Videoxogos na Educación

Por: Domingo, 2 de Marzo de 2014, 18:30 COMENTAR

Xogos na Educación

Moito se ten falado sobre a negatividade que implican os videoxogos sobre os nenos e nenas, moitas novas “engordadas” saíron nos medios por casos illados de rapaces con problemas que remataron delinquindo e incluso asasinando a familiares, e os medios de comunicación din que os responsábeis destes feitos son… os videoxogos.

O primeiro que debemos ter claro é que os videoxogos son outro medio para transmitir información, igual cun libro ou filme, e que está remarcado cada título para que idades son recomendados, resumindo na contraportada que temáticas tratará (para que os pais estean informados), polo tanto xamais podemos culpar a un medio, por moi inmersivo que sexa, de actos levados a cabo por rapaces con problemas psicolóxicos.

Partindo desta idea tan negativa que ten a maior parte da sociedade, podemos falar de videoxogos como apoio na educación dos rapaces? Pois eu penso que si.

Existen diferentes estudos que falan na positividade dos videoxogos nos nenos, e un destes aspectos é a capacidade para tomar decisións e rapidez nestas. Aqueles que son consumidores de videoxogos ao longo da súa vida toman mellores e máis rápidas decisións, así como están acostumados a preseleccionar mellor entre un grupo de “ítems”, o que favorece a unha análise máis crítica. A parte deste feito, os videoxogos (e máis na actualidade co seu online) forman unha comunidade virtual no que relacionarse entre eles fomentando a colaboración entre os mesmos e creando un vínculo que deben manter ao longo das súas andainas pola rede empregando videoxogos.

Tamén debemos eliminar os prexuíxos que existen neste ámbito no relacionado a, “xogos = a violencia”. Existen innumerábeis videoxogos que abarcan temas relacionados coa aprendizaxe, así de primeiras véñenme á mente títulos como Brain Trainning (no que nos propoñen asumir retos matemáticos, de memoria, de percepción…) ou mesmo a saga de Layton, na que encarnamos a un detective que terá que resolver os máis enxeñosos problemas para rematar a aventura.

Son simplemente unha pequena mostra dos xogos educativos máis famosos e que nos dan unha idea do que nos podemos atopar, estamos falando só da punta do iceberg, sumerxámonos e démoslle unha oportunidade, porque os videoxogos poden ser un perfecto apoio no ámbito educativo, empregando estes como suxeito motivador, incitar á cooperación, sinxeleza á hora de empregar… e tantas outras vantaxes que se deixan a un lado.

Outro dos factores importantes e que se mellora grazas aos videoxogos é a memoria. Os xogadores habituais teñen que memorizar en cada videoxogo unhas pautas que empregar ao longo da aventura, e indirectamente tamén teñen que memorizar o emprego de cada botón, polo que automaticamente implica un adestramento do propio cerebro.

Non menos importante é a mellora da capacidade dactilar e motricidade fina dos xogadores habituais, que son capaces de manipular mellor os obxectos coas mans. Aínda que nun primeiro momento non parece isto moi evidente, o movemento dos dedos mentres xogamos incrementa a nosa dixitalización, polo que á hora de coller obxectos pequenos, escribir no teclado e actividades similares, a eficacia dos videoxogadores vai estar por enriba do resto.

Pero entón, todo é positivo nun videoxogo?

Sempre temos que ter moi en conta que os videoxogos son actividades inmersivas para o xogador, polo tanto debemos ter moito coidado, sobre todo os pais á hora de deixar que os fillos inicien calquera videoxogo, mais o mesmo acontece cos filmes ou cos libros, os nenos e nenas van asumir o que vivan, e se lles permiten ver a filmes máis terroríficos, van interiorizar esas sensacións, e se lle permiten xogar a títulos violentos, pois pasará o mesmo.

Con isto debemos ter moi en conta e explicar aos rapaces que xogar con videoconsolas non é un acto malo, violento ou terrorífico como pretenden dar a entender algún medios, senón un medio máis e de igual importancia que ver un filme ou escoitar un disco, que como todo non se pode abusar, e que antes de que un rapaz vaia iniciar un videoxogo, hai que asegurarse que é apropiado para a súa idade.

Unha verdadeira pena que existan tantos prexuízos neste ámbito.

o bo o feo e o malo

No 2005 facíase a presentación da Xbox 360, unha consola que bebía directamente de Microsoft e disposta a desbancar a que sen dúbida ningunha era a raíña das videoconsolas, a Playstation 2. A partires dese ano comeza a actual xeración, unha longa para uns, e curta para outros, etapa na que tres consolas disputaron a morte por ser a elixida nos estantes das tendas.

Dende aquelas xa pasaron oito anos, oitos anos cheos de xogos, tanto bos como malos, oito anos na que o cara a cara estaba entre Xbox e Playstation, mentres Wii triunfaba irremediablemente sentada nunha terraza e desfrutando da súa estratexia “todo para os casual-gamers”, e en apenas dous meses chegarán, por fin, as substitutas.
Certo que a Wii U xa leva un tempo connosco, pero pódese catalogar como unha consola de nova xeración? Non. Non. Non. Así de claro e conciso.

Con este panorama comeza un novo filme, un filme que narra a historia de tres personaxes que se entrelazan entre elas, así que sentádevos, collede algo para picar e atentos, porque comeza “O bo, o feo, e o malo”.

ACTO 1: O BO

Os directivos de Sony tíñano moi claro, aínda que na última etapa de Plastation 3 parece ser que incluso se sobrepuxo á súa competidora directa, Xbox 360 (dependendo dos medios din unha cousa ou outra), sufriron moitísimo nesta actual xeración. Quizais se acomodaron vendo o éxito que levaban tendo anos atrás e vendo as pésimas ventas da primeira Xbox, mais a verdade foi que Xbox 360 mantívose líder durante todos estes anos.

Así, PS4 preséntase como unha volta ás orixes, a volta a unha consola na que sexa relativamente doado programar para ela, relativamente asequible para todos e relativamente potente como para satisfacer as ganas pixeladas de calquera persoa.

ps4 accesorios

Así se está a presentar a Playstation 4, como o heroe da xeración que está por entrar, como o triunfador. Podes ser dunha consola ou doutra, pero o que está claro é que actualmente a consola de Sony ten todas as de gañar, polo menos nos primeiros meses de vida, as reservas esgotadas confirman este feito, e despois das medidas que pretendían integrar os de Microsoft coa súa Xbox One, aínda puxeron o camiño máis recto a unha compañía que leva moitos anos neste negocio e que se soubo aproveitar moi ben da situación.

Semanas despois da presentación oficial no E3 comezaron a saberse novas noticias da máquina, que se Sony apoiaría ás compañías independentes, o mando compatíbel co PC, packs que estarían dispostos en decembro, exclusivas que tiran moito dos xogadores… mais obviamente non todo é positivo.

Os cen euros menos que custa ca Xbox One compénsano co cobro obrigatorio do online da consola, así como a carencia de accesorios na venta inicial, tal como a cámara.

Pero que pasa cos videoxogos? Que potencia terá? Obviamente aínda non podo confirmar nada, xa que estou analizando este filme só vendo o tráiler, mais polo que se puido observar (sen facer caso aos responsábeis de Sony, que obviamente din que das próximas consolas vai ser a máis potente), a potencia gráfica está servida, aínda que o salto entre PS2 e PS3 foi moito máis grande que será, de PS3 a PS4, e o mesmo acontece coas máquinas de Microsoft, porque ou son eu, ou tampouco me pareceu unha calidade gráfica tan impresionante. Si, vese mellor, como non, mais espero, e supoño, que esa potencia se deixe ver máis claramente en tempos de cargar, dinamismo de escenarios, efectos do tempo, etc.

En novembro poderemos mirar aos ollos á Playstation 4 e saber se realmente vai ser a gañadora ou non porque mentres…

ACTO 2: O FEO

Recordemos que Microsoft nesta xeración non fixo máis que tomar boas decisión, dende sacar a consola un ano antes que o seu competidor, até crear logros (que pouco despois plaxiaría Sony), dende presentar unha consola na que os desenvolvedores podían traballar de maneira máis doada, até conseguir facer multiplataforma moitas das exclusividades de Sony.

Así foi Xbox 360, para min a gañadora indiscutíbel, mais como será agora.

xbox one disco duro

Despois da nefasta presentación no E3, e non me vou meter no tema das medidas que querían tomar, senón na propia repercusión que tiveron, xa que só fixeron algo peor que tomar e presentar esas medidas, e foi baixarse os pantalóns diante do mundo e recuar.

Non me entendades mal, agradezo que deran marcha atrás porque son dos que castigo tales medidas, mais iso quitoulle toda a credibilidade que ten unha compañía coma Microsoft. Demostrou que aínda non leva demasiado tempo nesto das consolas, demostrou que non tiña unha estratexia clara marcada e isto os xogadores vímolo, e vímolo en directo.

Tampouco axudou o feísmo da consola, e moito menos axudou o prezo. Todo isto nun E3 que de seguro se voltasen atrás correxirían o 98% da presentación.

Pero como unha consola que se mantivo no podio durante oito anos, chega cunha predecesora que non sabe como gustar aos fans?
Os propios directivos falan que estaban moi adiantados ao seu tempo, a min pégame a risa, outros analistas afirman que as medidas non afectarían ao xogador, a min ségueme pegando a risa, porque o que realmente penso é que só eran medidas abusivas contra o xogador cun só fin, facer desaparecer o formato físico.

Seino, chegará un momento no que isto acontecerá, seino, dóeme, pero seino, quizais sexa demasiado romántico co pasado, por iso non me gustan este tipo de medidas, mais con este feito, como pode agora competir con PS4?

A parte de rectificar todo, seguen confiando no seu Kinect, agora unha versión mellorada, algo que NUNCA, NUNCA, me chamou a atención en absoluto. Tamén teñen unha serie de sagas que poder explotar, e obviamente o apartado técnico, que aínda que Sony presuma de máis potencia, dame a min nos fociños que estarán as dúas á par, exactamente como pasaba nesta xeración.

Está claro que aínda que non se presentase con bo pé, a Xbox One é unha consola suficientemente potente como para poñerse diante da PS4 e facerlle fronte, non teño a menor dúbida, pero o que si que está claro é que perdeu a confianza de moitos dos fieis seguidores da Xbox 360, e entre eles estou eu.

ACTO 3: O MALO

E chegamos á terceira consola que teoricamente tratan como de nova xeración, eu non, xa non a vexo como tal, de feito, xa castiguei toda a vida útil da Wii como para agora darlle oportunidade a un xoguete. Non, non me miredes así, botádelle un ollo, ide a calquera tenda e mirade os títulos que ten para xogar, mirade a quen vai dirixido esta consola, como diría Manquiña “a los hechos me remito”.

Nintendo segue no seu mundo de Casual Gamer esquecéndose por completo dos xogadores habituais, dos Hardcore Gamers. Debería botar a vista atrás e preguntarse porque hoxe en día é a compañía que é, e grazas a quén, entón quizais se acordaría algo máis de nós.

Wii U

Wii U

Nunha das tantas conferencias que deron, non recordo moi ben que directivo dixo que coa nova Wii U volverían a coller a confianza dos xogadores de toda a vida. Foi algo que soñei, crucei os dedos até que me doeron, incluso fun a unha misa para que fose verdade. Obviamente non foi así, e por moito que me quixese enganar, víase vir.

Mais aínda que o éxito da Nintendo Wii foi absoluto, non cabe a menor dúbida, parece que non está acontecendo o mesmo cos sucesora. Non consegue vender o previsto, non saca xogos, perde o apoio de desenvolvedoras…non sei que vai acontecer nun futuro, pero de ser así, a Wii U non chega a bo porto.

Eu mentres vexo a nenos de cinco anos probar a Wii U nas tendas recordo con bágoas nos ollos a época na que Nintendo mandaba no panorama, pero mandaba porque podía, porque era sublime e sacaba consolas e videoxogos a cada cal mellor. Así é a Nintendo que me gustaría ver nesta batalla, porque está claro que Wii U está a kilómetros luz do resto de compañías.

Nintendo ten que saber que non se pode alimentar só do xenio Miyamoto para realizar títulos de calidade, e a verdade, é o único que está a facer. O resto pseudoxogos infantiloides carentes de personalidade.

DESENLACE

Nun par de meses entramos nunha nova etapa, unha etapa na que seguro que veremos xogazos que revolucionarán o panorama, fracasos comerciais e éxitos, a loita está a piques de comezar.

E durante os seguintes anos poderemos responder ás seguintes cuestións, canto falta para que o formato físico desapareza? Sairán as consolas con novo erros como o Círculo da Morte ou o seu equivalente?

Non sei cal será o final deste filme, mais o que si é seguro é que o tráiler promete.

psxconsole

Celebro que polo maduro e xornalístico método do “me-lo-pido” teña recaído en min a tarefa de facer este racconto dunha máquina tan especial como foi a gris de Sony. Con independencia das preferencias individuais, tan sacrosantas e incuestionábeis para cada un, non cabe dúbida de que PSX marcou un antes e un despois na industria que para moitos aconteceu tamén no persoal. O salto aos 32 bits trouxo consigo unha apertura temática, a irrupción de novos e interesantes prantexamentos, así coma o nacemento de sagas que aínda hoxe figuran entre os titáns do mundo dos videoxogos.

Antes de comezar coa lista, (e en previsión de que alguén leve as mans á cabeza e/ou decida facerme vudú), quero lembrar que para Playstation saíron miles de xogos, moitos deles dun nivel asombroso, e que a pesar do lapidario título de este artigo non existe maneira obxectiva algúnha de catalogar todo iso segundo criterios cualitativos. Quero especificar tamén que algúns dos mellores xogos de Playstation non chegaron a ver a luz en Europa, polo que considerei que debía excluílos a propósitos desta lista (penso, por exemplo, no brillante “Chrono Cross”, que inexplicablemente nunca chegou ás nosas tendas). Por último, e antes de que cambiedes de emisora, dicer que precisamente por ese nutridísimo catálogo de xogos e pola dificuldade de selecionar só 10 títulos, hai unha vontade consciente de non repetir títulos das mesmas sagas. O porqué aparece logo unha entrega que algúns poidades considerar inferior a outras cae no antes enunciado terreo da subxectividade de todo artigo.

Esta é, logo, a selección deste redactor.

Ler o resto da entrada »