Análise de Uncharted 2

Por: Martes, 9 de Marzo de 2010

uncharted 2 1

Xa fai uns meses que xoguei a esta segunda entrega de Uncharted, e xa vai sendo hora de que transmita as miñas opinións acerca deste tan popular videoxogo. Como é normal, parte da mesma premisa que o seu antecesor, a nunha perspectiva en terceira persoa teremos que atravesar os máis recógnitos lugares e paraxes do planeta, dende tribus indíxenas ata lugares donde a neve prevalece no seu estado máis natural.

Pero realmente ofrece algo diferente ao que xa vimos na primeira entrega de Uncharted?, eu creo que non, aínda que coma sempre é preciso matizar. Non hai dúbida que estamos diante dun verdadeiro xogazo, con gráficos impresionantes ( causante da maior parte do seu éxito mundial ), un argumento que sen ser do melloriño, é bastante digno, espectacularidade a rebosar por todos os lados, e algo que a xente non ten en conta pero que axuda de maneira exponencial… a enorme carisma de Nathan Drake, protagonista desta aventura. Desde logo algo que eu teño moi en conta, con diálogos satíricos, comentarios do protagonista que nos quere sacar un sorriso ( neste aspecto paréceseme a Mclaen ( ou como se escriba ), da saga A xungla de cristal ), un enorme énfase de Drake polo espectacular físico da súa compañeira , etc, etc. Todo isto fai que o xogador se sinta inmerso na pel de Nathen de forma inconsciente, pensando en qué será o próximo que dirá o noso protagonista, cómo resolverá os seus problemas…

uncharted 2 3

Sobra falar do seu apartado gráfico porque a estas alturas xa está máis que sabido por todos que estamos ante un verdadeiro monstro neste aspecto, pero a todos os aspectos, tanto, que na maioría das veces pararedes simplemente para ver o escenario, como todo se move con dinamismo, como ata o máis mínimo detalle está coidado ao máximo, como un sitio, que como moito ides pasar por el escasos segundos, está recreado cunha perfección sobresaliente. Isto aumenta considerábelmente a súa espectaculariedade, pero non paramos aquí, xa que en determinadas ocasións, a cámara sitúase en zonas que nos mostra o momento máis cinematográfico da situación. Isto foi o que realmente variou esta segunda entrega do primeiro título.

Polo resto conserva os seus pros e contras, pola tanto seguimos estando ante un xogo moi sinxelo e curto ( aínda que pretenderon aumentar un chisco a súa duración ), algo que por moi espectacular que sexa, e por moi bos gráficos que me vendan, non quero perdonar, e digo que non quero, porque non me gusta a idea de saber que teño ante mín, media ducia de mercenarios disparándome, un edificio derrubándose e un helicóptero intentando darme caza, e que consiga sortealos a todos sen máximo problema. Pero qué é esto??, e isto inflúe directamente no desenrolo do xogador, que non acaba por aburrir de todo, pero si que as ansias de xogar van disminuíndo consistentemente, tanto que unha vez pasado o primeiro tramo de : uhh que graficazos, uhhh, que marabilla, uhh que espectacular…unha vez pasado esta etapa de adapatación ao título, xa perde bastante emoción. Ademáis o feito de que os combates ( tiros ), sexan bastante similares entre sí ( aínda que aumentaron nun par de combos o combate corpo a corpo ), non axudan nada, e sempre estaremos agardando a que aconteza algo no escenario, algo que nos devolva a atención entregada á fase en concreto.

uncharted 2 2

Quizáis me interpretades mal, pero estou canso de ver tanta loubanza cara Uncharted ( por moitos aspectos merecida, pero tanta, tanta…), e aínda que son consciente de que é un auténtico xogazo que todos os usuarios de Playstation 3 deberían probar, tamén son consciente das súas carencias e demáis erros. E qué queredes?,sigo preferindo que Naugthy Dog se centrase nun próximo capítulo decente ( non coma The Lost Frontier ) de Jack & Daxter. Pero moito me temo que continuarán explotando a carisma de Nathan Drake, xa que os beneficios que están adquirindo con esta exclusiva falan máis que calquera cousa.

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario