Resumo da conferencia de Ubisoft

Por: Martes, 11 de Xuño de 2013, 12:48 COMENTAR

UBI_4
Ubisoft empezou a súa presentación no gran evento dos videoxogos de maneira musical, co guitarrista de Alice in chains configurando o Rocksmith en “Modo sesión” para tocar un pouco, o xogo en sí quizáis non é o máis interesante (parece unha mellora do anterior xogo, un xogo musical que con pretensión de aprender a xente a toca-la guitarra), pero empezar cun pouco de rock antes dos videoxogos non ben mal, non foi tan mal comezo.

Seguiron cunha pequeña charla da presentadora sobre os obxetivos de Ubisoft (a típica charla que lle escriben os de Marketing) sazonándoa co seu “leitmotiv” da noite, os chistes malos. Olvidando a falta de gracia da presentadora,   os seguintes títulos presentados eran xa coñecidos, o novo Splinter Cell: Blacklist e o  preciosísimo Rayman Legends. No primeiro se limitaron a ensinarnos un novo trailer cinemático, mentres que co Rayman ó trailer engadíronlle algo de gameplay.


 

 

Para continuar co toque de color e humor, presentáronse outros dous novos títulos, un xogo social de estratexia e aventura centrado na idea de robuar diñeiro os adversarios e protexer o tesouro roubado, co nome de “The mighty Quest of Epic Loot”, e o esperado (polo menos por min) “South Park: The stick of Truth”. Aínda que ambos, malía o divertido dos trailers, volveuse a botar de menos algo de gameplay.


 

E aquí chegou a presentación da gran novidade pola que Ubisoft parece apostar “The Crew” (tendo en conta o tempo que lle adicaron). Un xogo de conducción tipo arcade, moi centrado no que parece que vai ser a tónica de este ano, a interconectividade entre xogadores, o mundo aberto (A coletilla máis repetida na conferencia) e a axuda de pantallas secundarias, coma tablets, así como na customización dos autos. En xeral o que mostraron non chegou a convencerme moito, pese ó bombo que lle deron.


 

Despois mostraron un trailer do que foi a sorpresa do ano pasado: “Watchdogs”, un xogo do cal a idea paréceme unha marabilla (un vixilante que se aproveita da vulnerabildiade que temos agora todos gracias a internet e os teléfonos de última xeración), pero do que só amosaron outro trailer cinemático.

Tras crear máis espectación decidiron pasar de novo ós xogos casuais coa presentación da nova entrega de “Just Dance”, un deses xogos de facer o rídiculo pretendendo bailar diante do televisor, e “Rabbit Invasion”, unha serie infantil de televisión, que vai contar con compoñenetes interactivos.

Chegou entón o momento de encauzarse de novo ó que é público obxetivo do E3, primeiro cun título que tamén todos coñecíamos, e do que non se viu nada realmente novo, de novo máis trailers cinemáticos e nada de gameplay, co cal díficil é decidir por agora se a saga parece seguir no seu descenso ou remontará frente a anterior e tediosa entrega. Tamén amosaron algo dos dous novos Trials, un para móbiles e o outro para consolas da nova xeración.

A conferencia rematou presentando cun trailer que pretendía emular o do ano pasado de Watchdogs, e que nos presentaba a nova IP de Ubisoft: The division. Un MMO con toques RPG, cunha ambientación postapocalíptica, que personalmente lembroume moito a películas coma “Soylent Green” ou “A estrada”. E deste sí, por fin ensinaron algo do xogo.

A impresión final que levo da conferencia é moi mediocre. Pese presentar algunhas novidades, a maioría do presentado que interesaba, non deixaban de ser xa coñecido e pólo tanto causou pouco impacto. E o peor preferiron trailers a a amosarnos directamente os xogos. Se tivera que quedarme con algo, quedaría con The division, é unha idea interesante, que ben levada pode dar moito de sí. e xunto con “The crew” a única novidade real que se presentou.

 

Análise Spec Ops: The Line

Por: Martes, 4 de Xuño de 2013, 13:07 COMENTAR

Quen me coñece sabe que nunca fun moi amigo dos “shooter”, e sagas como Modern Warfare ou Battlefield prodúcenme a máis absoluta indeferencia, recoñezo os seus puntos fortes, teño xogado a miña dose e podo comprender porque a xente lle gustan, igual que podo comprender porque a xente lle gustan as pelis de acción dos oitenta, mais eu nunca lle atopei ese puntiño que podería facer que me entretivesen. Dito isto achegeuime a Spec Ops dende a cautela, pero tamén atraído por algunha crítica moi positiva que tiña lido. Ata ouvira por algures que era deses raros videoxogos (porque admitámolo, son moi poucos) que podía ser considerado coma unha obra de arte. Así que entre a miña reticencia cara o xénero e a boa impresión que levara das críticas comecei a xogalo.

Na publicidade do hotel non puxeron nada do espectáculo con francotiradores


Ler o resto da entrada »

Unha das temáticas máis de moda na cultura popular hoxe, é sen dúbida a temática de zombies, dende cómics coma Marvel Zombies, películas coma Zombieland,  libros coma “Zombi: guía de supervivencia” e segue unha longa lista. E un dos grandes contribuíntes a esta moda é “The Walking Dead” e a súa adaptación televisiva do mesmo nome e a actúal adaptación ó videoxogo levada por Telltale.

 

Hai moitas maneiras de adaptar ó videoxogo unha ambientación coma a de The Walking Dead, sendo as máis claras a do xogo de supervivencia ou a de “Shooter”, mais Telltale apostou polo que ven sendo a súa especialidade, as aventuras gráficas por capítulos, aínda que aquí o termo aventura gráfica é moi, moi matizable, como xa veremos logo.

Dicídeme que non dan ganas de darlle unha aperta.


Ler o resto da entrada »

Análise Sleeping Dogs

Por: Venres, 19 de Outubro de 2012, 0:33 2 COMENTARIOS

Sería interesante comezar a análise dun xogo como este cavilando un pouco sobre por que un xogo como o Sleeping Dogs (cans dormentes para os amigos) conseguiu atraer xente que non é entusiasta dos sandbox, aínda tendo presente o feito de que non é unha revolución dentro de xénero. Pode ser porque nos pon nunha ambientación non tan manida como os USA, pode que sexa polo refinado sistema de combate, seica podería ser pola calidade técnica do xogo, ou porque no fondo estabamos fartos de clons do GTA. O máis probable é que o encanto do xogo resida un pouco en todo, e que cada persoa o aprecie por motivos diferentes, pero vou tentar analizalo máis polo miúdo para que quede claro.

O primeiro en facerse notar deste xogo e a súa maior virtude é o seu sistema de pelexa, innovador nos sandbox, pero moi inspirado no de Batman Arkham Asylum. Un sistema que nos permite só con dous botóns sermos capaces de realizar con combos acrobacias e golpes dignos do gran Bruce Lee. Este sistema axiliza moito o combate sen armas, que se convertirá no máis común durante o xogo, para alegría dos que gostamos do cine de artes marciais. Este sistema é complementado polas “mortes por contorno”, que nos permiten usar obxectos do contorno, dende contentores de lixo e cabinas telefónicas ata caixas de fusibles ou altofalantes, para rematar os nosos inimigos de maneira máis rápida e divertida. Tamén destaca o manexo dos autos, que se afasta da sinxeleza dos GTA para achegarse máis a unha condución propia dun xogo de carreiras, algo ao que ao principio custa acostumarse, e aínda que máis tarde no xogo dá lugar a momentos propios de película de Hollywood, non consegue convencerme.

Non querías nécoras, pois toma as nécoras

O que si logra convencer e ata namorar (no caso de que che guste o antes citado Bruce Lee) é a ambientación. Hong Kong está recreado con moito detalle, tanto nos grandes centros comerciais coma nos mercados na rúa, en ningún intre podes chegar a pensar que estás nun lugar xenérico e non na China. As tendas, os edificios, os coches, ata as melloras e os minixogos axudan a crear esta atmosfera que invade todo o xogo. Mesmo a historia do protagonista, Wei Shen non deixa de estar ao servizo do ambiente, ao introducirnos neste mundo de policías corruptos e tríades divididas.

Pese a este segundo plano da historia, está está moi traballada e sobre todo os sentimentos de Wei Shen están moi ben formulados na primeira parte do xogo, algo que por desgraza se vai desdebuxando ao avanzar a trama principal, que se converte só nunha espiral de vinganza e escalada na xerarquía da tríade, sen profundizar tanto na psicoloxía do personaxe. A louvar dentro das misións da trama son as policiais, moi entretidas, usadas moitas veces para presentar outros elementos como submisións e que achegan un toque de variedade que fai ben a un xogo que no final pode resultar algo repetitivo. Seguindo coas misións, a misións secundarias poden dividirse en dous tipos, as mecánicas, bastante parecidas unhas ás outras, e que só serven para poder desbloquear novos combos e elementos, e as misións con algo de historia, non necesarias para avanzar, pero que si dan realmente un bonus de interese extra ao xogo.

Que hai máis asiático que cantar nun karaoke? Facer un minixogo sobre cantar nun karaoke.

Por último destacar que o apartado técnico do xogo é unha pequena marabilla, aínda cos gráficos á métade (para que o meu portátil non estoupe) puiden apreciar todo o esmero nos detalles; e as cinemáticas, aínda que non impresionantes, si están a altura doutros xogos do momento.

En resumo e como xa ía dicindo ao comezo, Sleeping Dogs é un xogo que sen innovar demasiado no xénero do Sandbox, si achega as suficientes novidades para diferenciarse, e na miña opinión o grande encanto do xogo é que esas novidades están todas ao servizo da experiencia xogable e de ese gozo que é ser o protagonista desa grandiosa peli de chineses que son os “cans dormentes”.

Ía a facer un chiste malo con chineses, pero creo que vendo esta señora o pensarei mellor.

Assassins Creed: Revelations

Por: Xoves, 1 de Decembro de 2011, 17:31 1 COMENTARIO

Cando se fala da saga Assassins Creed sempre hai opinións enfrontadas, estamos aqueles que desfrutamos más da calidade narrativa destes xogos, obviando os seus moitos defectos na xogabilidade (a tediosa repetitividade),e están aqueles ós que estes defectos non lle deixan desfrutar da historia, a pesar de que recoñecen que está ben fiada. Con esta nova entrega da saga a controversia entre fans (Entre os que me inclúo) e  detratores remata, non porque arranxe os problemas das anteriores e sexa un gran xogo, senon que xusto por tódolo contrario, é un xogo que ata a un acérrimo defensor das andanzas de Edmond Miles como mín deixa bastante frío.

Aquí, xogaremos cun Ezio Auditore que xa leva uns anos as costas, e que se dirixe a Masiaf na procura dos segredos de Altair (para quen non o lembre o asasino do primeiro xogo) e coma non repetindo a fórmula habitual tópase cos enemigos templarios. A maioría do xogo transcorre na turca de cidade de Instambul (ou Constantinopla depende a quen lle preguntes), que como sempre está recreada dun modo maxistral, aínda que a propia estrutura da cidade propicia unha das facetas máis enervantes do xogo: Os trasbordos dunha beira a outra do Estreito do Bósforo, que hai que realizar continuamente e que enlentecen o xogo ata levar a desesperación.

Aviso, no xogo non hai Kebabs

Ler o resto da entrada »

Deux ex: Human Revolution

Por: Xoves, 13 de Outubro de 2011, 1:57 1 COMENTARIO

Estamos no ano 2027, na sociedade as diferenzas entre ricos e pobres cada vez están máis acentuadas e unha controversia sobre a implementación de melloras nanotecnolóxicas sacude a sociedade. Neste escenario introdúcenos Deus ex: Human Revolutions, a terceira entrega da saga Deus ex e dende logo consigue captar o espírito deste mundo ciberpunk que nos presenta.

No videoxogo encarnamos a Adam Jensen, un axente de seguridade dunha empresa de nanotecnoloxía, que tras tentar defender a empresa dun roubo e ser ferido de gravidade, é salvado contra a súa vontade gracias a os implantes cibernéticos. Na procura dos seus agresores veráse envolto nunha conspiración a escala global que supera todo o que él imaxinaba.

Existe algo máis "cool" que gafas de sol activadas por implantes?

Ler o resto da entrada »

Lanzamento do Age Of Empires Online

Por: Martes, 16 de Agosto de 2011, 12:21 COMENTAR

A partir de hoxe a versión en MMPORG do clásico da estratexia Age of Empires xa estará dispoñíbel de maneira gratuíta para quen o queira descargar. Persoalmente non me termina de convencer este novo estilo menos realista e con gráficos tan perto de debuxos animados, pero aínda así ben paga a pena darlle unha opurtunidade aínda que sexa para recordar vellos tempos.

Déixovos co tráiler cinemático, que é algo curioso e entretido.

Duke Nukem Forever

Por: Mércores, 22 de Xuño de 2011, 10:28 COMENTAR

Alá polo ano 1997 do noso señor, 3d Realms anunciou que ía desenvolver unha continuación para o exitoso Duke Nukem 3D, un shooter entretido caracterizado por un humor adulto e un ton desenfadado. Despois de 14 anos de estar que si, que non, que nunca se decide, chega por fin e da man de Gearbox o Duke Nukem Forever. E toca responder a pregunta, pagaron a pena os longos anos de espera? E como case sempre a resposta é depende.

O Duke Nukem Forever, non é un xogo que destaque graficamente, nin que teña unha historia espectacular, nin nada polo estilo, pero iso non significa que sexa un mal xogo, nin moito menos. É o que é, un digno sucesor do Duke Nukem 3D con gráficos mellorados e moita máis mala baba. Unha mala baba que é a que fai entretido o xogo, fai que os escenarios non se pasen de maneira monótona e dálle unha personalidade propia ao xogo, que se afasta do típico xogo de disparos ao Call of Duty, de temática máis seria. Ler o resto da entrada »

Resumo conferencia EA

Por: Luns, 6 de Xuño de 2011, 21:08 COMENTAR

Despois de ver a conferencia de EA Games, quedo cunha gran impresión, sobre todo comparado coa aburrida compañía de Microsoft.

Para destacar, quedan o Mass Effect 3, os novos xogos de deportes, un novo vídeo do The Old Republic, O Battlefield Bad Company 3, a nova plataforma de EA tipo Steam, “O Origin”, un par de franquicias novas como Overstrike de Insomniac’s que teñen unha pinta máis que boa. Tamén destaca un autolog para FIFA e outros xogos de deportes.

http://www.youtube.com/watch?v=vbVPi7NjjaU&feature=player_detailpage

En xeral unha conferencia moi ben dirixida, para ser das menos importantes e que foi o gran, ensinando os xogos con bo rítmo.

Dc Universe Online

Por: Luns, 6 de Xuño de 2011, 16:25 2 COMENTARIOS

O mundo dos MMO é enorme e pro máis que estea repleto de clons e clons do World of Warcraft, de vez en cando xurde algo que ten visos de ser diferente,e é o caso do xogo do que aquí vou falar: O DC Universe Online.

E preguntaredesvos que me oferta este xogo que non me poida ofertar calqueira outro dos miles de MMOs que hai no emrcado, tanto de pago coma gratuito. Ben por un lado, se es un fan da banda deseñada e da xente en pixama está claro, os superheroes de dc son todos xa icónicos e a esperiencia de poder crear un personaxe que combata o lado ou contra deles é algo que para un fan da compañía non ten prezo (bueno si o ten, uns 12 Euros ó mes exactamente).

Ler o resto da entrada »

Obxeción

Por: Sábado, 4 de Xuño de 2011, 10:01 COMENTAR

Para os coñecedores da saga de videoxogos sobre avogados da DS (si, sobre avogados, aínda que parece mentira): Phoenix Wright, traio aquí unha páxina para crear as míticas obxecións do xogo.

objection.mrdictionary.net/

E para mostra uns botóns:

go.php?n=5031276

go.php?n=5031273

Os xogos sociais

Por: Venres, 3 de Xuño de 2011, 17:00 2 COMENTARIOS

Alén dos videoxogos dirixidos ás videoconsolas e creados por compañías máis tradicionais, está a crearse un mercado cada vez máis grande dun tipo de xogo distinto: O xogo social. O xogo social é aquel que depende dunha rede social  e que normalmente serve para matar horas no traballo mentres o xefe non te mira. Como exemplo destes xogos está o xa arquicoñecido Farmville, pero cada vez máis empezan a aparecer máis títulos e compañías como EA tamén empezan a facer súas andainas neste mercado.

Unha das características máis definitorias de este xénero é o seu público, que é totalmente distinto do público tradicional, este público está constituído por xogadores casuais, que non buscan o desfrute dunha experiencia interactiva, se non pasar un tempo morto. Outra característica que os diferencia é a improtancia da integración na rede social, cantos máis amigos teñan nesa rede que xoguen o mesmo xogo, máis recompensados se verán neste, de maneira que para realizar moitas das accións do xogo necesitarás pedir axuda a varios amigos.

Se alguén lle dixese a meu irmán hai tres anos que ía divertirse sachando patacas

Conste que estes xogos, pese ao que o seu nome indica non fomentan a sociabilidade, se non que fomentan ese tipo de relación que só pode ser denominada “amigo do tuenti”, xente coa que escasemente falas, que na túa vida normal non pasa de ser un coñecido cordial pero que por algún estraño motivo paréceche ben que vexa información e fotos privadas.

Pero non todo é mao nestes xogos, porque para que vamos enganarnos, son para o que son, para matar o tempo mentres descargamos uns arquivos (legais, non o tome a mal, señorita Sinde) ou mentres carga o vídeo do Youtube. E como iso cumpren a súa función a total perfección. pero quizais deberían procurar unha maior interactividade cos outros, procurar non só a recompensa de quen ten máis amigos engadidos, senón potenciar modos multixogador e mirar de os converter nunha verdadeira experiencia social en vez de en parte dunha experiencia alienante.