Carisma nos protagonistas dos videoxogos

Por: Mércores, 16 de Febreiro de 2011

Hai anos os videoxogos só tiñan un obxectivo que primaba ante calquera outro, e non era outro que divertir.

Hoxe o conto cambiou moitísimo e con cada videoxogo búscase máis unha sensación cinematográfica,é dicir, desfrutar tanto do visual e da historia como da propia diversión. Relativamente isto está ben, pero como conseguir enganchar ao usuario nun título?, e se non o consegue mereceu a pena sacrificar o único obxectivo de divertir por unha historia nada orixinal?

Máis ou menos isto pode ser unha introdución do tema que vou tocar hoxe, porque unha historia boa engancha, e para que enganche un dos factores imprescindíbeis é buscar un protagonista carismático que encha a alma do xogador.

Temos que ter en conta que o videoxogador estará durante horas man a man co protagonista, polo que deben caerse ben e o personaxe debe satisfacer as necesidades do usuario. O carisma como promoción dun videoxogo?, pois en certo modo pode ser certo.

O primeiro que quero mencionar é que raramente un personaxe “mudo” consegue adentrarnos nunha historia decente. E digo isto porque curiosamente cada vez sacan máis títulos con protagonistas que non mencionan nin unha soa palabra ao longo de toda a aventura. Cómo nos queren vender a historia deste xeito?

Sempre poño o mesmo exemplo porque é o máis característico: Resistance.

Nas consolas maiores o protagonista non di unha palabra, só acata ordes e cúmpreas. Que máis me da que haxa unha invasión Quimera?, que máis da que haxa infectados?, dame igual, porque sei que ao protagonista tampouco lle importa, xa que da máis sensación de boneco inanimado que de persoa vítima dun apocalipse. E se o protagonisa non transmite sensación de agobio, o xogador tampouco sentirá máis aló que o de meter tiros para todos os lados e sen sentido, exactamente o que fai o protagonista.

E agora fixémonos no Resistance: Retribution (a versión portábel). O conto cambia de forma esaxerada. Aquí o protagonista é un home ben diferente, inconformista, atrevido e sen pelos na língua, o que trae consigo unha historia moito máis levadeira, aínda que o fin sega sendo o mesmo, disparar a todo o que se mova.

Por suposto non estou dicindo que só con poñer un personaxe carismático na pantalla, xa vaia ter un argumento e historia dez, pero o que si aseguro é que ten un bo camiño andado.

Existen diferentes tipos de protagonistas carismáticos, home humor (Dante de Devil May Cry), muller humor (Bayonetta),home ligón (Nathan Drake de Uncharted),home sicario (Axente 47 de Hitman), neno épico (ICO), home épico (Kratos de God of War)…

Estaredes de acordo comigo en que todos estos personaxes conseguiron sacar algo dentro de nós,uns por simpáticos, outros pola súa forma de afrontarse aos problemas,pero todos e cada un formaron simbiose co xogador.

Tamén existe carisma de grupo, é dicir, cando un grupo de protagonistas forman un ambiente perfectamente adecuado para que o xogador se sinta cómodo ante a pantalla. O exemplo máis característico é o Gears of War. Os catro protagonistas principais enganchan ao xogador den o principio, pero qué pasaría se tivesen que actuar individualmente?, pois de seguro que o resultado sería moi diferente, moito peor…

Son catro protagonistas pero un só personaxe, compleméntanse tan ben que atopamos unha sensación de unidade:o líder,o inseparábel do líder,o simpático e o animal. Xuntade isto,removédeo e veredes que resultado. Por certo, a quén non lle tocou o corazón a relación entre Dom e María na segunda entrega?

Pero conseguir personaxes carismáticos é moi difícil de conseguir, por moi raro que pareza. Para min un dos personaxes máis carismáticos que se crearon até o de agora é Dante de Devil May Cry, un verdadeiro exemplo a seguir.Humorístico,irónico,chulería,satírico,duro,infernal…

Pero cantos personaxes pasaron á historia por non captar a atención do xogador?. Xogos como o Black Ops non consegue resaltarnos a figura do protagonista, e por moitas situacións críticas e flashbacks que nos fagan ver, o personaxe non complementa co xogador, polo que en certo modo queda a un segundo plano. E coma este, centos de títulos.

Pois até aquí a miña opinión sobre este tema, outro día tocarame falar da segunda parte deste artigo, é dicir, o argumento nos videoxogos que está co-relacionado cos personaxes carismáticos.

Pero polo de agora confórmome con que as compañías abandonen esa absurda idea de crear personaxes “mudos”.

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

2 Comentarios a “Carisma nos protagonistas dos videoxogos”

  1. Sage di:

    As veces os mellores xogos apenas teñen historia, que nin se quera aparece no xogo, como é o caso do Team Fortress 2, co seu aspecto gráfico tan peculiar e a sua espléndida xogabilidade… A historia nin aparece no xogo en sí para nada! Eu seguirei comprando os xogos que son divertidos, e non os que requiran un ordenador do ano 2015.

    • Skaltum di:

      Por suposto que tes toda a razón, pero iso é porque hai compañías que só buscan a diversión,antepoñendo este factor a calquera outro.
      Aquí temos a Mario,Donkey Kong…e todos estos clásicos que apenas teñen historia. Para qué?, se lle sobra a diversión que provocan.
      Un caso peculiar é o de Bayonetta que ten unha historia ruín e ademáis mal contada,pero con esa xogabilidade e diversión que provoca chega para enganchar ao xogador. Por certo, unha protagonista moi carismática.
      O que non sei é se a historia está tan mal contada adrede, porque en realidade o videoxogo de Bayonetta rise de todos os tópicos.
      En fin,etaría ben que os xogos tivesen unha equivalencia entre diversión e historia,pero a experiencia dinos que é moi complexo, polo que eu tamén me quedo coa diversión, e quén non?

Deixar un comentario