Drive e Master System.

Dende aquela foron saíndo máis conversións, despois segundas e terceiras partes da saga e “remakes” de afecionados, uns con máis sona que outros. O que aquí vou comentar é un deses “remakes” pero de corte profesional, programado pola propia SEGA para a PlayStation 2 de Sony, que podemos atopar no recompilatorio “SEGA Classics Collection” do ano 2005, que viña tamén con versións melloradas doutros sete xogos de SEGA “de toda a vida”: Columns, OutRun, Virtua Racing, Monaco GP, Fantasy Zone, Space Harrier e Puzzle & Action (Bonanza Bros. / Tant R).

O primeiro que habería que remarcar é que para alguén que nin xogou nin coñece a versión orixinal do Golden Axe, este “remake” pareceralle un xogo aburrido e sobre todo monótono, que asemella non ter fin e por intres cunha dificultade demasiado elevada. É dicir, que para gozar do título cómpre non só coñecer a saga (ou polo menos a primeira parte) senón tamén ser “fan” dela. E aínda así… en fin, vexamos.  Ler o resto da entrada »