Análise de Splinter Cell: Blacklist

Por: Martes, 3 de Setembro de 2013, 20:23 COMENTAR

Splinter Cell Blacklist 2

Cando Ubisoft aseguraba que con esta sexta entrega a saga Splinter Cell volvería ás orixes, o meu cerebro dividiuse en dous, unha parte alegrábase de satisfacción por este feito e a parte racional sabía que non ía ser así.

Deste xeito Blacklist volve a ter a Sam Fisher de protagonista, e ao mesmo tempo volve repetir estratexia e xogabilidade de Conviction, un excelente xogo pero que se achegaba máis á acción que á infiltración.
O que si volve aos inicios é o marco argumental, que nos sitúa nun conflito internacional no que un grupo de terroristas chamados “Os Enxeñeiros”, ameazan a seguridade dos Estados Unidos . Para solventar esta ameza contamos co mellor grupo antiterrorista, Fourth Echelon, no que obviamente está Sam Fisher.

O seu centro de mando sitúase nun avión que recorre diversos puntos do planeta para resolver este problema internacional e capturar aos “enxeñeiros”. Mais esta aeronave non é só un detalle argumental, senón que nos serve de interface para elexir a misión que queremos cumprir, adquirir novos accesorios e incluso mellorar o propio avión.
O que si sabe facer á perfección Blacklist é introducir o multixogador, sobre todo a pantalla partida que sempre quedaba un pouco “light” dentro da propia aventura, xa que dende a nosa interface poderemos observar as misións que podemos superar no modo online, en solitario ou a pantalla dividida.

Splinter Cell Blacklist 3

Como é obvio, as misións individuais son moito máis espectaculares e divertidas, mais as cooperativas serven como misións secundarias relacionadas coa propia historia, o que engade máis emoción para superalas con outro compañeiro.

Xa dentro do xogo atopámonos cun título moi similar á anterior entrega, como dixen , copiando xogabilidade. É certo que agora temos máis lugares nos que escondernos, mais a posibilidade de seleccionar a varios inimigos e eliminalos con só premer un botón resta bastante emoción a un xogo que de por si debería evitar isto.

Neste punto gustaríame que fagamos un exercicio de memoria, aqueles que xogastes a calquera dos tres primeiros títulos, recordades cantas veces sobreviviades se vos descubrían? Contadas veces. Porque o que valía era a infiltración, a misión de Sam Fisher era pasar desapercibido, era unha sombra, e se nos vían, a nosa morte era case segura.

Co longo dos anos isto foi cambiando e agora se nos descobren podemos correr a escondernos nun lugar escuro e agardar a que se lles pase o “medo”, e se non, poderemos saír victoriosos disparando como se de un xogo de acción puro se tratase, tanto é así, que por momentos controlaremos ao compañeiro de Sam, e a súa xogabilidade é exactamente a de un FPS.

Este feito son consciente de que gustará a moita xente, porque verdadeiramente a xogabilidade é moi boa, mais a balanza xira a favor da acción e declínase pola infiltración, algo que Splinter Cell non debería permitir.

Lonxe queda o de tirar botellas para facer ruídos, lonxe queda o de memorizar as rutas dos gardas, incluso lonxe queda o de disparar ás luces… agora avanzamos nun afán de aventureiro sen medo a nada sabendo que se nos descobren case sempre poderemos resolver o problema a tiro limpo.

Como seguidor da infiltración quero castigar este feito, castígalo até que Ubisoft de verdade volte ás orixes. Algo iluso pola miña parte.

Se falamos do apartado técnico, a pesar dalgún que outro erro sonoro, todo está a un nivel moi apto. É certo que graficamente tampouco chama demasiado a atención, pero non desentoa en absoluto co producto final, con boa cantidade de sombras, uns efectos de luz moi bos e escenarios bastante amplos e detallados, nos que case sempre temos varios camiños que elexir para chegar ao noso destino.
Polo tanto podemos asegurar que Ubisoft tiña moi claro o que quería facer, Conviction vendérase o suficientemente ben como para cambiar de estratexia, así, mellorando puntos como o multixogador e engadindo algunha que outra misión ao estilo clásico, é dicir, sen poder tocar a ninguén, para poder dicir que volvían ás orixes, xa tiña o produto desexado, un título divertido no que pasar unhas seis horas (se só realizamos as misións da aventura, xa que se realizamos as cooperativas o tempo duplícase) na que os amantes da infiltración pura e dura coma min terán unha pequena dose e os amantes da acción terá outra pequena dose.

Ubisoft quere ter contentos a todos, mais isto pode facelo? Está acertada Ubisoft nesta estratexia?

Personalmente paréceme que non, Splinter Cell naceu como unha saga para xogadores con paciencia, na que había que memorizar cada paso dos gardas para saír con éxito das misións, non podías ter ningún erro ou sería a fin. Agora temos un xogo correcto, pero que perde por completo a esencia da saga, supoño que aqueles que levades con esta saga dende os inicios me entenderedes, os que nunca a probaron, si, pode ser un xogo bo para vós.

[puntuacion]ESTILO=Sonic|GRÁFICOS=85|SON=81|XOGABILIDADE=90|DIVERSIÓN=83|DURACIÓN=81[/puntuacion]

Amósovos o mesmo gameplay que xa vimos no E3 pero desta volta cuns minutos engadidos e comentando as posibilidades do próximo título protagonizado por Sam Fisher.

Esta nova entrega continuará os acontecementos de Conviction e se xa no anterior a acción estaba igualada coa infiltración, en Blacklist parece que acontecerá un tanto do mesmo.

Dóeme que se alonxen perigosamente do sixilo puro e duro, mais a verdade é que Conviction era moi dinámico e divertido, e case me atrevo a dicir que Blacklist estará á altura.