Kane & Linch

Fai uns días publicaban a noticia de que Eidos desaparecía e pasaría a chamarse Square Enix Europe, o nome dame igual, o que verdadeiramente me interesa é o rexistro que fixeron co nome de Kane & Linch: Dog Days.

Non hai que ser moi espabilado para saber que se trata da segunda entrega de Kane & Linch, e desta volta esperemos que fagan algo decente e non un xogo tan “simplón” como a primeira parte, xa que ten o necesario para convertirse nun gran xogo, é dicir, protagonistas carismáticos, historia aceptábel e un cooperativo imprescindíbel, só falta que coiden ben o apartado técnico e o desenvolvemento das misións, que na primeira parte deixábante con ganas de máis ( moito máis ).

A decir verdade nunca pensei que aparecería unha nova entrega destes dous “curiosos” protagonistas, xa que as ventas do primeiro xogo non foron moi excesivas,pero sempre hai alguén que te sorprenda.

Estaremos ante un bo Kane & Linch . Disculpádeme que me extrañe e o dubide.

Dentro de pouco máis dun mes poderemos ver en primeira persoa en qué remata este novo Batman, pero mentres esperamos a súa saída, os seus desenroladores seguen movendo o “hype” arredor deste videoxogo (como é habitual ).

Desta volta fano cun vídeo ilustrativo do que serán os seus inimigos . Os catro grandes malignos os que nos teremos que enfrontar serán o particular Joker, unha desexada Poison Ivy , un grande Perdición e un adentado Killer Croc.

E como se pode aprezar no vídeo, o xogo segue tendo unha pintas impresionantes, xa non só no apartado gráfico ( que é verdadeiramente abraiante ), se non polos movementos que leva a cabo o home morcego.

Esperemos que cumpra as espectativas.

Modo Drift en Need For Speed : Shift

Por: Luns, 13 de Xullo de 2009, 10:46 COMENTAR

Parece un pareado!!

Sempre dixen que desde que saíu o Most Wanted, a saga Need for Speed foi cada vez a menos, e mentres se acrecentaba a súa fama, diminuía a súa diversión.

E despois de tres entregas bastante cutres ( sen contar as versións portábeis, que tamén vaia por deus ), os seus creadores deciden darlle un cambio de rumbo á saga, e meterse de cabeza na simulación ( aínda que o Pro Street xa tiña máis de simulador que de arcade ), coa intención de volver subir ao cumio esta saga de condución.

Non vou comentar nada deste cambio, simplemente dicir que prefería mil veces que volvesen aos seus inicios…

E neste vídeo fannos unha demostración do que será o seu apartado de “derrapes”, e o único que saco en conclusión é que a similitude cos anteriores xogos é inmensa. Non vos fiedes do apartado gráfico, que tamén aparentaba impresionante o do Pro Street ( con eses coches brillantes e que parecían de verdade ) e logo, pasa o que pasa, e aparecen as frustracións.

Polo menos neste apartado de Drift o lavado de cara non se vé , e parece outro título Need for Speed do montón, haber como son as carreiras.

Cando veremos un Need for Speed : Underground 3?…

Novo tráiler de ModNation Racer

Por: Domingo, 12 de Xullo de 2009, 12:32 COMENTAR

Ao mellor con este nome aínda nnon sabedes a que xogo me estou refirindo, pero se vos digo que se trata dun videoxogo de coches no que teremos liberdade absoluta ( non creo que tanta ) para crear os nosos propios escenarios e que foi anunciado no E3 por primeira vez, ao mellor xa tedes en mente ese vídeo explicativo no que un dos seus desenroladores creaban un circuito ( bastante decente, por certo ), en menos de cinco minutos.

Vale, non foi do máis chamativo que se presentou na feira , pero hai que dicir que deste plantexamento pode saír algo verdadeiramente bo.

Nun principio neste tráiler non se amosa nada que non teñamos visto na feira, é dicir, a creación de outro circuito, a modificación ao noso gusto do conductor e unha xogabilidade que en verdade se parece ao Mario Kart ( non como a aberración de comparar a Blur co insuperábel Mario Kart ), que por outro lado, non creo que este ModNation Racer supere ao xogo de carreiras de Mario. Aínda así, nunca está demáis facer un pequeno recordatorio para que non perdades de vista este título, y este vídeo é o adecuado para isto.

Novo vídeo de Uncharted 2

Por: Venres, 10 de Xullo de 2009, 18:16 COMENTAR

Necesariamente, cando un xogo consegue captar a atención de millóns de xogadores, a súa continuación virá acompañado dun “hype” abrumador, constante e innecesario, e aínda que xa fomos testemuñas de variados vídeos, moitos deles gameplay, desta segunda entrega de Uncharted, que por certo, virá acompañado co sobrenome de “ O reino dos ladróns” (parece un capítulo das Mil e unha noites), agora chéganos outro vídeo “off-game” ( ou pensabades que non sería capaz de inventarme algunha palabra?), na que se nos presenta otros novos personaxes, e vólvenos deixar patente a calidade que ofrece o título.

Se os que están cocendo e recocendo o xogo non pecasen do mesmo erro que na primeira entrega, é dicir, a súa duración, poderíase converter nun gran referente do xénero, pero xa coñecedes o dito: “ O home é o único ser que tropeza tres veces na mesma pedra”

Análise de Prototype

Por: Mércores, 8 de Xullo de 2009, 15:06 COMENTAR

prototype portada

Máis que Prototype poderiámoslle chamar “Protohype”, xa que este máis o Infamous, coa excusa( falsa ) de Sanbox con liberdade para facer o que quixeses, aproveitáronse do “Hype” ata exprimilo ao máximo. E como sucede sempre que se eleva esta teórica calidade a límites insospeitados, unha vez que o probas, déixate bastante frío.

Empecemos polo máis elemental. Alex Mercer é o protagonista deste xogo, o cal nos introduce nunha cidade infectada por un virus letal para o humano. O noso protagonista será un dos milleiros de infectados, pero cunha peculiaridade, por algunha razón ( teredes que xogar ao título para sabelo ), el pode controlar ese virus, dándolle a posibilidade de converter as súas extremidades en espadas cortantes, realizar enormes saltos, correr polas paredes,planear, adaptar a apariencia de calquera persoa e outra serie de movementos e virtudes que lle axudarán na súa aventura de atopar á persoa que lle fixo isto.

prototype 1

Este é o plantexamento inicial de Prototype. Así, para levar a cabo esta búsqueda terá que superar ata unha treintena de misións , desde eliminar helicópteros ata infiltrarse en bases inimigas usando as nosas habilidades. Como dixen anteriormente, non estamos exactamente ante un Sandbox, xa que sempre teremos só unha misión dispoñíbel, a única elección que podemos facer é ir directamente a ela, ou entreternos coas misións secundarias. Pero cando levedes feito unhas dez misións secundarias, percatarédesvos que son todas idénticas, polo que lle quita moito interés a completalas todas, ademáis, son do estilo de chegar a un determinado punto nun límite de tempo, absorver a varias persoas coa nosa habilidade ou planear ata un punto en concreto. As misións secundarias son moi “simplonas”.

Non hai que negar que a posibilidade de correr por paredes, facer saltos imposíbeis, planear e destruír todo o que nos rodea, sempre gusta aos xogadores, pero isto fai que sexa bastante similar a Spiderman ( se xogastes a algún dos seus xogos, sobre todo a segunda parte , estaredes de acordo ), ademáis a enorme cantidade de soldados e infectados que atopamos nas batallas converten  estos combates nalgo caótico. Non saberedes quén vos está atacando, só veredes proxectís, mísiles e de vez en cando entre tanta fumareda atacaranos algún infectado. Claro que a medida que vayamos eliminando e absorvendo a máis inimigos, iremos aumentando as nosas habilidades ( e consegindo novas ), dándolle máis variabilidade a estes combates, e unha vez que te acostumes a tanto tiro e disparos, xa os pasarás por alto.

prototype 2

Entre as misión atoparás a un par de monstros, e non pensedes que son tan doados como outros tantos xogos. E isto é un dos puntos fortes de Prototype xa que ten unha dificultade mi axustada ao xogador, é dicir , non terán un sinxeleza prenatal , pero tampouco che parecerá en ningún momento imposíbel de pasar ( aínda que teñas que morrer varias veces ).

A calidade gráfica non é abrumadora , pero déixase ver bastante ben ( plasmar unha enorme cidade non é cousa doada, só está á altura dos grandes , verdade Rockstar?… ). A pesar disto, non existe moito popping e os tempos de cargas están ausentes, algo que se apreza de verdade. O modelado dos infectdos son notábeis e aínda que os edificios son bastante lisos e “simplóns”, compénsase pola vida que ten a cideade enteira.

Con relación á duración do título, dicir que andará sobre as nove horas, xa que non creo que moitas persoas se interesen polas misións secundarias como xa dixen anteriormente, ademáis, as principais tampouco chegan a viciar e enganchar como o fan outros xogos similares.

Así, estamos ante un xogo decente pero que nin de broma chega á calidade que se mencionaba fai unhas semanas. Ao mellor se obtasen por unhas misións ( e combates ) algo máis claros e orixinais , podería acadar unha nota maior , pero para mín, os creadores partiron dunha base trabucada.

Vídeo in-game de Dante´s Inferno

Por: Sábado, 4 de Xullo de 2009, 11:11 COMENTAR

Como seguidor de xogos como Devil May Cry, God of War, Ninja Gaiden e todos estes xogos en terceira persoa nos cales nos enfrontamos a decenas de inimigos nunha soa pantalla coa única axuda da nosa pericia dactilar e uns cantos combos, non podo deixar de pensar do que se pode converter Dante´s Inferno, se os seus creadores toman as cousas con calma e ben.

Por fin podemos ver o xogo en movemento real, e polo de agora non pinta mal o tema, con inimigos enormes, bechos infernais, algún que outro poder e unha ambientación maxistral.

Eu sigo tendo a este título dos máis esperados, pretenderei ser positivo e pensar que a dificultade será digna do Inferno e o desenrolo non se quedará paralizada na monotonía.

Igual penso demasiado verdade?

Tráiler de Darksider: Wrath of War

Por: Martes, 30 de Xuño de 2009, 13:33 COMENTAR

Moitos xa saberedes de que trata este xogo, e para os que non, decirvos que nos poñerán na pel dun dos catro xinetes da apocalipse, e como se apreza no vídeo enfrontarémonos a inimigos mitolóxicos, o noso personaxe non será ningun “miñaxoia” e a acción predominará durante todo o título.

O que parece un plantexamento coa capacidade de sacar deste, un xogo moi bo, no vídeo parece que falta aínda bastante por mellorar, polo menos no que se refire ao apartado gráfico, aínda que teñen tempo suficiente para reparar todos os puntos negros. Veremos se cumpren.

Análisis de Bionic Commando

Por: Martes, 30 de Xuño de 2009, 13:21 COMENTAR

portada bionic

A quén non lle gusta poder tirarse dun edificio de 200 metros sen que lle pase nada ao chegar ao chan?,pois esta é unha das tantas cualidades que ten o protagonista do xogo que nos segue.

O título ponnos na pel de Spencer, un home biónico, é dicir un personaxe que lle implantaron un brazo (extendíbel ) de aceiro que lle servirá para lanzar pesados obxectos a inimigos, balancearse a centos de metros de altitude, provocar letais golpes, etc. Precisamente neste brazo erradica toda a emoción do xogo.

Primeiro teremos que superar un pequeno tutorial para familiarizarnos con este implante, e aínda que ao principio pareceranos algo complexo, pronto controlaremos o noso brazo biónico como se fose noso de necemento. A partires de aquí empeza a verdadeira aventura.

bionic 1 Teremos que recorrer unha cidade derruída e plagada de soldados, robots, minas aéreas e outros despropósitos que nos farán suar máis dunha vez. Para sortear e eliminar aos inimigos poderemos empregar as comúns armas de fogo ( metralletas, pistolas, lanzagranadas, etc) ou o noso propio brazo, co cal , a medida que avancemos na aventura iremos adquirindo novas habilidades, como agarrar inimigos e lanzalos cara outros, atraer obxectos desde lonxe,lanzar coches polos aires mediante un puñetazo… Todas estas variantes fai que o desenrolo non decaia en ningún momento ( cousas difícil de atopar ), e precisamente aquí está o mellor do xogo, xa que a medida que avancemos, imos notando como a acción frenética aumenta de maneira considerábel, as situacións van collendo maior protagonismo e espectacularidade ( con especial atención a algún que outro monstro que nos atopamos ), a tensión acrecéntase ( ata teremos que asaltar a un avión no aire ), e o argumento vai collendo forma, con traicións, personaxes enigmáticos e un final moi digno.

Desde logo o desenrolo de Bionic e de sobresaínte e a diversión que nos transmite é de matrícula de honra. Asegúrovos, non quereredes que remate.

Por suposto non todo é bo neste plantexamento, xa que as delimitacións dos escenarios están moi remarcadas, aclárome, os transplantes biónicos son totalmente vulnerábeis á radiación e a cidade na que nos encontramos está plagada ( que raro… ). Polo tanto se nos alonxamos un pouco do camiño estipulado morreremos no momento. Esta forma de predeterminar o camiño que temos que seguir non me pareceu a máis acertada, máis que nada , e repítome, polas tan marcadas delimitacións, penso que deberían ser un pouco máis flexíbeis e permitirnos a posibilidade de investigar uns escenarios máis abertos.

bionic 2

Pero tranquilos, que este pequeno detalle deixarédelo de lado ao satisfacer a vosa vista co preciosista apartado gráfico de Bionic. E chámolle preciosista a postas de sol, luz que se reflexa na auga, raios que se filtran polas ventás dos edificios, paisaxes selváticos e unha impresionante utilización das cores e luces. Ademáis, o deseño do personaxe protagonista está moi logrado e os escenarios acadan un nivel que supera ao notábel. Como podedes ver, neste apartado vai máis que sobrado.

Con respecto á lonxevidade do título, mencionar que non estamos ante un xogo sixelo ( teredes que repetir bastantes veces a loita contra varios inimigos), pero aparte desta axustada ( e apreciada ) dificultade temos unha serie de retos que podemos ir facendo durante toda a aventura ( desde matar a un determinado número de soldados, atopar os ítems secretos que están escondidos polos escenarios, utilizar determinadas técnicas, etc.). Estes retos serven para alongar a vida de Bionic Commando, porque para mín este título foi unha das maiores sorpresas deste ano.

Análise de Damnation

Por: Xoves, 25 de Xuño de 2009, 14:24 COMENTAR

portada damnation

Como pode ser que dun plantexamento bo, poida saír algo tan malo?, isto é o que dixen os dez minutos de estar xogando a Damnation, e debo ser un pouco masoca porque decidín rematalo enteiro.

O xogo sitúanos nun futuro caótico no que as guerras están á orde do día, e a nós tócanos controlar a unha especie de vaqueiro hormonado, o cal deberá superar niveis cheos de inimigos, e o que ía ser o mellor de todo, a verticalidade dos escenarios.

Ata aquí chega o bo plantexamento, xa que unha vez que controlamos ao protagnista todo cae ao chan ( ou máis abaixo se se pode ). O control, en terceira persoa faise pesado, moitas veces o personaxe moverase sen que se corresponda cos pasos que dá, pero isto non é o peor, xa que en todo o xogo existe unha sensación de falta de gravidade que queda patente nos saltos, nos que parece que o noso protagonista ten a física dun globo.

Continuando coa interminábel listaxe de imperfecións , toca falar dos erros gráficos, e deixando a un lado aos gráficos, dignos dunha PS2, con texturas totalmente lisas, personaxes pouco detallados, escenarios baleiros e outras lindezas, resaltar o popping e o clipping, este último sendo totalmente acentuado ao principio do xogo, e grazas a este fallo podemos ver como dous personaxes se unen, pernas que atrevesan o solo, mans que traspasan paredes, etc, etc.

E pensades que o pesadelo remata aquí, en absoluto. Os combates son repetitivos e moi sinxelos, o mellor esta facilidade ben acompañada dunha nula intelixencia artificial por parte dos inimigos, queredes exemplos?, aí van. Os inimigos teñen sempre unha ruta específica, se lle apuntas co francotirador non se moven ( e eso que hai algúns que lle tes que dar dous ou tres disparos , pero eles quietiños), se lle estamos disparando de cerca o único que fan é agacharse ( aínda que estén no medio dunha explanada), non fuxen das granadas, nas secuencias de vídeo in-game, ao mellor un está falando contigo pero está mirando cara o lado oposto, se apareces por detrás dun inimigo sen que se percate podes estar alí, e planificar a súa morte o tempo que queiras porque non se enterará….podería continuar pero prodúceme ata vergoña allea.

O que ía ser o punto forte deste xogo, é dicir, o plataformeo nos escenarios verticais, combértese nunha serie de saltos ( como mencionei antes, parece que non existe a gravidade ) monótonos e carentes de orixinalidade , ademáis os escenarios parécense moito entre si, converténdo o desenrolo deste xogo, nalgo verdadeiramente repetitivo. Queren evitar esta reiteración de situacións con fases en motos futuristas, e máis lle valía que estivesen quietos, xa que o control da moto é horrenda, a física desta tan mala como o resto, os escenarios aínda están menos detallados e o único que temos que facer é avanzar e sortear pequenos saltos que non vos causarán ningún tipo de problema.

O xogo non ten unha duración excesiva, pero parecerávos eterno…

Se me obrigan a dicir algo positivo do xogo mencionaria o cooperativo, máis que nada para compartir o sufrimento con outra persoa.

Como conclusión, decir que estamos ante un xogo inacabado, que debería estarse cocendo outro par de aniños como mínimo, para sacar algo bo do xogo, pero como non quixeron pasar moitos traballos, estamos ante un verdadeiro despropósito dos videoxogos, algo insultante para este mundo, un xogo que nunca deberedes probar, e se xa tivestes a mala sorte de probalo, compadézome de vós.

Data de saída de Tekken 6

Por: Martes, 23 de Xuño de 2009, 10:43 COMENTAR

Xa notaredes que despois do remuiño de títulos producido polo E3, a cantidade de novas sobre diferentes xogos diminuíu moitísimo. Aínda así, de vez en cando chéganos información bastante interesante, desta volta, tócalle a unha das máis populares sagas de loitas ( con permiso de Soul Calibur ), refírome a Tekken 6.

Este xogo, tan esperado por miles de seguidores, poñerase á venta no país ianqui o 27 de outubro segundo aclarou Namco –Bandai. Por estes lares, aínda non se sabe con certeza pero presúmese que sairá tres días despois, é dicir o 30 de outubro, esperemos ás palabras de Atari, distribuidora neste continente.

Ademáis, e para satisfación dos máis fans, aparecerá unha edición especial, que contará cun stick analóxico inalámbrico ( perfecto para recordar as etapas de recreativas ), unha copia do título e un libro de arte do xogo. Todo isto estará dispoñíbel tanto para Xbox 360, como para Playstation 3, para que non haxa absurdas pelexas.

tekken 6

robert kotick

Robert Kotick, presidente de Activision soltou unhas cantas ameazas a Sony, para que tome algunha medida na súa política. Se as palabras que vos traduzo a continuación saísen da boca de outro personaxe, case que ninguén lle faría nin caso, pero sabendo que Activision é unha das compañías que máis froito produce nas consolas de Sony, penso que merecen ser escoitados, ou Sony pódese ver envolto en máis problemas dos que xa ten.

“Estou comezando a preocuparme por Sony; a PlayStation 3 está perdendo un pouco “o momento” e non me están poñendo as cousas fáciles para seguir apoiando a consola. É caro desenrolar para ela, e a Wii e a Xbox estanse vendendo mellor. Os videoxogos de Xbox xeran un mellor retorno do capital invertido que os de PlayStation. […]”

E para rematar emite unha advertencia e consello a Sony:

“Teñen que recortar o prezo, porque se non o fan, a tasa de adhesión parece que se ralentizará. Se estivesemos sendo realistas, deberiamos deixar de dar soporte a Sony… Cando miramos cara 2010 e 2011, poderiamos querer considerar o seguir apoiando á consola – e á PSP tamén.”

A ver se con isto Sony se percata de que non está facendo todo o que ten nas mans para manter a reputación da súa antiga consola, que por moita potencia que teña, nótase ás leguas que a Playstation 3 está vivindo e sobrevivindo grazas a súa Playstattion 2.

Se levan a cabo unha rebaixa considerada de Playstation 3 podería ser o inicio da verdadeira competencia contra o resto das consolas, aínda que…