Análise do Devil May Cry 9

Por: Xoves, 1 de Setembro de 2011, 12:34 1 COMENTARIO

Na Internet encóntranse moitas cousas, mais xamais pensaría toparme cunha persoa que vendese unha máquina do tempo a un prezo bastante asequíbel. O problema era que lle faltaba unha peza e a comprala custaba moitísimo diñeiro, de aí que vendesen esta máquina do tempo. Mais atrevinme a facer este gasto e agora non me arrepinto de nada. Substituín a peza por unha algo máis caseira (hai que buscar solución a todos os problemas) e con moitos nervios decidín probala. O resultado? Viaxei ao futuro e tiven a oportunidade de xogar á novena parte do Devil May Cry.

Se queredes ver que me pareceu, continuade a ler.

Ler o resto da entrada »

Duke Nukem Forever

Por: Mércores, 22 de Xuño de 2011, 10:28 COMENTAR

Alá polo ano 1997 do noso señor, 3d Realms anunciou que ía desenvolver unha continuación para o exitoso Duke Nukem 3D, un shooter entretido caracterizado por un humor adulto e un ton desenfadado. Despois de 14 anos de estar que si, que non, que nunca se decide, chega por fin e da man de Gearbox o Duke Nukem Forever. E toca responder a pregunta, pagaron a pena os longos anos de espera? E como case sempre a resposta é depende.

O Duke Nukem Forever, non é un xogo que destaque graficamente, nin que teña unha historia espectacular, nin nada polo estilo, pero iso non significa que sexa un mal xogo, nin moito menos. É o que é, un digno sucesor do Duke Nukem 3D con gráficos mellorados e moita máis mala baba. Unha mala baba que é a que fai entretido o xogo, fai que os escenarios non se pasen de maneira monótona e dálle unha personalidade propia ao xogo, que se afasta do típico xogo de disparos ao Call of Duty, de temática máis seria. Ler o resto da entrada »

Cun paquete de Kleenex ao meu carón e limpando as bágoas que me caen no teclado do computador, escribo esta análise, esta volta do Kirby, esta volta que nunca debeu chegar ás consolas… polo menos deste xeito.

Cando acendemos a Wii con este xogo dentro ben logo nos decatamos de que non será un Kirby tradicional. A historia céntranos nun mundo de fíos, onde todo está feito deste material, inclusive o noso protagonista. Aquí xa cometen o primeiro e o maior erro que puideron ter, xa que como o Kirby está composto de fíos, perde a cualidade de absorber (queeeeee?) Pois si, a característica principal do Kirby que é o poder de absorción elimínase, podendo soamente infrinxir dano ao inimigo dándolle cun especie de fío/látego. Oh, meu Deus, pero que fixeron? Isto é como se a Mario lle quitasen a capacidade de saltar polos escenarios. Non o comprendo, non.

Ler o resto da entrada »

Amnesia: The dark descent

Por: Xoves, 2 de Xuño de 2011, 7:04 2 COMENTARIOS

É moi común que todos desfrutemos dun pequeno medo controlado, e o videoxogo non é alleo tampouco a isto. Xogos como Resident Evil ou Alone in the Dark deron sustos a toda unha xeración, pero o xogo aquí analizado muda de maneira radical a idea de entender e comprender o xénero de terror nos videoxogos.

O candil vai ser o teu único amigo, tómalle cariño

En Amnesia a túa misión non é matar os bechos que aparecen, non. Todo o contrario, non tes ningunha arma con que defenderte e a túa única posibilidade para sobrevivir é agocharte ou fuxir. O mesmo xogo te advirte dende o principio que te deixes somerxer nel e que actúes como o farías na vida real, e non nós vaiamos enganar, se na vida real ouvimos de noite nun castelo semiabandonado uns gritos no ar, para logo ver una figura misteriosa abalanzarse sobre nós, todos fuxiríamos, aínda tendo de arma unha dobre recortada, aínda máis se o único que temos é unha triste lámpada de aceite (que se esgota rapidísimo para máis inri).

A historia do xogo comeza con Daniel, o protagonista espertando nun castelo prusiano, amnésico e o borde da tolemia. O noso obxectivo será axudar a Daniel a recobrar as súas lembranzas do suceso que o levou a estar no seu miserento estado actual, e isto conseguirémolo explorando o castelo, interactuando cos obxectos e resolvendo quebracabezas.

Ideal, ideal para facer unha verbena

Porque si, a efectos xogables Amnesia: The dark descent non deixa de ser unha aventura gráfica en primeira persoa das de toda a vida con algún engadido máis, sen  quebracabezas especialmente enxeñosos e cun sistema de xogo que non se afasta de habitual “apunta e preme”. Pero o que o fai especial é a súa ambientación, traballada até máis non poder, para que teñas que estar en garda continua e que consegue levarte por onde o xogo quere que ti vaias.

Podo asegurar que esa ambientación e ese traballo realizado para que interactues co xogo como na vida real está tan logrado que aos dez minutos de xogar, xa necesitaba unha manta e un chocolate quente para recuperarme da sensación. E isto é outra, o xogo non vive como os Resident Evil deses sustos espaciados, non (aínda que tamén os ten), se non que é quen de crear unha atmosfera de terror constante, axudada polos movementos da cámara que reaccionan cos do protagonista e que non para de tremer ou botarse ao chan a causa dos seus nervios.

En resumo: Amnesia é un xogo relativamente simple que cun orzamento moi axustado, consegue facer o que pretende facer, que mudemos os calzóns cada media hora de xogar e só por iso xa merece un gran aplauso, pero ao mesmo tempo dende a miña visión revoluciona por completo o xénero de terror.

Análise de Splinter Cell 3DS

Por: Martes, 24 de Maio de 2011, 9:49 COMENTAR

Colócome diante da estantería dos videoxogos e miro cal vou adquirir para estrear a miña Nintendo 3DS, miro de arriba abaixo, de abaixo arriba e soño en que da segunda vez que miro aparezan novos e mellores xogos, pero non é así, o conxunto de xogos que sacaron para estrear a nova portábel de Nintendo non está á altura da propia consola, e a miña man coaccionada polo meu cerebro pixelado agarra o Splinter Cell 3D.

Por que?,pois porque a pesar de xa ter xogado o Chaos Theory, os meus excelentes recordos ante esta obra de infiltración fan que prefira volver pasar este remake, que calquera do resto de proxectos.

Pero comecemos analizando esta versión 3D do Chaos Theory.

Ler o resto da entrada »

Ven de rematar o periodo de proba da Beta do Gear of War 3. Vamos facer un pequeno análise das novidades que puidemos ver con respecto ós seus antecesores:

Armas:

 

  • Retro-Lancer: Básicamente é moi similar ó Lancer normal, só que en lugar de ter a tan querida motoserra leva incorporado unha baioneta coa que poderemos facer cargas en carreira para ensartar a todo inimigo que collamos por diante. Para empregala, non temos máis que manter pulsado o botón B, aínda que durante só uns segundos (indicado unha barra na parte superior dereita da pantalla). En canto ós disparos, este arma ten bastante máis retroceso que o anterior, polo que recoméndovos disparar en ráfagas curtas, pois o punto de mira tende a moverse cara arriba rápidamente.

  • Digger Launcher: Con este arma disparamos un proxectil que vai por debaixo da terra ata que estoupa cando colle polo medio a un inimigo. Moito ollo, porque atravesa incluso paredes, así que aínda que esteades a cuberto, poderedes ser víctimas deste arma.

  • Sawed-off: é unha escopeta para usar exclusivamente corpo a corpo, xa que ten un alcance extremadamente curto. Agora ben, destroza todo o que colla. Como di un coñecido meu: “Tiro que mete, familia de loito…”, pero asegurádevos de acertar, porque só ten un disparo de cada vez e tarda en recargarse varios segundos, co que quedaredes expostos nese tempo.

  • Oneshot: Unha nova arma pesada estilo francotirador, cun potente disparo que destroza a todo o que colle por diante. Cando apuntedes con este arma, tedes que deixar que cargue durante un par de segundos, senón o disparo apenas terá potencia e non fará dano ningún. Dende o punto de vista do que recibe o disparo, se vedes unha liña dun láser que vos está apuntando, tratade de poñervos a cuberto ou pronto seredes despedazados.

  • Granadas incendiarias: Non hai moito que dicir, creo eu. Similares ás que xa había, so que en lugar de tinta venenosa ou fume, provocan lume onde caen. Tede coidado que se ven voando e choca convosco, iredes para o outro barrio un pouco chamuscadiños….

Ler o resto da entrada »

Análise de Homefront

Por: Luns, 25 de Abril de 2011, 10:43 COMENTAR

Shooters de aquí e acolá, podería ser a definición perfecta desta xeración collendo como referenza o poemario de Cunqueiro, porque de FPS estamos ben surtidos.

Como amante deste xénero non me debo queixar, ou si, porque a que prezo están sacando tantos títulos iguais (ou moi parecidos) ao mercado?, pois quítanlle calquera innovación ou carácter sorpresivo que capte a atención do xogador.

Ler o resto da entrada »

Opinión sobre a Nintendo 3DS

Por: Mércores, 30 de Marzo de 2011, 13:41 COMENTAR

Este luns o meu cerebro fixo un dobre “click” e decidín adquirir a innovadora Nintendo 3DS.

Moitas incógnitas tiña acerca desta nova portábel, como serían estas 3D?, gráficamente estaría á altura?,opcións do sistema?,tarxetas de realidade aumentada?,etc,etc. Agora podo responder a todas estas dúbidas e outras cuestións similares.

A continuación a miña opinión sobre a 3DS.

Ler o resto da entrada »

Análise de Dead Space 2

Por: Luns, 28 de Febreiro de 2011, 9:18 COMENTAR

Visceral Games consagrouse fai uns anos con Dead Space, un xogo de terror que nos poñía na pel dun inxeñeiro espacial e que se tiña que afrontar a unha nova estirpe de seres chamados Necromorfos. Estos Necromorfos estaban formados por diferentes partes do corpo das súas vítimas, e a única forma de acabar con eles era amputándolle as extremidades.

Nesta segunda entrega volvemos nun plantexamento similar.

Isaac Clarke esperta pouco despois do acontecido na primeira parte atopándose nunha extraña estación espacial. Alí, comeza a sufrir visións e non tardamos demasiado en recibir a visita dos mencionados Necromorfos.

Así comeza a historia nesta segunda entrega, unha aventura só para maiores de idade e non propensos a asustarse, xa que os escuros e tétricos corredores, adornado cun apartado gráfico de luxo e un son espectacular farán que saltedes do sillón, pero vaiamos pouco a pouco.

Ler o resto da entrada »

Worms Battle Island

Por: Martes, 21 de Decembro de 2010, 16:03 COMENTAR

Sen dúbida algunha, os Worms foron un dos xogos máis divertidos que podías atopar na SNES ou na Playstation, no entanto, os diferentes intentos de Team-17 por intentar adaptalos os novos tempos nunca tiveron un bo resultado. “Worms 3D”, “Una Gusanodisea espacial” e outro sen fin de títulos, tentaron recuperar a gloria perdida que no daba voltado. Agora, tócalle o turno a Worms Battle Island tentar recuperar ese título perdido.

O primeiro que nos fai dar conta de que non vai ser posible é o seu apartado gráfico. A única forma de describilo é anacrónico, os gráficos de este xogo son dignos dunha Playstation ou unha Nintendo 64 máis que dunha consola de esta xeración. Se ben son correctos, aprécianse claramente un desfase  para correr nunha nova consola e unha ausencia de progresión bastante evidente.

A música e os sons seguen na mesma liña cos gráficos, divertidas, amenas e unhas voces cheas de frases de pánico e gritos de alarma que son para partirse; pero, outra vez, nada que non viramos nas anteriores entregas.

Canto á xogabilidade, aí é onde este xogo non ten rival. É divertido a raiar, sobre todo se xogamos con algún amigo, cousa que dende xa podemos facer de maneira online, que era unha das grandes carencias de “Una gusanodisea espacial”. A pesar diso, o modo para 1 xogador faise pouco variado, e bótase de menos alguns modos máis.

Así pois, é un xogo dificil de recomendar ou descartar, xa que, se xogas con amigos e estas familiarizado coa mecánica, terás asegurado horas de diversión, máis se buscas un xogo novedoso o para xogar ti só, podes esquecelo xa que posiblemente acabaras canso nuns poucos días, e máis, se xa xogaches as versión anteriores.

Análise de Plantas vs Zombies

Por: Sábado, 18 de Decembro de 2010, 21:51 6 COMENTARIOS

Comezarei analizando o primeiro videoxogo para ipod touch/iphone neste páxina, cun título que engancha dende o primeiro instante que o probas, tanto por apartado técnico como por diversión acumulada, dito título é Plantas vs Zombies.
Con este singular título xa podemos intuír que estamos ante un xogo desenfadado que ten un só propósito, divertir.
Plantas vs Zombies é un xogo de estratexia de defensa, é dicir, teremos que impedir que os nosos inimigos cheguen a un determinado lugar. Neste caso nós colleremos o mando das plantas e deberemos impedir que os zombies entren na nosa casa. Deste xeito teremos ata cerca de cincuenta tipos de plantas diferentes, cada unha coa súa característica propia que teremos que saber distribuír ao longo do escenario para impedir que os zombies consigan o seu propósito. Por suposto existe unha limitación, as plantas necesitan raios de luz para funcionar, así que ata que non acadamos un determinado número de raios de sol (bolas amarelas que aparecen no escenario de pouco en pouco e que teremos que tocar co dedo) non poderemos empregar dita planta.

Temos plantas que disparan, que crean as súas propias bolas amarelas, que frean aos zombies,que se destrúen cando alguén pasa por enriba delas, que conxelan o tempo, etc, etc, como xa dixen, case cincuenta tipos de plantas que lle dan moitísima variedade ao tema.
Por suposto non as poderás usar todas, xa que antes de comezar cada nivel debemos facer unha selección das que nos parece que máis nos van axudar e se a isto lle engadimos que o escenario está dividido en cuadrículas, limitando así os nosos movementos, deberemos pensar moi ben que plantas vamos utilizar.
Unha vez que xa temos seleccionado todas as plantas que iremos utilizar, comeza a batalla pola supervivencia. Tan pronto comezamos, dannos a posibilidade de empregar só unha das plantas de menor rango, despois xa teremos que acumular bolas de luz para usar o resto. Os zombies comezan a avanzar cara nós e deberemos ir seleccionando planta por planta para destruílos antes de que cheguen ao fin do escenario.
Como non podía ser doutra forma, tamén existe unha gran diversidade de zombies que nos poñerán as cousas máis difíciles, existen zombies que saltan unha cuadrículas, zombies resistentes, zombies motorizados… como vedes a variedade é enorme. Esta gran variedade fai que o xogo non aburra en ningún momento, pero se vos parece que isto vai ocorrer tamén deberedes saber que existen minixogos entre fase e fase que alteran un chisco a corrente do título. Normalmente son minixogos moi sinxelos que non supoñen reto ningún, matar a zombies co dedo ou unha especie de bolos contra zombies. Pero de todas maneiras sempre se agradece que haxa este tipo de acción para que fuxa a monotonía.

Pero aquí comezamos cos problemas, xa que esta gran variedade non a souberon implementar nos escenarios, porque os só cinco tipo de escenarios que atopamos no xogo non son suficientes para un videoxogo destas características. E este detalle inflúe moi directamente na súa duración, porque tan poucos escenarios fan que non che dea tempo a desfrutar ao cen por cen do título, tanto, que pasarás o xogo sen empregar todas as plantas que tes a túa disposición. Así, a relación entre variedade de zombies e escenarios non está á altura do resto de apartados deste xogo. Ademais tampouco favorece nada o sinxelo que é o xogo. Normalmente os xogos de defensa son títulos complexos, pero neste caso case nunca te trabarás en ningunha situación, e se perdes dunha vez, abonda con facer unha mellor selección de plantas para levar a cabo a misión.
Pero deixando a un lado estes pequenos inconvenientes, hai que dicir que o xogo entre principalmente polos ollos. Os gráficos están moi coidados, pero sen dúbida o mellor de todo son as expresións dos protagonistas, tanto das plantas como dos zombies. Está claro que Plantas vs Zombies é un xogo de humor, e ver a un zombie cun caldeiro na cabeza mentras come unha pataca xigante que lle vai cambiando a expresión da cara cada vez que aumentan as súas posibilidades de ser eliminado é impagábel, asegúrovolo. E coma esta existen moias situación semellantes que faranvos rir en máis dunha ocasión.
En conclusión dicir que estamos ante un xogo que calquera que teña unha destas plataformas debería xogar, cun apartado visual moi bo, unha gran variedade de personaxes e unha capacidade de diversión espectacular.É certo que ten algún que outro erro, pero todos eles débense perdoar (en certo modo) pola calidade final deste Plantas vs Zombies.

Análise Donkey Kong Returns

Por: Martes, 14 de Decembro de 2010, 17:41 COMENTAR

Por fin, despois de moito agardar, chegou unha nova versión do simio máis famoso que hai no mundo dos videoxogos.

Donkey Kong Country Returns

Despois de percorrer un camiño cheo de éxitos na SNES, na GC e no mundo portátil, chega por fin unha versión do famoso Donkey Kong Country para as consolas de nova xeración. Estarán os novos programadores á altura de Rare?

O primeiro cambio que atopamos  é, como non podía ser doutra maneira, a nivel gráfico. Donkey e Diddy deixan atrás o mundo dos sprites e dos escenarios renderizados e dan paso a un novo mundo en 3d, moi colorido en xeral pero que nalgunhas fases peca de simplón e deixa a sensación de que podía facerse un pouco mellor. Xunglas, minas, fases nevadas ou praias tropicais en pleno atardecer son as paraxes que terán que percorrer os nosos simiescos amigos se queren chegar a bo porto.

A nivel musical este xogo continúa coa tradición da saga. A maioría das melodías resultaran familiares aos incondicionais das aventuras deste gorila, dende a música do comezo ata moita das musicas que nos acompañaran o longo de todos os niveis. As reminiscencias a xogos pasadas son inevitables. O nivel musical e óptimo, e prácticamente imposible atopar un acompañamente mellor.

E agora entramos por fin na xogabilidade, o seu auténtico punto forte. O xogo é un plataformas clásicos de saltar e avanzar para chegar o final, pero, ademais, cada nivel está pragado de segredos, xa que debemos atopar as letras necesarias para formar a palabra KONG, pezas de puzzles e moedas, que fan obrigatorio ter que volver a percorrer todos os niveis se queremos obter o 100% no xogo. Ademais, para logralo, deberemos combinar de manera axeitada as habilidades de Donkey como son golpear no chan coas palmas, rodar como unha bola; e as de Diddy , voar durante un pouco e disparar plátanos.

Como non podía ser doutra maneira nun xogo de Nintendo, podemos disfrutar desta aventura axudados por un amigo otorgándolleo o xogo unha nova dimensión xogable, pero sen dúbida bótase de menos algunha modadilade a maiores, como por exemplo no Super Mario Wii, na que poidesemos disfrutar de algún reto que non se tratase do simple cooperativo.

Como conclusión, o xogo é unha compra recomendada para todos os incondicionais das plataformas ou do mono de Nintendo. E un xogo longo, rexogable e cheo de secretos que custará moitas horas ata que lle saquemos todo o que pode dar de si. Sen dúbida algunha, esta destinado a ser unha das compras obrigatorias de Nintendo para este Nadal.