Impresións de Scribblenauts

Por: Luns, 28 de Setembro de 2009, 13:57 COMENTAR

scribblenauts

Denomino xogo de culto, aquel na que as opinións dos seus xogadores non están non plano medio, é dicir, están os que consideran dito título como unha fodida obra de arte, e os que pola contra, pensan que é un dos xogos máis malos dos últimos tempos. Pois ben, podemos decir que Scribblenauts é un dos exemplos máis claros de xogos de culto, polo que podedes estar seguros que haberá xente que lle pareza xenial e a outros insultante.

Deste título xa teño falado algunha que outra vez na Memoria, e de feito, chamábame bastante a atención grazas á súa orixinalidade, porque se recordades o título permitíanos escribir calquera palabra ( ata máis de 22.000 ), e dita palabra convertitíase en algo físico para o protagonista do xogo. Pero despois de probalo, o resultado foi bastante indesexado, e como dixen, haberá xente que lle encante, pero a min non me gustou en absoluto.

A nosa única misión será chegar ( ou atopar ) unha estrela que estará escondida polo escenario, simplemente isto. Pero non estedes pensando nun plataformas estilo Mario ( oxalá !), nin de broma. Diferenzamos dous tipos de fases, as que temos que percorrer dun lado a outro ata conseguir dita estrela e nas que abonda con escribir as palabras correspondentes para conseguir o noso premio.

Nas que nos vemos obrigados a recorrer o escenario ( que por certo, non pensedes que son enormes escenarios, na maioría das veces son escenarios rectangulares e demasiado pequenos ), son as misións máis complexas. E a complexidade erredica en dous factores, o primeiro e a pésima xogabilidade que ten e a segunda está na forma de resolver os puzles. Este último factor é o máis relevante, xa que moitas veces chegaremos á frustración ao non saber como superar as adversacións do escenario. Porque como non adiviñemos a palabra exacta que necesitamos para pasar de problema, estaremos atrancados o tempo que sexa. E non só iso, xa que unha vez que te acostumas , sempre acabas usando as mismas palabras ( cama elástica para saltar alturas, pistola para atacar, etc, etc ), o cal remata nun resultado moi monótono.

No segundo tipo de fases, a cousa cambia o 100% xa que nestas a facilidade é esaxerada. Simplemente temos que escribir o que nos piden, se nos piden animais de compañía, pois escribimos tres nomes e xa está.

Así temos un desenrolo do máis descompensado, tanto, que remataredes todas as fases “doadas” e nas outras pasaredes bastante tempo, e dependendo da paciencia de cada un superaredes as fases ou non.

Se falamos do apartado gráfico tampouco é ningunha maravilla, porque ainda que é un dos títulos máis coloridos do catálogo da DS, os dentes de serra que se aprecian en absolutamente todo o título, danos unha sensación de inacabado. Ademais, os escenarios acostuman estar baleiros, os único obxectos e elementos que se aprezan neles son os que necesitamos para pasar de fase.

Así, temos un xogo orixinal, non cabe dúbida, pero o desenrolo faise monótono, pausado e aburrido , polo que me reitero de novo. Haberá xente que acaba engatusado polo seu encanto, pero eu non son desas persoas, tanto que non gustei nada deste título.

Análise de Halo 3 : ODST

Por: Mércores, 23 de Setembro de 2009, 19:01 COMENTAR

halo odst A saga máis prolífera de Bungie volve nunha continuación do Halo 3, pero desta vola hai un cambio bastante significativo, non controlaremos ao habitual Xefe Maestro, en ODST dannos a posibilidade de manexar a un pelotón completo.

halo odst 3

No momento que comecei a xogar, xa me din de conta dun detalle, para min un erro, un erro que xa tiveran no Halo 3 e que non souberon amañar, estoume referindo ao apartado gráfico. Na secuencia introductoria aprécianse uns personaxes “abonecados” e dotados duns movementos irregulares. Esta escasez gráfica vólvese facer patente no xogo real, con texturas demasiado lisas e fondos moi pouco traballados. O único que está á altura son os efectos de luz e a plasmación das chamas, o contrario da auga, que vai por deus…

Si, o motor gráfico é o mesmo que o anterior Halo, pero tiveron tempo suficiente como para melloralo, pero non o fixeron, e isto conleva a un apartado gráfico normaliño, normaliño.

Conscientes de que os gráficos non o son todo, dispúxenme a continuar co título. Desta vez deixamos atrás as frondosas selvas que aparecían no Halo 3, e metémonos de cheo nunha cidade. Así, armados coas típicas armas do universo Halo ( se xogastes aos anteriores saberedes a cales me refiro ) atrevesaremos estes paraxes eliminando a todos os inimigos que vexamos, para chegar xunto aos nosos compañeiros. Aquí está o mellor de este ODST, a línea argumental, xa que primeiro estarán todos os membros do grupo dispersos ( por mor dun accidente ), e terémonos que dirixir aos puntos remarcados para atoparnos cos nosos aliados e fuxir do planeta. Así, cando chegamos ao noso destino e vemos unha arma rota, un casco tirado, ou calquera parte da indumentaria dos nosos amigos, entraremos nunha especia de flashback, para saber o que lle aconteceu aos nosos compañeiros nesa zona.

halo odst 2

Como novidade nos combates, xa non teremos as habilidades do Xefe Maestro, polo que non teremos tanta resistencia, nin pensedes que poderedes pegar eses enormes saltos que facía o anterior protagonista 8 que non me gustaban en absoluto ). Estes son soldados normais, con armadura e armas, eso si, o casco ten incorporado un pequeno sistema de visión nocturna, que ademáis, permítennos identificar aos inimigos, puntos de interese, etc.

A dificultade mantívose máis ou menos igual, é decir, bastante limitada e sinxela, impedíndonos así quedar atrancados en determinados lugares, aínda que para min isto non é nada bo. Onde estarán esos xogos nos que morrías centos de veces, ata case momorizar a localización de cada inimigo?, supoño que ese tempo quedou atrás, agora todo é moito máis fácil, por iso non logran que nos sintamos tan satisfeitos ao rematar os xogos de agora. Aínda recordo cando pasei o primeiro Devil May Cry, era difícil, pero sentíaste deus cando conseguías pasar das fases e situacións máis complexas. Este Halo 3: ODST, podédelo pasar en modo difícil sen problema.

Para aumentar a variedade das situacións, continúan incluíndo as fases enriba de vehículos, e aquí hai moito que falar. Cando nos referimos a vehículos aéreos, non lle poño ningunha pega, pero cando nos subimos aos coches, aquí si que hai que comentar. O coche en cuestión parece que non pesa absolutamente nada ( tanto que existe un botón para darlle avolta ), xa que a mínima explosión, o coche tornarase virado. O control é do máis impreciso que podemos atopar e qué decir da intelixencia artificial dos nosos compañeiros, se conducimos nós, eles situaranse na torreta e disparán aos inimigos. Perfecto. Pero se decidimos coller nós a torreta, comezarán andar de forma indeterminada, e isto parece bo, pero chocarán con todo o que topen no seu camiño, e se quedan entalados nalgún determinado lugar, quedarás exposto ás balas inimigas, xa que a marcha atrás, a máquina parece que non sabe o que é.

halo odst 4

A banda sonora está ben relacionada coa historia, pero principal mención ten a que acompaña á historia do Novato ( un dos protagonistas ), cun estilo triste e melancólico, que nos fai sentir como se estivesemos sós no mundo, xusto como se sente o protagonista.

Concluíndo, xa o Halo 3 non me parecera a inmensa maravilla que pintaban en todos os medios, revistas, publirreportaxes, e idioteces similares. Simplemente un xogo pasábel, exactamente coma este. Un xogo pasábel.

Análise de Dark Sector

Por: Mércores, 16 de Setembro de 2009, 15:50 COMENTAR

dark sector 0 Desde sempre quixen probar este xogo, ben sexa porque comparaban a súa xogabilidade co do Gears of War, ou porque as imaxes que amosaban paracíanme boas de verdade. Anos despois, consigo dito título e a miña valoración, a continuación.

dark sector 1

O argumento non é do máis orixinal, é máis, volve incidir de forma clara nos tópicos das mutacións, é dicir, un virus pode contaminar toda a humanidade convertíndonos en mostros por culpa dun desequilibrado mental. Nós sufrimos ese contacto do virus e mutamos, sen embargo, a mutación non é total, e o único cambio no noso organismo é no brazo dereito, o cal é substituído por unha especie de “boomerang” que poderemos lanzar aos inimigos. Por suposto, teremos que parar esta pandemia mundial e reventarlle a cabeza capturar ao tolo que pretende cambiar todo o planeta.

dark sector 2

O control colle pinceladas do Gears of War, por exemplo no de cubrirse con só premer un botón, correr mantendo pulsado un dos outros botóns e disparar en terceira persoa mentras a cámara está enriba do ombreiro ( para darlle máis espectáculo ). Son similitudes claras co impresionante xogo de Epic Games, pero ata aquí os seus parecidos, o resto a inferioridade de Dark Sector é total. Non hai que pensar moito para percatarse de que o principal aliciente do título é o control do “boomerang”. Con este avanzaremos escenarios cheos de inimigos ( ben sexan humanos ou mutados ), lanzándollo continuamente e usando ao mesmo tempo unha das armas que nos permite o xogo. O noso “boomerang” poderémolo convinar con elementos como lume, xeo ou electricidade, dándolle así máis variedade no desenrolo e obrigándonos a buscar ditos elementos para abrir determinadas portas ou eliminar grandes inimigos de forma máis doada. Ademáis, a medida que resolvemos misións e avanzamos na trama, imos conseguindo habilidades exclusivas do noso protagonista como un escudo ou invisibilidade.

dark sector 3

Polo demáis é todo bastante similar, avanzar e avanzar eliminando todo o que se move, con pequenos momentos no que poderemos manexar un robot ( aínda que se queda só nunha simple curiosidade ). O mellor de todo son os monstros finais, máis que nada polo seu deseño e espectaculariedad, porque a dificultade non é nada abrumadora ( igual pasa no resto do xogo ).

Pero Dark Sector conta cunha multitude de erros que reducen de forma clara a calidade do xogo. A intelixencia artificial dos inimigos é demasiado limitada, tanto, que poderedes estar detrás deles disparándolle e non se inmutarán. No apartado técnico temos que mencionar que loce uns efectos de luz moi bos pero combinado cunhas texturas demasiado lisas fan que o resultado final sexa “normalecho”. E nas secuencias de vídeo sufrimos unha degradación gráfica clara, como sucede en moitos xogos desta xeración, as secuencias son inferiores ao resto do videoxogo, algo que non se debería consentir.

A verdade, pensei que o título ía ser máis divertido, pero a monotonía das misións reduce as ganas de avanzar. Un xogo que non destaca en ningún apartado. Será polos anos que ten?

Análise de Batman: Arkham Asylum

Por: Mércores, 9 de Setembro de 2009, 14:19 COMENTAR

batman 0 Non saio do meu espasmo. Todos somos conscientes do que pasa cos personaxes famosos de cómics, libros, etc. Aproveitan o seu nome, sobradamente coñecido por todos, para participar en novos proxectos, ben sexa filmográficos ou interactivos. ¿O resultado?, lixo camuflado en doses de publicidade, que se aproveita da inconsciencia dos seus seguidores , e así gañar aínda máis diñeiro.

Pois ben, algo pasou, algo realmente extraño pasou. Non sei se estamos chegando á fin do mudo ou se se producíu un novo fallo en Matrix, pero Batman alonxouse desta norma, e despois de facer unha sobresaínte entrega filmográfica co “Cabaleiro Escuro” ( se aínda non a vistes correde a por ela ), chéganos Arkhan Asylum, novo videoxogo do home morcego.

batman 1

Non, non pode ser, Batman non pode protagonizar un xogo impresionante, aínda non o creo, aínda que mirando os vídeos e tráilers a cousa pinta realmente ben, pero non, non pode ser. Supoño que seguirá a estela de Spiderman, X-men, Iron Man, etc, todos eles, xogos bastante malos.

Isto é o que pensaba eu fai unha semana, antes de pasar Arkham Asylum, e só teño que decir unha cousa: incrédulo de min.

Por fin, o extravagante Joker foi detido polo Cabaleiro Escuro e trasladado ao psiquiátrico Arkham Asylum. Alí non tardará en escapar dos seus opresores e facerse co control total do lugar, e adiviñade quén terá que pararlle os pes ao Joker, pois claro, Batman.

Aquí comeza a nosa aventura. Controlaremos a Batman nunha perspectiva en terceira persoa e recorrendo os máis recógnitos lugares desta penitenciaría en busca do malévolo “Comodín”. Nos combates utilizaremos técnicas corpo a corpo, con movementos de evasión, contraataque , agarres, etc. Claro que o conto cambia cando os inimigos están armados, xa que sería un suicidio enfrontarse corpo a corpo con estes, pero tranquilo, temos como mellor arma, o sixilo. Como é característico de Batman, teremos na nosa disposición os gadgets máis modernos para avanzar na historia. Algúns contaremos con eles desde un inicio, outros, daránnolos en determinados puntos. Así, grazas a nosa zarpa de agarre, poderemos subir a calquera lugar, imprescindíbel para atacar sixilosamente desde as alturas.

batman 2

Pero non pensedes que o único gran inimigo é o Joker, no psiquiátrico tamén se atopan outros coñecidos do noso protagonista como Hedra, grande manipuladora das plantas, o Espantallo, creador do gas do medo ou o enorme Crocodilo Asasino. Todos eles complicarán a situación de Batman. Outra das grandes virtudes do título, son as misións secundarias, puzles que teremos que atopar en todos os escenarios creados por Enigma, outro clásico de Batman. Crédeme cando vos digo que pasaredes moitas horas buscando estes puzles, algúns estarán á vista, pero para otopar e resover outros, teredes que facer uso da visión de Batman, que nos indica lugares secretos, número total de inimigos dos escenarios, se están armados ou non, búsqueda de pistas, etc. Un xogo bo defínese polos detalles que nos ofrece, e este está cheo deles.

Con referencia ao apartado técnico, non se queda atrás grazas a uns gráficos impresionantemente detallados, escenarios cheos de detalles e inimigos perfectamente caracterizados e con texturas realistas. Merece facer alusión á física do título, sobra con fixarse nas ondulacións da capa do heroe, nas caídas dos personaxes, papeis voando se pasas por enriba deles, perfecta. A doblaxe é perfecta, mesma voz de Batman que na película por certo, e cunha banda sonora que se adapta perfectamente.

batman 3

Pero Arkham Asylum aínda da un paso máis, porque os diálogos son realmente impresionantes, de matrícula. Escoitar as conversacións extravagantes do Joker ou as explicacións que da o Espantallo a súa tolería, son verdadeiramente entretidos e coherentes con toda a historia que estamos viviendo con noso protagonista.

Buscando puntos negros neste título, ocórreseme o sistema de búsqueda, xa que moitas veces, teremos que retroceder os nosos pasos para chegar ao noso novo obxectivo, ademáis o sistema de loitas é bastante simple. A decir verdade, tampouco me gustaron os “desafíos”, retos alleos á historia principal que nos propoñen superar diferentes probas. Non sei, fáltanlle alma, ademais se queres conseguir todos os logros ou trofeos veraste na obriga de pasalos de diferentes maneiras. A verdade, estaría moito mellor que os logros ou trofeos se adquirisen todos dentro da aventura principal, e non só neste título, estoume referindo a todos en xeral.

Como vedes, o título é espectacular, cun guión digno do mellor filme, unhos gráficos impresionantes e unha diversión contínua. A verdade é que nunca me esperei que un xogo dun superheroe chegase a esta calidade. Obrigatorio.

Análise de Turok

Por: Xoves, 3 de Setembro de 2009, 11:33 COMENTAR

Os dinosauros comen carne, ti eres carne, corre.

turok 1 Esta é unha das pistas e consellos que nos ofrece o xogo cando está cargando a partida, e a verdade, é mellor que lle fagades caso.

A última entrega de Turok estréase na nova xeración cun plantexamento frenético. O que parece ser unha misión sinxela e rápida, convértese nunha misión de supervivencia ao caer a nosa nave nun misterioso planeta. Así, tomaremos o control de Turok, un guerreiro que se deberá enfrontar ao seu mentor nun mundo pragado de dinosauros.

turok 2

Turok, é un deses FPS que entra polos ollos, plasmando desde un enorme bosque cheo de detalles ata un volcán en erupción. Cun modelado dos “lagartos” absolutamente espectacular e unhas texturas dos personaxes bastante logradas ( sen chegar á calidade dos dinosauros ). Pena que este apartado perda folgo nos interiores ( sen dúbida o peor do título ), con escenarios baleiros , lisos, clónicos e monótonos que fai contrapeso na balanza da calidade, quitándolle demasiados enteiros a esta entrega.

Para facer fronte a tanto inimigo, ben sexa animal, artificial ou humano, botaremos man das armas máis poderosas. Comezaremos usando o coitelo , preciso e letal sempre que o inimigo non te vexa antes, logo, cambiaremos ás pistolas, metralletas, lanzadores de plasma, lanzacohetes, granadas, etc, etc, pero como é habitual na saga Turok, a arma por excelencia segue sendo o arco. Preciso, silencioso, gran alcance, imprescindíbel. Por se non é pouco, cada arma conta cun disparo secundario que lle engade maior variedade aos combates. Se con todo isto pensades que a aventura é sinxela… estades trabucados. Decenas de sauros atacarannos sen descanso, e non contedes que vos ataquen de fronte. A selva conta cunha floresta espesa e unha herba demasiado alta, tanto, que a veces caro vos costará ver o que tedes diante. Se a isto lle engadimos que o aire move esta herba continuamente e non sabemos se o que está ahí diante é un dinosauro ou simplemente o vento, a tensión que nos provoca é bastante elevada. E xa vos podedes ir acostumando a sons extraños, berros de velocirraptores, etc, etc. Como digo, non ides avanzar moi tranquilos.

turok 3

Por outro lado temos aos inimigos humanos. Estes estarán ben armados , pero a súa intelixencia artificial deixa bastante que desexar, aínda que para compensar este erro, as súas balas cáusannos moito dano o que nos obrigará a estar cubertos diariamente. O mellor de todo, é conseguir xuntar aos dinosauros con estes soldados para que pelexen entre eles a así aforrar tempo e balas. Principal mención á axuda que nos ofrece o T-Rex nunha das misións ( homenaxeando a obra mestra de Spielberg, Parque Xurásico ).

Hai que mencionar que o desenrolo non nos deixa aburrir en ningún momento, ben polo frenetismo que nos ofrece cada misión, ou pola constante tensión o que o xogador está inmerso.Dono dun final moi digno para a saga, e non me refiro ao argumento, se non , á última situación do videoxogo que nos deixa un moi bo sabor de boca.

Como puntos negros, o xa máis que mencionado apartado técnico nos interiores, a intelixencia artificial dos inimigos, fallos gráficos en momentos puntuais do videoxogo, e en determinadas misións, un punto de control demasiado lonxe do legar da morte. Aínda así, a quén non lle gusta enfrontarse aos máis temíbeis dinosauros? Moi entretido.

portada profesor layton Son consciente de que o 99 coma infinito por cento dos xogos de Nintendo DS son pseudo-proxectos adicados específicamente para xogadores hipócritas , e que na maioría dos casos, aproveitanse da inocencia infantil para vender eses títulos bazofia.

Pero como sempre pasa, de entre tanto lixo sempre se atopa algo de proveito , e neste caso algo verdadeiramente bo. O título que nos segue non é outro que o xenial Profesor Layton, primeira parte dunha futura triloxía ( a segunda está a punto de chegar), e creado polos non menos xeniais Level 5.

profesor layton 1

O título ponnos na pel do propio profesor Layton e do seu aprendiz , que chegan a unha vila para investigar a morte dun dos seus veciños. E aquí a verdadeira innovación do xogo, xa que para dar co presunto autor do crime teremos que recorrer toda a vila resolvendo ata un total de 130 puzles. Dependendo dos puzles, atoparémonos cunha dificultade levadeira, ata puzles imposíbeis, destes que canto máis pensas o resultado , máis lonxe estás de dar coa resposta correcta. Cando se nos atranque algún destes problemas ( e podedes estar seguros que se vos atrancará máis dun ) podemos botar man das tres pistas que temos dispoñíbeis , por suposto, por cada pista teremos que pagar unha moeda. Aquí está outro dos puntos fortes do videoxogo, o control é propio dunha aventura gráfica, é dicir, veremos un escenario na pantalla e tocaremos co stylus o que nos pareza máis relevante, así atoparemos puzles escondido en pequenos recunchos , falaremos con todos os personaxes que nos atopemos, descubriremos moedas agochadas nos máis impredecíbeis lugares, etc.

A medida que resolvamos puzles, avanzaremos na historia, a cal nos manterá atentos a cada detalle grazas a un argumento con xiros argumentais, e un final totalmente inesperado, que agradeceredes notábelmente, (porque supoño que xa estaredes bastante cansos deses finais predecíbeis desde os primeiros vinte minutos de xogo). Ademáis, cada habitante da misteriosa vila ten unhas características propias e conta cuns diálogos bastante irreverentes ( sobre todo nalgúns casos ).

profesor layton 2

Se nos remitimos ao apartado técnico, as loubanzas quédanse curtas. Uns gráficos, estilo anime e uns escenarios rebosantes de detalles por todos os lados , fan que a nosa vista estea cómoda en todo momento. E como cumio, a banda sonora ( aínda que bastante melancólica ) sumérxenos de cheo na aventura.

Como misión secundaria, se se lle pode chamar así, podemos recolectar accesorios para as habitacións dos nosos protagonistas. E como conseguimos estes accesorios?, pois resolvendo puzles, así, cantos máis puzles, máis obxectos recolectamos. O mesmo acontece co puzle misterioso. Atoparemos diferentes problemas que unha vez que atopemos a resposta correcta, entregarannos unha peza dun puzle. Cando consigamos todas estas pezas e as coloquemos na orde adecuada, conseguiremos ver a imaxe do puzle. Son métodos simples pero eficaces para incitarnos a buscar e resolver todos os puzles.

Se hai que decir algo negativo deste título, é sen dúbida a inmensa dificultade dalgúns problemas que nos suxiren. Daraslle voltas á cabeza, mercarás todas as pistas, seguirás dándolle voltas á cabeza, e aínda así, moitas veces teredes que abandonar . Crédeme, a dificultade dalgúns puzles é verdadeiramente alta, pero pensando ben, se cadra, é aquí onde recae a verdadeira alma do Profesor Layton e a Vila Misteriosa.

Análise de Wheelman

Por: Luns, 24 de Agosto de 2009, 17:56 COMENTAR

portada wheelman

Título Wheelman
Xénero Aventura, condución
Desenrolado por: Midway
Distribuído por: Atari
Descargas online: Non

Demasiado bombo se lle deu a este título para a pouquiña cousa que é.

Wheelman é un videoxogo producido e protagonizado por Vin Diesel, e aínda que recoñezo que non me desagradan aos seus filmes ( polo menos algúns, con especial mención á saga protagonizada por Riddick), en cuestión de videoxogos a cousa cambia un chisco. Despois dun notábel Assault on dark Athena, quere repetir éxito en Wheelman, pero desta volta o tiro saíulle por detrás ( e xusto por aquí é por onde deberían meter este título os seus creadores).

Nun resumo breve, poderíase definir a Wheelman como unha mestura entre GTA e Porsuit Force, pero sen chegar á calidade de ningún dos dous títulos. A similitude cos Grant Theft Auto son moi claros, a inmensa maioría das misións son de condución, o minimapa da cidade é un calco e incluso conta coas misma misións secundarias como facer de taxista, carreiras ilegais, transportar obxectos nun límite de tempo, etc. E dos Porsuit Force saca o de poder saltar dun vehículo a outro en plena carreira, detalle que queda nun segunda plano, xa que non será necesario esta acción na maioría das misións.

wheelman 1

Pero falemos da aventura principal, presentándonos un guión con diálogos pouco máis que monosílabos e un argumento típico dunha película “das tres da tarde”. O noso protagonista chegará a Barcelona, lugar onde se producen os feitos, e alí infiltrarase en tres bandas rivais cumprindo ordes para chegar a unha determinada persona. A maioría, a inmensa maioría das misións farémolas enriba de vehículos, desde coches , motos, camións e furgonetas ( olvidádevos de transportes aéreos). Ademais, case sempre teremos que perseguir e eliminar a algunha pobre vítima. Como novidades, e detalles propios do xogo, temos as habilidades do noso protagonista a fronte dos vehículos. Poderemos envestir ao resto dos contrincantes usando a palanqueta dereita para votalos fóra da pista, ademáis , cunha condución contínua ( sen chocar con civís ) e eliminando inimigos activaremos o noso “enfoque”, sendo isto unha barra de poder que nos servirá para levar a cabo poderes especiais como relantizar o tempo , ou xirar rápido o coche para eliminar contrincantes que nos acosan desde atrás. A parte disto, o desenrolo é do máis repetitivo e como única variedade, as misións a pe, sendo estas bastantes “simplonas”.

wheelman 2

Se nos remitimos ao apartado gráfico, temos texturas moi lisas e con moi pouco detalle, e se lle engadimos o “popping” que nos acompaña durante todo o videoxogo, temos unha carencia tecnolóxica moi incómoda para os tempos que corren.

En definitiva, pareceume un título moi repetitivo e carente de personalidade, non engancha en ningún momento e como xa dixen, o apartado gráfico non acompaña ( esquecíame, a parte do mencionado anteriormente, temos máis erros gráficos, como a física irreal dos vehículos, aparición espontánea de personas, etc). Xa vedes, unha vez máis o hype volve ser o peor inimigo dos videoxogadores.

Ghostbusters_XBOX_360_OWP_v4.5.indd

Nome: Ghostbusters: the videogame
Desnrolado por: Terminal Reality
Distribuído por: Atari
Xénero: Shooter terceira persoa
Multixogador: Non
Modos online: Non

Cando nos referimos aos Cazafantasmas, a todo o mundo lle ven á cabeza a xenial banda sonora dos filmes, os comentarios sarcásticos dos catro personaxes, a súa peculiar forma de darlle caza aos fantasmas… e toda unha serie de características propias que fixeron dos cazafantasmas un fenómeno de masas.

Agora chega ás nosas mans o seu videoxogo, un título caracterizado por un guión e unha historia saída das propias mentes de dous dos actores que daban vida aos cazafantasmas, isto conleva unha perfecta cohesión entre as historias dos filmes e o propio videoxogo, algo que se debe aprezar, pero comecemos polo principio.

ghostbuster 1

Nós controlaremos a un quinto cazafantasmas, “un novato” que se une a este equipo e que lle tocará levar a cabo as misións máis sucias ( por algo é o novato), desde a incursión nun edificio encantado, ata o adentramento nunhas cloacas. Por sorte non sempre iremos sós, ao contrario, na maioría das veces estaremos acompañados por algún dos cazafantasmas, o cal teremos que salvar sempre que quede inconsciente e viceversa (por qué non quixeron incluír un modo cooperativo?).  Así, percorreremos diferentes localizacións dando caza a entes paranormais . Básicamente diferenzamos dous tipos de fantasmas, os que debemos capturar, facendo uso do clásico capturador de fantasmas ( deberemos debilitar ao dito ente ata que as súas  forzas mermen, unha vez feito isto, lanzarémoslle o noso capturador para que absorva ao fantasma ), e os que simplemente temos que eliminar ( deberemos sacarlle toda a vida para que desaparezan). Unha vez diferenzado estas dúas clases, sobra dicir, que teremos moitas clases de seres sobrenaturais, xigantes, invisíbeis, voadores, etc, etc e cada un cun coa súa propia característica, desde lanzar raios ata adoptar calquera personalidade. Como vedes, na variedade está o gusto.

Para facerlle fronte a todo este elenco de fantasmas, contaremos cun total de catro armas, un lanzador de raios, unha especie de recortada “fantasmal”, un lanzador de “mucosa” e un  prototipo de metralleta. Aínda que cada arma conta con disparos secundarios, a escaseza de armas resta emoción ao título, obrigándote a eliminar a cada ser , máis ou menos da mesma maneira. Tamén contamos coas gafas de visión fantasmal, que nos serve tanto para localizar aos fantasmas máis “escurridizos”, como para atopar obxectos sobrenaturais ( estes obxectos sérvenos para completar esta misión secundaria, ademáis, con cada obxecto que atopamos, cóntanos a historia del, detalle que pode gustar aos máis seguidores dos “ghostbuster”).

ghostbuster 2

Se falamos do apartado técnico, temos que mencionar unhas texturas bastante “lisas” pero compensado de sobra cuns escenarios completamente cheos. Olvídate dese baleiro que nos atopamos en moitos videoxogos, xa que en “Ghostbuster” cada localización está repleto de cousas, de obxectos que parecen insignificantes pero que en todo o seu conxunto, fan que os escenarios deste título parezan cheos de vida. Unha pena que os seus creadores non quixesen dar un toque máis adulto ao videoxogo e dotasen aos personaxes desas texturas tan “lisas”…

Conforme ao control, contamos cun movemento en terceira persoa ( a excepción do uso das gafas) aínda que en accións como correr ou esquivar o movemento faise demasiado robótico. Tamén lle temos que sumar a enorme duración dos tempos de carga cada vez que morremos ( tanto que mentras esperamos incluso se permiten o luxo de amosarnos uns vídeos mentres escoitamos a canción mítica dos cazafantasmas). Sorte que non perderemos demasiadas veces, xa que a dificultade non é moi pronunciada, só veremos unha certa dificultade na última recta final do videoxogo.

A duración do modo historia non chega ás 10 horas, polo que se une á cantidade de xogos efímeros, ademáis o título non nos chega doblado ( si traducido), polo que teremos que ir lendo os diálogos mentres avanzamos, algo que se pode facer algo engorroso, e asegúrovos que non vos deberedes perder de vista ningún dos diálogos, xa que a simpatía que emiten estos textos faranche saír máis dun sorriso, algo verdadeiramente difícil de atopar nun videoxogo.

O resultado final é un xogo entretido pero con bastantes carencias, polo que se teño que cazar fantasmas, sigo preferindo o Ghosthunter.

Análise de Red Faction : Guerrilla

Por: Venres, 24 de Xullo de 2009, 16:30 COMENTAR

Portada red faction Marte, un planeta no que se inspiraron moitos filmes, libros e videoxogos para plasmar as súas pautas argumentais. Desta volta volvemos con Red Faction, pero tranquilos, que teremos as nosas doses de acción frenética, esperabades outra cousa?.

O planeta vermello está sendo terraformada por unha organización dictatorial chamada EDF, todos obedecen as súas ordes, todo está baixo o seu control, a violencia é a lei que utilizan  e as sentenzas a morte son máis que habituais.

Por sorte, existe unha facción revolucionaria chamada Red Faction, os cales lle fan algo de fronte á EDF, e aquí é onde comeza a aventura. Controlamos a Mason, personaxe que chega a Marte para non meterse en problemas, ganarse a vida xunto ao seu irmán e levar unha vida máis ou menos tranquila…Non hai que ser moi intelixente para percatarse que isto non vai ser así.

red faction 1

Tan pronto chegamos, o noso irmán ponnos ao día de todo, a situación de Marte,a rebelión de Red Faction, e entréganos a nosa primeira arma, que non é máis que un martelo ( máis ben maza), pero indispensábel para a nosa aventura. Pouco despois o noso irmán morre e quedamos involucrados na guerrilla de Red Faction.

A partir deste punto teremos que levar a cabo todo tipo de misións ata liberar os seis grandes distritos do poder da EDF e poñelos baixo o noso control. Para esta liberación teremos que pasar por varios pasos, un deles é baixar o nivel de control da EDF, e para isto temos que cumplir misións secundarias como destruír edificios importantes desta organización, eliminar as súas publicidades, liberar a reféns etc. Ademáis de diminuír ao máximo este nivel de control, teremos que cumplir obrigatoriamente unha serie de misións, e se o conseguimos, a Red Faction farase co poder do lugar e a EDF terá que abandonar o lugar.

O que parece unha tarefa sinxela, déixao de ser cando nos percatamos do enorme mapeado que temos, e sendo un “sandbox” poderemos escoller a orde na que queremos facer as misións, e asegúrovos que pasaredes moitos tempo nelas. Se optades por levar a cabo simplemente as misións obrigatorias, tedes un xogo bastante longo, pero se vos poñedes a facer todas as misións secundarias, tedes Red Faction para semanas. Desde derrubamentos de edificios simplemente coa axuda da nosa maza (espectaculares efectos de derrubamento), ata misións de copiloto nas cales teremos que disparar a todo o que se poña no noso camiño. Para conseguir saír satisfactorio de todas as misións poderemos usar diversos tipos de armas, que por suposto teremos que pagar ( a moeda de cambio de Marte é a “chatarra”, polo que canto máis destrúas máis “chatarra” consegues e máis armas podes mercar). Temos granadas, lanzamisiles, pistolas, rifles de plasma, nanomáquinas, e se todo falla, podemos axudarnos dos vehículos máis potentes, desde robots similares os de Lost Planet ata enormes tanques que destruirán todo o que se lle poña por diante. A parte de todo isto, a medida que resolvamos misións, os civís e os da Red Faction vanse poñendo do noso lado e axudarannos cando a cousa se pon fervendo.

red faction 2

Aínda que vos pareza que temos moita axuda, decirvos que o xogo non ten a facilidade de tantos outros, sobre todo na parte final, en misións que morreredes bastantes veces , e nin vehículos, nin armas vos valerán de nada se non levades unha estratexia inicial.

Pero chegará un momento no que non vos apeteza facer máis misións, pois tranquilos que Red Faction ofrece unha serie de elementos que che axudará a pasar o tempo por Marte, desde a destrucción dos famosos carteis de publicidade, pasando pola búsqueda de cadáveres de antigos membros de Red Faction e rematando pola destrución de minerais marcianos.

Claro que non todo é bo, xa que a pesar de contar con gráficos excepcionais, a enormidade do mapa fai que os escenarios quedan bastante baleiros, e tendo en conta que pasaremos horas e horas movéndonos por el, ao final acaba cansando tanta semellanza nos escenarios. Ademáis ségueme sen gustar o control dos vehículos (por qué cando se trata dun shooter, o control dos vehículos sempre é bastante brusco?).

Por outro lado, a lonxevidade do xogo ben dado a custo de algo, da repetición das misións secundarias, si, ten moitas , pero varían moi pouco entre unhas e outras, e isto é un factor que lle resta bastante emoción.

Outro punto negro é o seu argumento, simplemente con ler isto, xa todos saben o que vai pasar co EDF. As compañías deberían apostar máis por un argumento complexo e impredecíbel,que polos tópicos de sempre.

Xa vedes que o título ten os seus puntos fracos, pero hei de recoñecer que non me aburrín nada xogando a Red Faction, e atopar un xogo longo e cunha dificultade axustada nos tempos que sufrimos é unha tarefa bastante complexa, polo que xa merece o meu respeto.

Análise de Prototype

Por: Mércores, 8 de Xullo de 2009, 15:06 COMENTAR

prototype portada

Máis que Prototype poderiámoslle chamar “Protohype”, xa que este máis o Infamous, coa excusa( falsa ) de Sanbox con liberdade para facer o que quixeses, aproveitáronse do “Hype” ata exprimilo ao máximo. E como sucede sempre que se eleva esta teórica calidade a límites insospeitados, unha vez que o probas, déixate bastante frío.

Empecemos polo máis elemental. Alex Mercer é o protagonista deste xogo, o cal nos introduce nunha cidade infectada por un virus letal para o humano. O noso protagonista será un dos milleiros de infectados, pero cunha peculiaridade, por algunha razón ( teredes que xogar ao título para sabelo ), el pode controlar ese virus, dándolle a posibilidade de converter as súas extremidades en espadas cortantes, realizar enormes saltos, correr polas paredes,planear, adaptar a apariencia de calquera persoa e outra serie de movementos e virtudes que lle axudarán na súa aventura de atopar á persoa que lle fixo isto.

prototype 1

Este é o plantexamento inicial de Prototype. Así, para levar a cabo esta búsqueda terá que superar ata unha treintena de misións , desde eliminar helicópteros ata infiltrarse en bases inimigas usando as nosas habilidades. Como dixen anteriormente, non estamos exactamente ante un Sandbox, xa que sempre teremos só unha misión dispoñíbel, a única elección que podemos facer é ir directamente a ela, ou entreternos coas misións secundarias. Pero cando levedes feito unhas dez misións secundarias, percatarédesvos que son todas idénticas, polo que lle quita moito interés a completalas todas, ademáis, son do estilo de chegar a un determinado punto nun límite de tempo, absorver a varias persoas coa nosa habilidade ou planear ata un punto en concreto. As misións secundarias son moi “simplonas”.

Non hai que negar que a posibilidade de correr por paredes, facer saltos imposíbeis, planear e destruír todo o que nos rodea, sempre gusta aos xogadores, pero isto fai que sexa bastante similar a Spiderman ( se xogastes a algún dos seus xogos, sobre todo a segunda parte , estaredes de acordo ), ademáis a enorme cantidade de soldados e infectados que atopamos nas batallas converten  estos combates nalgo caótico. Non saberedes quén vos está atacando, só veredes proxectís, mísiles e de vez en cando entre tanta fumareda atacaranos algún infectado. Claro que a medida que vayamos eliminando e absorvendo a máis inimigos, iremos aumentando as nosas habilidades ( e consegindo novas ), dándolle máis variabilidade a estes combates, e unha vez que te acostumes a tanto tiro e disparos, xa os pasarás por alto.

prototype 2

Entre as misión atoparás a un par de monstros, e non pensedes que son tan doados como outros tantos xogos. E isto é un dos puntos fortes de Prototype xa que ten unha dificultade mi axustada ao xogador, é dicir , non terán un sinxeleza prenatal , pero tampouco che parecerá en ningún momento imposíbel de pasar ( aínda que teñas que morrer varias veces ).

A calidade gráfica non é abrumadora , pero déixase ver bastante ben ( plasmar unha enorme cidade non é cousa doada, só está á altura dos grandes , verdade Rockstar?… ). A pesar disto, non existe moito popping e os tempos de cargas están ausentes, algo que se apreza de verdade. O modelado dos infectdos son notábeis e aínda que os edificios son bastante lisos e “simplóns”, compénsase pola vida que ten a cideade enteira.

Con relación á duración do título, dicir que andará sobre as nove horas, xa que non creo que moitas persoas se interesen polas misións secundarias como xa dixen anteriormente, ademáis, as principais tampouco chegan a viciar e enganchar como o fan outros xogos similares.

Así, estamos ante un xogo decente pero que nin de broma chega á calidade que se mencionaba fai unhas semanas. Ao mellor se obtasen por unhas misións ( e combates ) algo máis claros e orixinais , podería acadar unha nota maior , pero para mín, os creadores partiron dunha base trabucada.

Análisis de Bionic Commando

Por: Martes, 30 de Xuño de 2009, 13:21 COMENTAR

portada bionic

A quén non lle gusta poder tirarse dun edificio de 200 metros sen que lle pase nada ao chegar ao chan?,pois esta é unha das tantas cualidades que ten o protagonista do xogo que nos segue.

O título ponnos na pel de Spencer, un home biónico, é dicir un personaxe que lle implantaron un brazo (extendíbel ) de aceiro que lle servirá para lanzar pesados obxectos a inimigos, balancearse a centos de metros de altitude, provocar letais golpes, etc. Precisamente neste brazo erradica toda a emoción do xogo.

Primeiro teremos que superar un pequeno tutorial para familiarizarnos con este implante, e aínda que ao principio pareceranos algo complexo, pronto controlaremos o noso brazo biónico como se fose noso de necemento. A partires de aquí empeza a verdadeira aventura.

bionic 1 Teremos que recorrer unha cidade derruída e plagada de soldados, robots, minas aéreas e outros despropósitos que nos farán suar máis dunha vez. Para sortear e eliminar aos inimigos poderemos empregar as comúns armas de fogo ( metralletas, pistolas, lanzagranadas, etc) ou o noso propio brazo, co cal , a medida que avancemos na aventura iremos adquirindo novas habilidades, como agarrar inimigos e lanzalos cara outros, atraer obxectos desde lonxe,lanzar coches polos aires mediante un puñetazo… Todas estas variantes fai que o desenrolo non decaia en ningún momento ( cousas difícil de atopar ), e precisamente aquí está o mellor do xogo, xa que a medida que avancemos, imos notando como a acción frenética aumenta de maneira considerábel, as situacións van collendo maior protagonismo e espectacularidade ( con especial atención a algún que outro monstro que nos atopamos ), a tensión acrecéntase ( ata teremos que asaltar a un avión no aire ), e o argumento vai collendo forma, con traicións, personaxes enigmáticos e un final moi digno.

Desde logo o desenrolo de Bionic e de sobresaínte e a diversión que nos transmite é de matrícula de honra. Asegúrovos, non quereredes que remate.

Por suposto non todo é bo neste plantexamento, xa que as delimitacións dos escenarios están moi remarcadas, aclárome, os transplantes biónicos son totalmente vulnerábeis á radiación e a cidade na que nos encontramos está plagada ( que raro… ). Polo tanto se nos alonxamos un pouco do camiño estipulado morreremos no momento. Esta forma de predeterminar o camiño que temos que seguir non me pareceu a máis acertada, máis que nada , e repítome, polas tan marcadas delimitacións, penso que deberían ser un pouco máis flexíbeis e permitirnos a posibilidade de investigar uns escenarios máis abertos.

bionic 2

Pero tranquilos, que este pequeno detalle deixarédelo de lado ao satisfacer a vosa vista co preciosista apartado gráfico de Bionic. E chámolle preciosista a postas de sol, luz que se reflexa na auga, raios que se filtran polas ventás dos edificios, paisaxes selváticos e unha impresionante utilización das cores e luces. Ademáis, o deseño do personaxe protagonista está moi logrado e os escenarios acadan un nivel que supera ao notábel. Como podedes ver, neste apartado vai máis que sobrado.

Con respecto á lonxevidade do título, mencionar que non estamos ante un xogo sixelo ( teredes que repetir bastantes veces a loita contra varios inimigos), pero aparte desta axustada ( e apreciada ) dificultade temos unha serie de retos que podemos ir facendo durante toda a aventura ( desde matar a un determinado número de soldados, atopar os ítems secretos que están escondidos polos escenarios, utilizar determinadas técnicas, etc.). Estes retos serven para alongar a vida de Bionic Commando, porque para mín este título foi unha das maiores sorpresas deste ano.

Análise de Damnation

Por: Xoves, 25 de Xuño de 2009, 14:24 COMENTAR

portada damnation

Como pode ser que dun plantexamento bo, poida saír algo tan malo?, isto é o que dixen os dez minutos de estar xogando a Damnation, e debo ser un pouco masoca porque decidín rematalo enteiro.

O xogo sitúanos nun futuro caótico no que as guerras están á orde do día, e a nós tócanos controlar a unha especie de vaqueiro hormonado, o cal deberá superar niveis cheos de inimigos, e o que ía ser o mellor de todo, a verticalidade dos escenarios.

Ata aquí chega o bo plantexamento, xa que unha vez que controlamos ao protagnista todo cae ao chan ( ou máis abaixo se se pode ). O control, en terceira persoa faise pesado, moitas veces o personaxe moverase sen que se corresponda cos pasos que dá, pero isto non é o peor, xa que en todo o xogo existe unha sensación de falta de gravidade que queda patente nos saltos, nos que parece que o noso protagonista ten a física dun globo.

Continuando coa interminábel listaxe de imperfecións , toca falar dos erros gráficos, e deixando a un lado aos gráficos, dignos dunha PS2, con texturas totalmente lisas, personaxes pouco detallados, escenarios baleiros e outras lindezas, resaltar o popping e o clipping, este último sendo totalmente acentuado ao principio do xogo, e grazas a este fallo podemos ver como dous personaxes se unen, pernas que atrevesan o solo, mans que traspasan paredes, etc, etc.

E pensades que o pesadelo remata aquí, en absoluto. Os combates son repetitivos e moi sinxelos, o mellor esta facilidade ben acompañada dunha nula intelixencia artificial por parte dos inimigos, queredes exemplos?, aí van. Os inimigos teñen sempre unha ruta específica, se lle apuntas co francotirador non se moven ( e eso que hai algúns que lle tes que dar dous ou tres disparos , pero eles quietiños), se lle estamos disparando de cerca o único que fan é agacharse ( aínda que estén no medio dunha explanada), non fuxen das granadas, nas secuencias de vídeo in-game, ao mellor un está falando contigo pero está mirando cara o lado oposto, se apareces por detrás dun inimigo sen que se percate podes estar alí, e planificar a súa morte o tempo que queiras porque non se enterará….podería continuar pero prodúceme ata vergoña allea.

O que ía ser o punto forte deste xogo, é dicir, o plataformeo nos escenarios verticais, combértese nunha serie de saltos ( como mencionei antes, parece que non existe a gravidade ) monótonos e carentes de orixinalidade , ademáis os escenarios parécense moito entre si, converténdo o desenrolo deste xogo, nalgo verdadeiramente repetitivo. Queren evitar esta reiteración de situacións con fases en motos futuristas, e máis lle valía que estivesen quietos, xa que o control da moto é horrenda, a física desta tan mala como o resto, os escenarios aínda están menos detallados e o único que temos que facer é avanzar e sortear pequenos saltos que non vos causarán ningún tipo de problema.

O xogo non ten unha duración excesiva, pero parecerávos eterno…

Se me obrigan a dicir algo positivo do xogo mencionaria o cooperativo, máis que nada para compartir o sufrimento con outra persoa.

Como conclusión, decir que estamos ante un xogo inacabado, que debería estarse cocendo outro par de aniños como mínimo, para sacar algo bo do xogo, pero como non quixeron pasar moitos traballos, estamos ante un verdadeiro despropósito dos videoxogos, algo insultante para este mundo, un xogo que nunca deberedes probar, e se xa tivestes a mala sorte de probalo, compadézome de vós.