Análise de Dragon Quest IX

Por: Mércores, 18 de Agosto de 2010, 18:47 COMENTAR

Dragon Quest IX

Despois do éxito que tivo O Periplo do Rei Maldito na PS2, unha nova entrega de Dragon Quest renace, pero para asombro de todos, na Nintendo DS.

Esquecédevos de antigas partes de Dragon Quest como Joker e similares, porque non teñen nada que ver. Esta novena entrega é un xogo en toda regra, longo, con argumento e divertido.

A historia métenos dentro da pel dun garda do ceo, o cal perde todos os seus poderes, polo que nos tocará recuperalos, e cómo facemos isto?, pois axudando a todos os campesiños e habitantes que necesiten a nosa axuda. Deste xeito, comezaremos este videoxogo de rol por turnos, descubrindo novas aldeas, combatendo contra monstros, realizando misión que nos encomendan, etc, etc.

Como xa dixen, os combates son típicos dos xogos de rol po turnos,pero a diferenza doutros títulos, neste Dragon Quest veremos en todo momento aos inimigos, e así, seremos nós quen decidamos se queremos loitar e desexamos esperar un pouco. Compre dicir, que non convén escapar de moitos combates, xa que como bo xogo de rol, necesitaremos mellorar o noso protagonista, que por certo, poderemos elixir o seu aspecto, así, cantos máis combates gañemos, máis experiencia adquirimos, e máis poderoso nos volvemos.

Os combates son bastante rápidos, e o sentido do humor está presente continuamente, e como é habitual na saga, teremos maxias para namorar ao inimigo, para facelo bailar, etc.

Dragon Quest IX 1

Iso si, debedes ter en conta que é obrigatorio ir con outros tres acompañantes ( ben controlados pola consola, ou por internet), porque se non será imposíbel acabar con inimigos finais, e aquí hai un grave erro no xogo, xa que non explica claramente onde e cando debemos facer que se unan a nós os nosos compañeiros, e se non o facedes no momento adecuado, ademais de desesperarvos con grandes inimigos, despois terás que empezar co seu nivel no primeiro nivel, mentres que o protagonista principal xa estará nun nivel bastante avanzado, e digo isto, porque eu fun un dos prexudicados.

E se a isto lle engadimos que estes personaxes, os cales decidiremos a súa profesión e nada máis, non teñen absolutamente nada que ver na historia principal, fai que sexan uns personaxes moi pouco aproveitados.

Pero unha vez que esteades os catro personaxes, cada un coa súa profesión, as posibilidades de combinación aumentan moitísimo, polo que deberemos vestilos da forma máis axeitada,comprar armas adecuadas a cada un, e aumentar os puntos de experiencia que obsequiarán ao protagonista con novas maxias.

Como xa vedes, nos combates non haberá problema de aburrimento.

Dragon Quest IX 2

A exploración é outro factor clave deste Dragon Quest, xa que se investigamos outras zonas das da aventura principal, poderemos atopar misión secundarias que nos beneficiarán con diñeiro ou obxectos difíciles de atopar por todo o enorme mapeado. Ademais, o apartado gráfico axuda moito, que sen ser o mellor de DS, chega a límites moi altos, sobre todo nas aldeas, que teñen bastante detalle. Como é habitual en Dragon Quest, os deseños dos inimigos están creados por Akira Toriyama creador de Dragon Ball e Arale ( por que sempre se olvidan de Arale co boa que era esta serie?).

Xa vedes, que a pesar de ser un título para a portábel de Nintendo, cumpre con todas as características para divertir, incluso cunha duración moi elevada, o título non aburre, será polo argumento que nos somerxe nun mundo fantástico con tinxes cómicos?, será polos combates rápidos e cheos de posibilidades?, será polo que sexa, pero é un título moi recomendábel para todos aqueles que lle guste o rol, iso si, ten erros como a repetición constante de inimigos,pouca variedade de profesións do protagonista ou a obrigación de volver á aldea cada vez que morres, sendo engorroso se te matan nun lugar lonxe ao que tes que volver e tentar a sorte de novo, pero asegúrovos que o resultado global é satisfactorio, que para ser un xogo da Nintendo DS xa é todo un logro.

Cronoloxía de todos os xogos RPG de Pokémon (omitindo Pokémon Stadium, Pokémon XD e outros xogos que escapan á liña principal).

1º xeración (Game Boy) – 151 pokémons

Pokémon Verde e Vermello (J)

Foron os primeiros dous xogos de Pokémon (Pocket Monsters no Xapón). Estas versións non viron a luz fóra do Xapón, xa que para a estrea mundial se fixeron dúas versións melloradas deste. Contra o que di a lenda popular, non é posíbel capturar a Mew. Só se pode conseguir cun evento de Nintendo ou facendo trucos aproveitando erros do xogo.

Pokémon Azul (J)

Foi unha reedición dos Pokémon Verde e Vermello, cunha mellora das imaxes dos pokémon e certos gráficos máis. Alén disto, conta cunha reestruturación da Masmorra Rara (onde se captura a Mewtwo) e mudan as localizacións de certos pokémons. Contra o que di a lenda popular, neste xogo non se poden conseguir os 150 pokémon sen intercambiar, senón que hai pokémons que saen nas edicións verde e vermella que non se podn capturar neste. E, obviamente, tamén é imposíbel capturar a Mew “legalmente”.

Pokémon Vermello e Azul (U)(E)

Foron as versións que saíron á luz fóra do Xapón. Están baseadas na aparencia da edición azul xaponesa, mais en forma de dúas edicións como o vermello e o verde. A masmorra rara correspóndese coa mesma da edición azul xaponesa.

Pokémon Amarelo (J)(U)(E)

Foi unha reedición dos xogos anteriores con gráficos aínda mellores, unha certa especificidade coa Game Boy Color e a novidade de ser máis fiel ao anime. Comezas con Pikachu que che seguirá indo fóra da pokebóla e no camiño dás conseguido a Charmander, Squirtle e Bulbasaur. Como no caso do azul xaponés, é preciso ter as versións vermella ou azul para conseguir todos os pokémons.

2º xeración (Game Boy Color) – 251 pokémons

Pokémon Ouro e Prata (J)(U)(E)

Unha historia completamente nova e 100 pokémons novos. Á vella rexión Kanto, onde transcorrían os xogos anteriores, engádeselle agora a nova rexión de Johto. Ten moitísimas novidades como a diferenza dia/noite grazas ao reloxo interno, o pokérus, a diferenza de sexos, a crianza, a evolución por felicidade ou a equipaxe de obxectos fixer. Para moitos, estes son os mellores xogos de Pokémon.

Pokémon Cristal (J)(U)(E)

Reedición das edicións Ouro e Prata con poucas melloras como que as imaxes dos pokémons gozan de certo movemento, Suicune ten un novo xeito de se capturar e ten unha Torre de Batalla. Na súa versión xaponesa contaba cun aparello para poder intercambiar pokémons vía teléfono móbil. A pesar dos rumores, para conseguir a Celebi había que ir a un evento de Nintendo, mesmo na versión xaponesa.

3º xeración (Game Boy Advance) – 386 pokémons

Pokémon Rubí e Safiro (J)(U)(E)

Foi un xogo totalmente novo, adaptado ás características da Game Boy Advance. Veñen con esta versión 133 pokémons novos e infinidade de novidades, como o sistema de crianza de ovos mellorado, os concursos de pokémon ou os combates dous contra dous. Todo o xogo transcorre na nova rexión Hoenn e non se poden visitar as rexións anteriores. Para completar totalmente a pokédex é preciso, á parte destas dúas versións, as dúas versións vermello lume e verde folla, sendo a primeira vez que é preciso 4 xogos para capturalos todos.

Pokémon Vermello Lume e Verde Folla (J)(U)(E)

Remake dos primeiros xogos de pokémon con gráficos da Game Boy Advance. É a mesma historia mais con algunhas novidades, ataques e evolucións do rubí e safiro e unha arquipélago totalmente novo para explorar unha vez rematada a aventura en Kanto. O xogo orixinal vén cun adaptador para poder combater ou intercambiar pokémons sen fíos, sen ter que usar o cable link. Todo un luxo para nostálxicos que paga a pena xogar.

Pokémon Esmeralda (J)(U)(E)

Reedición mellorada do rubí e safiro, con poucas novidades como o retorno das animacións ao estilo Pokémon Cristal. Realmente poucas novidades ten, e quedou deslucido ao saír despois das versións vermella lume e verde folla.

4º xeración (Nintendo DS) –  493 pokémons

Pokémon Diamante e Perla (J)(U)(E)

Desta vez aparece unha rexión nova, Sinnoh. Está adaptada á nova portátil, polo que alén da mellora gráfica tamén tira proveito da pantalla táctil e a conexión sen fíos. Volta a diferenciación dia/noite que tiñan as versións ouro e prata e agora os pokémons machos e femias teñen subtís diferenzas no seu deseño.

Pokémon Platino (J)(U)(E)

É unha simple reedición dos diamante e perla. Conta con algunha novidade menor como a nova forma de Giratina ou Shaymin e tira máis porveito da conexión sen fíos grazas á nova Wi-Fi Plaza.

Pokémon Corazón de Ouro e Alma de Prata (J)(U)(E)

Remakes das versións ouro e prata. Voltan as rexións Johto e Kanto cunha mellora moi grande no aspecto visual e infinidade de novidades sacadas directamente das versións diamante, perla e platino. Ten novas historias paralelas que suceden durante o xogo, a posibilidade de levar calquera pokémon canda ti ao estilo Pokémon Amarelo. O xogo trae consigo un accesorio, o PokeWalker, que ao estilo dun Tamagotchi permíteche levar un pokémon descargado do xogo e adestralo en función do que camiñes con el. Todo un luxazo para quen tivo a ocasión de xogar os ouro e prata orixinais, e tamén para quen non.

5º xeración (Nintendo DSi/3DS?) –  ~650 pokémons?

Pokémon Branco e Negro (J: set-2010) (U: primavera-2011) (E: primavera-2011)

Aínda á espera da súa saída, xa se teñen algúns datos sobre este xogo. En primeiro lugar será un re-comezo para a saga, con novidades moi grandes. Terá certa compatibilidade coas edicións da DS (poderás pasar os pokémon a esta nova versión). As batallas pokémon contarán cunha nova perspectiva, e mesmo se rumorea a capacidade de ter batallas en 3D coa saída da Nintendo 3DS. Transcorrerá integramente na nova rexión Isshu. Mais a grande revelación será a Conexión Global Pokémon, coa que manter combates vía Internet. Máis info en Pokéxperto [ES].

Lexenda: (J) = Xapón;(U) = Estados Unidos;(E) = Europa.

Análise de Toy Story 3 ( PSP )

Por: Martes, 3 de Agosto de 2010, 13:11 COMENTAR

toy story 3

Normalmente todos estos xogos que sacan para aproveitar ao máximo os beneficios dalgunha franquicia nin se me ocorre probalos, pero desta vez fixen un inciso nesta normativa para probar este título.

E a decir verdade o análise final é bastante curioso, porque dentro das súas indubidábeis limitacións, resulta un xogo pasábel.

Toy Story 3 ( a versión da PSP ), é un título que nos fai vivir gran parte da aventura acontecida no filme nas nosas peles, tendo que controlar a todos os personaxes xa ben recoñecidos por todos para sortear todas as trampas. O resultado é un título en terceira persoa, na que predomina o xénero das plataformas, pero debido que está adicado aos máis pequenos, a súa facilidade é extrema. Tanto, que incluso che remarcan o camiño cunhas estrelas, que deberás ir adquirindo, e así, sabendo segundo tras segundo por onde tes que ir.

Pero non só é extremadamente sinxelo, se non que a duración é case inexistente, podendo pasar o xogo nunhas tres horas sen mopito problema.

toy story 3 2

Un detalle que hai que ter en conta é que en todas as fases sempre hai misións secundarias que debemos ir facendo antes de chegar ao final da pantalla, que como sempre , son  detalles sinxelos, como atopar cinco obxectos concretos, espantar tres pombas, etc, etc, sendo un aliciente máis, nun título que poderán desfrutar os pequenos.

Para máis, de vez en cando teremos que superar uns minixogos moi simples ( para non variar ), que ofrecen algo de variedade a un título bastante limitado.

Pero non me entendades mal, as tres horas que vos pode durar o título pasan rápido, xa que o feito de que controlemos a diferentes personaxes é un factor que axuda a escapar do aburrimento, e os escenarios ofrecen suficientes posibilidades como para non aburrir ao xogador.

Gráficamente acontece o de sempre, déixase ver bastante ben pero ten erros gráficos, e tampouco é que os escenarios estean cheos de cousas, máis ben existe un camiño remarcado que non poderás abandonar, pero cumpre para os xogadores a quen vai dirixido.

Así que xa sabedes, é un título que “entretén bastante” para ser un destos proxectos sen vida que sacan para gañar máis cartos, e que mentras dure non vos aburriredes demasiado ( porque a propia limitación da duración non che da tempo ).

Se tedes un rapaz pequeno, é unha boa opción, xa que poderedes repetir calquera escenario para mellorar a puntuación e recolectar todos os obxectos, aínda que tampouco esperades un pedazo de título ( supoño que xa ninguén pensará isto ).

Análise de God of War 3

Por: Martes, 27 de Xullo de 2010, 0:54 1 COMENTARIO

GoW 3 1

Con esta terceira entrega conclue a triloxía de Kratos na súa historia contra os deuses, e se teño que definir tal obra de arte cunha soa palabra (cousa imposíbel), podería ser épico, brutalidade,diversión,potencia…como xa dixen, non se pode definir GoW 3 cunha soa palabra.

A estas alturas xa todos sabemos máis ou menos a misión de Kratos, matar a Zeus,deste xeito controlaremos o espartano ao longo de grandes escenarios dando morte a todo becho que se mova, pero o que resumín de forma rápida e aparentemente normal, acábase rematando nunha das mellores experiencias xogábeis que probastes en toda a vida, e a continuación o por qué.

O espectáculo visual elévase ao máximo xa na propia introdución, onde teremos que controlar a Kratos na súa subida cara o Olimpo axudado polos Titáns. Aquí xa nos amosa do que é capaz God of War 3, algo espectacular, impresionante e impactante para os nosos ollos.

Por suposto, só é o inicio, e danos a entrada á verdadeira aventura de Kratos, así, despois desta marabilla de introdución , continuaremos controlando ao protagonista eliminando aos nosos inimigos, tanto os que nos aparecen continuamente, como os grandes ( no sentido literal ) inimigos finais, cos cales teremos que empregar os xa clásicos QTE que tan ben soubo implementar esta saga. Neste aspecto tampouco decae o título, xa que a cantidade de inimigos que atopamos é bastante elevado, é aínda que ben é certo que moitos deles son sacados de anteriores entregas, outros novos fan acto de presenza para complicar as cousas o “bo” do espartano.

GoW 3

Na nosa aventura iremos adquirindo novos movementos copiando o método anterior, é dicir, aforrando orbes vermellas que servirán para mellorar as nosas armas. Falando de armas ( que ben levado é??), iremos atopando e conseguindo un número bastante decente para un xogo de aventuras, que irán dende as nosas clásicas espadas, ata uns puños de aceiro. Cada arma terá unhas propiedades que teremos que empregar para superar os diferentes puzles que nos atopamos. Tamén teremos que utilizar novas habilidades como axudarnos das arpías para saltar grandes espazos, ou montar animais mitolóxicos para eliminar aos pobres inimigos.

Os puzles levan escrito a marca de todos os relacionados con esta saga, é dicir, problemas bastante sinxelos de solucionar pero que poñen a variedade que necesita un xogo de premer botóns continuamente como este, así cumpren co seu propósito de aumentar a variedade, e non vou facer spoilers, pero hei de engadir que algúns destos puzles parodian outros xogos bastante coñecidos o que fai que o xogador se sorprenda.

As doses épicas que emite Godo f War 3 son imposíbeis de describir, porque todo está deseñado para sorprender ao espectador, tanto polo impotente apartado técnico ( absolutamente impresionante), pasando pola banda sonora ( aínda que houbo cancións que non me gustaron demasiado para un título así) e rematando cun argumento que non me defraudou en absoluto, e digo isto porque lin en varias páxinas que o desenlace da triloxía non era tan bo como se esperaba, pero reitero que non me parece nada malo, e non desmerece a esta obrigado triloxía.

GoW 3 2

Pero non podo despedirme sen falar da total brutalidade do xogo, xa que hai escenas verdadeiramente duras, dado que Kratos non amosa ningunha piedade polos seus inimigos, así non vos sorprendades por ver decapitacións,fortes golpes e litros e litros de sangue salpicada por todo o escenario.

Como sempre acontece coas grandes xoias, o título pásase bastante rápido non chegando á decena de horas, aínda que sempre se pode volver a pasar nun modo máis difícil, porque un xogo así non aburre e proporciona diversión ao xogador dende o primeiro segundo, iso si, para maiores de idade.

 

Análise de Singularity

Por: Luns, 12 de Xullo de 2010, 12:18 8 COMENTARIOS

singularity

Sen dúbida estamos vivindo a época dos shooters, e da man de Raven chéganos Singularity, un título de acción en primeira persoa na que non só teremos que disparar a todo o que se mova, se non que deberemos empregar un artiluxio que nos otorga poderes como reconstruír ou destruír obxectos, relantizar o tempo e incluso viaxar o pasado.

Pero comecemos polo principio ( pero sen spoilers). O noso protagonista é enviado a unha illa coa finalidade de axudar a uns compañeiros dun ataque, pero antes de aterrar o noso helicóptero é derrubado, e xa sabemos o que nos toca. Pero en dita illa estivéronse realizando perigosos experimentos cun novo elemento químico que provocou mutacións na flora e fauna ( si, tamén nos humanos ),polo que o perigo do protagonista é cada vez máis elevado. Por sorte, este novo elemento tamén servíu para construír perigosos pero útiles artiluxios, que nos servirán para abrirnos paso por todos os escenarios. Deste xeito, conseguiremos unha especie de guante metálico que nos otorga o poder de construír ou destruír elementos do escenario como escaleiras,paredes,etc. Pero lonxe de quedarse aquí, a medida que avancemos iremos adquirindo novas habilidades como crear unha burbulla para relantizar o tempo, provocar ondas expansivas, etc.

Como podedes intuír, todos estos poderes terán que ser usados para sortear pequenos puzles que nos atopamos, o mesmo tempo que eliminamos tanto criaturas como humanos inimigos ( non teredes nin un segundo de respiro). Pero outra grata sorpresa que me provocou Singularity é a posibilidade de viaxar o pasado para arranxar algún problema no presente. Ver o mesmo escenario pero en épocas diferentes, e comprobar pouco despois o resultado dos nosos actos no presente é algo verdadeiramente satisfactorio.

singularity 2

Pois imaxinádevos compaxinar estos poderes con disparos contínuos,diversión asegurada, xa que as armas que empregamos irán desde o clásico e letal francotirador ata un lanzagranadas teledirixidas,pasando pola típica ametralladora ata un lanzacravos. Ademáis que todas estas armas ( e poderes ) poderán ser mellorados en pequenas estacións que nos atoparemos polos escenarios a cambio de recolectar E99 ( o novo e perigoso elemento químico).

Así, para eliminar aos inimigos tanto poderemos destruír parte dunha grua cos nosos poderes e esmagalos, ou ben usar o método clásico, tiro limpo.

O apartado técnico é notable e notaredes que se ve moi ben dende un principio, pero temos referentes mellores que fai que nos pareza que Singularity ten un apartado gráfico menor do que en realidade ten, e digo isto porque lin en diferentes análises deste xogo que o apartado técnico non destaca nada…que debía ser mellor… e realmente non o comprendo, porque alcanza un nivel moi alto, pero claro, non o podemos comparar co CoD:Modern Warfare, pero tampouco pretendemos. Eu asegúrovos, que o apartado técnico de Singulariy non vos vai defraudar en absoluto.

singularity 3

Ata o de agora estou dicindo todo bo deste título porque me sorprendeu moi gratamente,pero claro, ten punto negros, e un deles é o lastre que arrastran absolutamente todos os shooters desta xeración, que mira que sacan ben deles, pero a súa duración, en todos, é moi escasa. Non aprenden, ou non queren aprender, pero volvemos a ter un xogo que pasaredes nun par de tardes sen viciarvos moito, e vou dar un consello a todas aquelas persoas veteranas neste tipo de xogos, comezádeo no nivel difícil para que vos supoña un reto. Así o fixen eu e non tiven “case” ningún problema en pasarlle o final, aínda que debo recoñecer que nas cloacas pasei un tempo…

E outro detalle que non acabo de comprender.

Por qué “collós” os protagonistas son mudos e non falan absolutamente nada en toda a aventura?, onde queda a súa personalidade?,e o problema é que cada vez acontece en máis títulos, e Singularity é un deles, polo que vos podedes esquecer de escoitalo falar, decir algo, bromear…nada,simplemente obedece ordes e nada máis.

Pero o cómputo xeral é un título moi recomendábel para todas as persoas amantes dos FPS, que vos fará pasar un anaco moi bo ( mentres dura o xogo ), disparando,correndo, nadando, saltando…ah, e ten tres finais diferentes, polo que non estaría mal rexogalo.

 

PoP Areas esquecidas 1

O anterior título de Prince of Persia era diferente, arriscado, innovador… e supoño que foi por isto que non tivo unha acollida como se merecía. Pois ben, nesta última entrega decidiron volver ao de sempre ( que non digo que os títulos da PS2 sexan malos, todo o contrario ), pero quizáis se repetiron un chisco no desenrolo. Tamén debo mencionar que o título saíu xunto a película ( para aproveitarse do tirón ), é todos sabemos que as presas non son nada boas.

Nas areas esquecidas controlamos a un novo protagonista que vai visitar ao seu irmán, pero que cando chega á cidade atópase en que a están atacando. O irmán, coa finalidade de salvar o palacio emprega as temíbeis areas de Salomón, e como non pode ser doutra maneira, escápanselle das mans. Tranquilos, non é ningún spoiler, xa que isto acontece nos primeiros minutos do xogo.

A partir de aquí deberemos axudar ao noso irmán e afrontarmos a estas areas que converten e transforman a todo o que tocan.

Para os que xa xogastes a xenial triloxía da Playstation 2, saberedes que controlaremos a un personaxe capaz de levar a cabo as peripecias máis arriscadas e extravagantes, como correr polas paredes, facer saltos imposíbes… pero neste título engadíuse un aliciente que o fai do máis interesante, xa que a inclusión de novos poderes como conxelar a auga ou recordar escenas do pasado que nos axudan a sortear os escenarios, fan que o título sexa bastante divertido, pero tanto como os seus predecesores?, para mín, non.

PoP Areas Esquecidas 2

O título baséase en avanzar sen parar e sen case dificultade ( algo que non acontecía nos primeiros títulos ), e os poderes acábanse empregando de maneira puramente mecánica, sen pararte a pensar da mellor forma de empregalos. Así mesmo, os poucos puzles que nos atopamos son a cousa máis simple que hai e non botaredes demasiado tempo con eles.

Referíndonos ás loitas, volvemos á mecánica empregada nos primeiros títulos, pero co aliciente de poder usar diversos poderes de xeo, lume, etc. Deste xeito o protagonista pelexará con bastantes inimigos en pantalla a golpe de espada, coa posibilidade de dar patadas, saltar por enriba deles,usar poderes,etc. O resultado final das pelexas é bastante bo, aínda que se bota de menos algo máis de espectacularidade, e ata non lle viña mal incluso unhas fases de infiltración, como acontecía na terceira parte.

O apartado gráfico cumpre, cuns escenarios bastante detallados e cheos de trampas ( bastante doadas de sortear ,por certo ), e cun deseño dos personaxes que non me acaba de convencer, sobre todo a cara do protagonista que parece que non está traballada de todo ( será por apresurarse a sacalo xunto o filme?). Os inimigos non están mal, peroexiste pouca variedade polo que nos acostumaremos a eles bastante rápido.

PoP Areas Esquecidas 3

Como vedes, o xogo está ben, pero non destaca en nigún apartado e bótanse de menos máis trampas, máis inimigos e máis dificultade, que foron os factores que fixeron dos primeiros títulos unha imprescindíbel triloxía.

Aínda así, eu paseino moi ben volvendo a controlar ao príncipe,pero non estaría mal que se cocese outros mesiños para redondear o título. pero claro, os apuros son os apuros…

Por certo, volveremos ver unha segunda entrega do Prince of Persia anterior?

Análise de Split Second

Por: Martes, 6 de Xullo de 2010, 13:03 2 COMENTARIOS

Fai uns días fixen unha breve comparación entre Split Second y Blur, pero o grandioso e entretido Split Second merécese máis, sei que está pasando bastante desapercibido e poñerei o meu gran de area para que a xente valore este divertido xogo de velocidade.

Split Second é un programa de televisión,no cal se desenrolan as carreiras de coches máis frenéticas do mundo ( podedes estar seguros de isto ), e como non podía ser de outra maneira, nós encarnaremos a un destes pilotos suicidas para intentar ser os primeiros de toda a competición.
O xogo estrutúrase en diferentes emisións, e en cada unha teremos que pasar certas probas para conseguir chegar á próxima emisión.

clip_image001

Así, o desenrolo de Split Second non se limita simplemente a gañar carreiras ( sendo estas do más divertidas que probei en moito tempo), xa que tamén teremos probas a contrarreloxo, de supervivencia ( teremos que sortear os bidóns explosivos que nos lanzan os camións), evitación ( un helicóptero lanzaranos mísiles e teremos que sortealos) e eliminación ( cada certo tempo elimínase o que estea na última posición).

Como podedes comprobar, na variedade está o gusto, e a Split Second non lle falta variedade nas súas probas.

Pero para os que non saibades absolutamente nada deste xogo,explicareivos o punto forte do título, xa que para gañar as diferentes carreiras teremos que intentar eliminar os nosos rivais e para isto teremos que encher unha barra de enerxía derrapando, con rebufo, con saltos, evitando trampas, etc. Unha vez chea esta barra aparecerá enriba do coche rival unha icona, momento no que poderemos activar unha das moitas trampas que teñen as pistas, desde a aparición dun camión de basura, ata a explosión dun cisterna. Desta forma, eliminaremos rivais, ou eles eliminarannos a nós.

Pero isto non queda aquí, xa que se conseguimos encher toda a barra, a icona cambiará de cor e poderemos activar ou unha súper trampa o un desvío do circuíto. Se se trata dunha súper trampa xa sabemos o que nos vamos encontrar, unha trampa verdadeiramente potente e destrutiva que afectará a varios coches e na segunda opción abriremos un desvío novo, máis espectacular que a pista inicial a cal nos servirá como atallo e así escalar posicións.

clip_image002

Sumade todos estes factores, e saberedes o que é diversión en estado puro.
Graficamente está claro que bebe directamente de Bornout, cuns efectos de luz á mesma altura, unha sensación de velocidade impresionante e uns escenarios do máis detallados. Ademais, o son e cancións que escoitamos nas carreiras son bastante “cañeras”, dignas dun título arcade deste estilo.

Pero si algo me chamou verdadeiramente a atención foi a elevada dificultade do videoxogo. Xa non recordaba un xogo que supuxese un verdadeiro reto para o xogador, pero Split Second consígueo. A intelixencia dos inimigos é verdadeiramente boa, esperando o momento xusto para activar as trampas e para chegar primeiro na dificultade difícil terás que xogar verdadeiramente ben, ou se non, esquécete.

Cando pensaba que a dificultade dos videoxogos xa se había erradicado, Split Second devólveme as esperanzas.

Pero sexamos obxectivos, Split Second ten fallos, e non me refiro a que os coches non sexan reais ( a quén lle importa? ), nin que non sufran demasiados danos nas carrozarías ( o final acaban sendo destrozados),refírome á pouca variedade de circuítos que nos dan. Non só iso, xa que moitas das pistas novas, só son variacións das primeiras, o cal resta asombro o xogador.Ademais, os tempos de carga son demasiado longos, o cal pode chegar a frustrar aos xogadores con menos paciencia.

Unha pena que non paliaran estos problemas, xa que polo resto paréceme un xogo verdadeiramente bo, cunha capacidade de diversión sorprendente, un multixogador infinito e adornado cuns gráficos moi bos.

Para min foi a gran sorpresa do ano, unha xoia que chegou sen facer ningún ruído e que me cautivou pola súa experiencia.

Análise de Red Dead Redemption

Por: Domingo, 4 de Xullo de 2010, 17:08 COMENTAR

RDR 1

Está claro que Rockstar é a compañía absoluta en crear sandboxs, non só pola gratificante saga GTA, se non polo novo título que acaban de sacar que chega incluso a superar ao propio Grand Theft Auto, por suposto, estoume referindo a Red Dead Redemption, unha nova aventura que nos traslada o salvaxe oeste, e o de salvaxe no sentido máis literal da palabra.

Jonh Marston é o noso protagonista, que controlaremos ao longo dun enormísimo mapeado coa finalidade de atopar a un antigo amigo que a súa traizón fainos emprender esta gran aventura. A historia parece que non é o cumio da orixinalidade ( e é verdade ) pero está moi ben levada e narrada cunhas misións do máis interesantes e que nos fan avanzar e avanzar sen poder soltar o pad, e remata cun final moi digno, que todo hai que dicilo.

RDR3

Pero Red Dead Redemption non destaca polo seu argumento, se non pola súa estructura, e como seguro que xa xogastes ao GTA, xa podedes saber de qué vai isto, é decir, un enorme mapeado que poderemos recorrer ao noso antollo, escollendo entre as misións principais, ou adicarnos simplemente a explorar o amplo mundo co que nos atopamos ( asegúrovos que pasaredes moito tempo movéndonos dun lado a outro resolvendo misións secundarias,buscando obxectos,cazando…).

As misións principais fannos avanzar no argumento principal, e aínda que as primeiras son moi sinxelas e pouco espectaculares, a medida que adquiramos experiencia o conto cambia, e teremos que afrontarnos a misións con máis “chicha”. Aínda que certo é, que o nivel de dificultade non é nada complexo. Pero lonxe de parecerse aos típicos títulos de aventuras, Red Dead Redemption ofrece moito máis, moitísimo máis, xa que omundo aberto que nos ofrecen está cheo de cousas que facer, desde misións secundarias ( que incluso enlazan coa historia principal nalgún caso ), cazar calquera tipo de animal que atopemos para mellorar a experiencia e conseguir novas melloras, buscar tesouros agochados, atrapar a criminais, xogar o póker, botar pulsos, tomar algo nos bares… como vedes as opcións son variadísimas, e todo isto podémolo facer dendo o inicio polo que o aburrimento non vai aparecer.

RDR 2

Pero cómo facer que todo isto sexa aínda mellor?, pois cun apartado técnico que nos deixe a todos abraiados ata que o noso cerebro asimile que o que observan os nosos ollos é verdade, e como non, consígueo.

É verdadeiramente espectacular ver que semellante mundo estea detallada de tal maneira, cun movemento dos cabalos xamáis visto en ningunha consola, uns efectos de luz sorprendentes, un realismo plasmado na física moi bo e en xeral, un paisaxe completamente vivo. Xa que en pleno oeste podémonos atopar con persoas acampando, animais cazando, decenas de animaliños que se nos cruzan no camiño ( serpes, coiotes, aguias, panteras, osos, lobos, etc, etc ), uns bandidos atracando… todo se move, todo está vivo, nunca terás a sensación de estar só nalgún lugar, e conseguir isto nunha cidade é bastante doado, pero nun panorame desértico ten o seu mérito.

Pero tal alarde de tecnoloxía ten as súas pegas, xa que o título ten gran cantidade de “bugs”, que non afectan en absoluto á calidade global do xogo, pero que son molestos nalgúns casos, e algo de “popping” que é o prezo que hai que pagar por ter semellante mundo nas nosas disposicións.

RDR4

Con respecto á duración tampouco sorprenderá a ninguén, xa que como digno GTA, atoparémonos cun xogo moi, moi longo, chegando á vintena de horas facendo só as misións principais e alongándose esaxeradamente se nos paramos ( e debemos ), en accións secindarias.

Red Dead Redemption é do melloriño que podedes xogar ultimamente, e aínda que non é perfecto ( o protagonista non pode nadar, a dificultade non é moi alta, as misións tampouco son demasiado espectaculares ), é un título case abrigatorio para todos ( maiores de 18 anos ). Un protaGonista, o salvaxe oeste, unha vinganza, un xogazo.

Split Second vs Blur

Por: Domingo, 6 de Xuño de 2010, 10:24 2 COMENTARIOS

Split Second 1

É curioso como fixeron coincidir estos dous arcades de conducción na súa data de saída, competitividade?,por suposto,pero neste caso creo que hai un claro gañador.

Aínda así, comezarei a facer un breve análise de cada título.

Split Second toma como referenza a Bornout,polo tanto podedes esperar o mesmo e espectacular apartado gráfico, unha sensación de velocidade que impacta e sobre todo, unha espectacularidade que xamáis atoparedes noutro título.

Así, teremos que chegar primeiros á meta ( que raro non?), pero para isto podemos interactuar co escenario para destruír aos nosos rivais,deste xeito podemos facer que un camión cisterna estoupe, que un helicóptero ataque ou que todo un edificio se derrube xusto cando o resto dos competidores pasen por debaixo.Impresionante non?, pois imaxinádevos se xogades acompañados dun compañeiro,non daredes parado.

Pola contra, Blur bebe (ou iso intenta ) doutra fonte, quere convertirse nun Mario Kart realista, pero non lle chega nin a sola do zapato. Aínda así, nos escenarios atoparemos diferentes ítems que empregaremos para destruír o resto dos competidores, aínda que resulta un pouco frío.

Pero mellor,pasemos a comparar man a man  os dous videoxogos.

Se falamos do apartado técnico, Split Second é moi superior, e vese desde a primeira partida, cuns efectos de luz impresionantes e unha sensación de velocidade só comparábel a do propio Bornout. Porén, Blur peca dunha ambientación demasiado escura e moito máis fea, pero o gran lastre que arrastra é que nas carreiras non soará ningunha música, ningunha banda sonora, só o ruido dos motores, detalle que podería entender nun simulador, pero xamáis nun título arcade. Ademáis non podemos comparar o detalle dos circuítos de Split Second coas simples e monótonas pistas de Blur.

blur

Se nos referimos á xogabilidade, Split Second volve a machacar a Blur, xa que neste aspecto o primeiro xogo presume dun manexo arcade pleno ( moi similar a do Bornout, outra vez ), pero que fai que cada derrape sexa unha delicia para os nosos ollos. Pola contra, a xogabilidade de Blur é moito máis complexa, factor que pode facer do título máis profundo, pero necesitaredes moito máis tempo para acostumarse ao control, xa que detalles como mirar atrás para lanzar unha bomba faise demasiado engorroso, sobre todo a pantalla partida.

En canto á diversión, que é o verdadeiramente importante, eu teño moi clara a miña elección, Split Second come a Blur en todos os aspectos, aínda que ten varios puntos negros, como os longos tempos de carga e a limitación a dúas persoas a pantalla partida, mentres que Blur permite ata catro. Split Second tamén debería ter un apartado Campeonato en pantalla partida, e así evitar tanta elección de escenario, aínda que todo isto esquecerédelo cando vos poñades a controlar algún dos seus vehículos, espectacularidade e diversión pura e dura.

É curioso como un xogo que apenas se falou del, nin se hypeou, chega a converterse nun dos xogos de conducción máis divertidos que probei na miña vida, todo o contrario que acontece con Blur, do que se leva falando desde xa fai ben tempo para un resultado bastante frío.

Se podedes probar Split Second, non o dubidedes.

Análise de Alan Wake

Por: Venres, 21 de Maio de 2010, 14:28 3 COMENTARIOS

Xa pasaron uns catro anos dende que se presentou por primeira vez este título exclusivo para Xbox 360, e por fin, despois de tantos e tantos retrasos, conseguíu chegar ás estanterías das tendas. Conseguíu manter as expectativas que prometeron?.Nun cómputo xeral si, pero condiferentes matices.

Para os que non sabedes nada deste videoxogo, aclarar que se trata dunha aventura en terceira persoa , na que controlaremos a Alan Wake, un escritor que está pasando por unha crise de creación literaria, polo que decide marcharse coa súa dona a unha pequena vila para atoparse consigo mesmo. Pero pronto descubrimos que este lugar de descando acábase convertindo en todo o contrario.

alan wake 1

Non farei “spoilers” sobre a historia do título,pero si engadirei que o propio argumento é un peso pesado para facernos avanzar, e non só a trama, que consegue enganchar ao xogador dende o inicio, se non polo ben contada que está. Así, a medida que vaiamos avanzando polos decorados, iremos atopando páxinas que nos narran acontecementos que nos sucederán nun futuro próximo,ademáis, cada vez que o protagonista entre nunha casa abandonada ou lugares característicos,escoitaremos o que está pensando o propio Alan Wake ,facéndonos introducir aínda máis no videoxogo.

Pero claro, aquí temos o primeiro pequeno problema, xa que todas estas páxinas que imos recolectando ao longo de toda a historia, non son outra cousa que “mini-spoilers” do que acontecerá despois, polo que pode haber xente que non lle guste este método para narrar a historia,aínda que sempre temos a opción de non lelos.

Así avanzaremos na historia ao longo de seis capítulos, que dende logo deixa con ganas de máis, xa que entramos no mesmo aspecto negativo que teñen a maioría dos videoxogos de agora, a duración e a dificultade. Seis capítulos que abarcanunhas oito horas ( se vas ao tolo, menos ), non son suficientes para un xogo que leva tantos anos de desenrolo, e se a isto lle engadimos que a dificultade é moi pequena… recoméndovos que o comecedes no nivel Difícil, e aínda así non teredes ningún problema en pasalo, asegúrovolo.

Pero falemos do desenrolo da aventura.

alan wake 2

En Alan Wake diferenzamos dúas partes remarcadas, as fasese de día e as fases de noite ( o verdadeiro corazón do título sen dúbida). Nas primeiras controlaremos a un Alan Wake que simplemente terá que investigar pequenas zonas na vila, falando cos seus habitantes,lendo carteis, etc, pero donde verdadeirmente destaca Alan Wake é nas noites.

Aquí todo cambia, e avanzaremos poe escenarios que en ocasións manterán ao xogador en tensión, e teremos que facer fronte a persoas posuídas pola propia escuridade, e como as derrotamos?, pois primeiro debemos quitarlle o poder escuro que os envolve aplicando luz sobre eles, e unha vez cumprido este obxectivo eliminarémolos con métodos tradicionais, a tiros.

Así, o que parece un método moi lioso, acábase convirtindo nalgo do máis divertido, polo que Alan Wake sempre estará equipado cunha lanterna e outras armas de lume.

Pero aquí aparece outro punto negativo do xogo, e nonn é outra cousa que a pouca variedade de armas que podemos usar ( pistola,escopeta,rifle de caza,lanzabengalas,granadas de iluminación, e creo que non me falta ningunha por mencionar). Houbera estado moito mellor un número máis amplo de armas para aumentar a variedade nos combates.

Aínda que esta falta de variedade tamén se pode aplicar aos escenarios,ya que pasamos case toda a aventura no bosque,con pequenas variacións, eso si, como algunha cabaña ou minas, e tamén podemos aplicar isto aos inimigos, que nos atoparemos cuns cinco diferentes,número bastante curto para un título como este.

alan wake 3

Pero a pesar desta “aparente” monotonía do escenario, non chega aburrir en ningún momento, e por qué?, pois polo potente apartado gráfico. O bosque está recreado estupendamente, o nivel de detalle é espectacular, os efectos de luz son verdadeiramente sorprendentes e a física é digna de eloxio, xa que ver como se moven todas as plantas cada vez que Alan as roza ou toca, é moi satisfactorio ( unha pena que isto non aconteza coas plantas máis pequenas ). Así, atopámonos cun escenario vivo,con árbores movéndose polo aire e a escuridade sempre pendente para atacarnos.

Comentando o apartado tecnolóxico non podemos deixar pasar por alto a dobraxe, un dos mellores que escoitei en moito tempo, digno de mención.

En difinitiva, Alan Wake é un xogo moi bo, non cabe dúbida,pero estos problemas de falta de variedade, ou detalles como os saltos do protagonista que parecen sacados dos 16 bits polo robóticos que parecen, podíanse haber solucionado, e máis sabendo que Remedy Games, a desenroladora,retrasouno innumerábeis veces, presumimos para paliar estos erros.

Pero tranquilos que o título non aburre en absoluto e é moi recomendábel se tedes unha Xbox 360.

 

splinter-cell-conviction  1 Despois de varios atrasos desta última entrega de Splinter Cell, chéganos a nova aventura de Sam Fisher na que intentaron implementar unha serie de innovacións, as cales no  sei se son virtudes ou defectos, pero para tentar resolver estas cuestións, a continuación paso a comentar estos cambios.

Os que xa sodes coñecedores de Splinter Cell saberedes a situación emocional do noso protagonista pola morte da súa filla, pois ben, o argumento de Conviction segue dándolle voltas a este tema para descubrir quén foi o verdadeiro autor da morte de Sarah, pero o que debemos resaltar non é o propio argumento ( o cal nos sorprende en varias ocasións ), se non a forma coa que se nos presenta. Porque a historia é relevada a través de flashbacks e momentos que aínda non aconteceron, aumentando considerábelmente a tensión do xogador.

Splinter-Cell-Conviction-

Primeiro cambio con referencia aos anteriores?, pois que xa non estamos ás ordes de ningunha organización, e somos nós, coa axuda dalgún protagonista secundario, os que plantexamos a nosa estratexia, pero qué consecuencias ten isto?, pois que xa non teremos á nosa disposicións os dispositivos tecnolóxicos que se nos ofrecían en títulos anteriores. Así, só estaremos equipados coa nosa pistola e algunha que outra arma, e aínda que preto do final se nos agasalla unha especie de sonar ( que nos permite detectar aos inimigos ), pasaremos case toda a aventura cos recursos limitados que nos dan.

Segundo gran cambio relevante?, pois a forma de acabar cos nosos inimigos. Porque agora se facemos unha execución corpo a corpo ofrecerásenos a posibilidade de matar a varios inimigos á vez, simplemente con seleccionalos, e aínda que é un detalle bastante espectacular, réstalle espíritu Splinter Celliano, xa que poderemos resolver case calquera situación á base de tiros, algo que non acontecíanos anteriores xogos. E xustamente isto foi o que predecía a medida que ían sacando á luz tráilers sobre o xogo, e non estaba errado. Este tema lévanos ao…

splinter-cell-conviction

Terceiro cambio, xa que aínda que a infiltración segue patente no videoxogo, disminuíuse considerábelmente. Así, detalles como encender a alarma dos coches para chamar á atención dos inimigos e flanquealos dalle algo de vida, pero perdeuse a infiltración pura que tiñan os anteriores xogos. Onde quedaron todas esas maneiras que tiñas de chamar á atención dos gardas como asubiar, lanzarlle unha botella ou lata…?, onde quedaron as fases nas que te tiñas que infiltrar nunha determinada zona sen matar a ninguén?, onden están esas fases nas que tiñas que memorizar as rutas dos inimigos para levar a cabo a nosa intervención?, onde está todo isto?. Neste título pasaremos a inmensa maioría de tempo disparando a todo inimigo que apareza, e foi o apartado que máis me defraudou, xa que como amante da infiltración, non se pode permitir que Splinter Cell abandone este factor.

Cuarto cambio: a violencia que ten Conviction con referencia aos anteriores títulos da saga, así que contade cun Sam Fisher sen escrúpulos que fará todo o que faga falta para descubrir á verdade. Mención especial aos interrogatorios que levamos á cabo ao longo da historia, espectaculares.

splinter-cell-conviction-xbox

Deixando a un lado os cambios, e referíndonos a temas xerais como o apartado técnico, teño que mencionar que está a un nivel moi alto, aínda que todos os escenarios se parecen bastante entre sí, pero tampouco me preocupa demasiado , xa que está compensado co seu nivel de detalle. A dobraxe volve a ser notábel, pero entramos noutro punto fraco de Splinter Cell, a duración. Conviction é un xogo extremadamente curto, e non só iso, xa que é o título máis doado de todos os Splinter Cell que saíron ao mercado. Non vos atrancaredes en ningunha fase, nin sufriredes absolutamente nada para pasalo. Intentan compensar este punto cun multixogador a pantalla partida, que non é outra cousa cun pequeno prólogo que pasaredes rápido e sen problemas.

Así, e para rematar decirvos que esquezades aquelas imaxes que sacaron fai un ano na que se vía a Sam Fisher lanzando cadeiras aos inimigos e interactuando con elementos similares xa que nada de iso é certo, como moito dispararedes a bombonas ou elemntos xa establecidos para facilitarnos aínda máis as cousas. Con todo, non deixa de ser un xogo moi divertido, pero os amantes da verdadeira infiltración botaredes de menos ao Fisher dos primeiros títulos, e tamén botaredes de menos a súa dificultade…

Análise de Final Fantasy XIII

Por: Sábado, 10 de Abril de 2010, 11:47 COMENTAR

FF 13 1

Square-Enix saca a decimo terceira entrega da súa saga máis prolífera, pero é ralmente o que todos agardabamos?, pola miña parte véxolle moitas pegas, quizáis demasiadas.

O primeira do que vou a falar é da súa historia, que non sendo mala, non acaba de gustar, e quizáis sexa porque non está ben narrada. Explícome. Normalmente, e na maioría dos JRPGs, a historia vaina construíndo o propio protagonista, falando con centos de persoas, investigando, etc, pero nesta entrega de Final non acontece isto, e aparte de que non existe nin un só pobo ou aldea coa que falar coa xente ( algo que non concibo ), a historia está escrita nun submenú na que temos que acceder para ler o que acontece, e asegúrovos que nas primeiras horas longas non vos ides estar enterando de moito. Isto xa é un lastre que arrastra en toda a aventura, que aínda que te acabas acostumando ( que remedio queda ) quítalle moita profundidade á súa narración.

Pero non só iso, xa que os personaxes non están ben implementados no marco da histora, carentes de carisma e personalidade na que como moito pódese salvar un ou dous. E outra cousa que non favorece a este apartado é o método no que se desenvolve a historia, xa que se noutras Final Fantasy controlabamos a un só protagonista, o cal medraba, maduraba, aprendía… ao longo de toda o videoxogo, aquí estamos cambiando constantemente de protagonista, e cada media hora fannos controlar a outro personaxe, e lonxe de collerlle cariño a un dos heroes, rematas colléndolle a manía a todos.

FF 13 3

Aínda así, hai momentos moi épicos que son dignos de ver, pero que non fan que o resultado global sexa mellor. E por qué non?, porque o desenrolo é o máis lineal que ides ver nun videoxogo. Olvidádevos de investigar, xa que o único que teredes que facer é avanzar cara adiante, e non esaxero absolutamente nada, o mapa é un corredor recto na que teremos que cruzalo para chegar ao final, e empezar outro corredor. Teño pensado facer un artigo sobre porque a linealidade nun xogo non ten porque ser malo, pero nun xogo de rol destas características non se pode ver a linealidade como algo positivo.

E por isto e a súa pequena dificultade, souben a idea que tiña Square-Enix, abrirse ao mundo casual e atrapar aqueles que nunca xogaran aos Final Fantasy, porque eran ben conscientes de que os seguidores habituais desta saga mercarían o título sen pensalo.

Xa que falei da dificultade, teño que explicar a metodoloxía dos combates. Nos combates só poderemos controlar ao líder do grupo ( nós ), pero ningún estará quieto mentres loitamos nós, e este dinamismo agradécese moito, pero para isto cometen outros erros, como o de perder o combate simplemente con morrer o líder… non o entendo. Como sempre, deberemos infrinxir o máximo dano posíbel ao inimigo para aturdilo e que os golpes que lle deamos sexan máis poderosos, e para iso temos que ter moi en conta a nosa formación. Cada personaxe pode elixir un ou varios rangos como sanador, castigador, fulminador, protector, etc que lle otorgará habilidades diferentes. Así, e dependendo da formación que collamos, estaremos máis inmunes aos ataques, ou pola contra máis protexidos e preparados para vencelos. Un gran acerto é o de poder cambiar a formación en plena batalla, ampliando así as posibilidades estratéxicas.Tamén volven aparecer as invocacións, pero deixan de lado a espectacularidade para converterse nunha especie de transformers que nos axudarán nos combates máis complexos, pero non teñen poderes nada espectaculares e só son relevantes ao final do título.Sobra decir, que con cada pelexa gañamos puntos de experiencia que nos serve para aumentar o noso poder, gañar obxectos que nos permite mellorar as nosas armas e accesorios, etc.

FF 13

Gráficamente é moi bo, e sen entrar nas escenas de vídeo que son espectaculares, o ingame do xogo loce a un nivel moi alto ( aínda que continúan pecando de escenarios bastantes baleiros ). Pero onde realmente se nota a súa calidade gráfica, é non deseño dos personaxes, cunhas texturas impresionantes e cunhas expresións moi conseguidas.Hei de mencionar que probei á versión de 360, polo que podo sospeitar que na Play3 se vexa algo mellor, pero dubido que se note en excesivo tal diferenza, xa que como ben dixen, a calidade gráfica de Final Fantasy XIII pisa á maioría de videoxogos desta consola.

Pero para concluír teño que decir que ao final aburreume, e esas cincuenta horas aproximadamente que pode durar o título acaban por cansar, ou eso me aconteceu a mín. Certo é que nunca fun moi fan dos Final, pero polo que puiden escoitar pola rede, esta última entrega defraudou a moitos seguidores desta saga. Eu non podo decir se é mellor cos anteriores, porque só xoguei ao FFX, e non me gustou demasiado e o FFX-2, que me pareceu unha porquería, pero se eres fan dos JRPGs, pódeslle dar unha oprtunidade.

Quizáis se durase menos de trinta horas ( que xa lle chega ben para non haber nada que investigar ), pois nun aburría tanto, pero cincuenta horas para recorrer unha línea recta…fáiseme demasiado pesado.