Análise de Assassin´s Creed : Bloodlines

Por: Sábado, 28 de Novembro de 2009

portada ACBloodlines Altair pásase a formato portábel nunha aventura que enlaza bastante ben o primeiro título co segundo, pero no resto dos apartados como anda?, pois continuade lendo.

O máis salientábel que debemos mencionar é a xogabilidade , xa que é un calco da versión maior, polo que poderedes realizar todas esas técnicas que tan famoso fixeron ao xogo de Ubisoft, como escalar paredes, saltos de fe, equilibrio sobre delgados paus, etc. Este feito ten unha característica moi grande, e non é outra que a sensación de grandiosidade que nos da o xogo unha vez inmersos nel.

ACb 1

Pero vaiamos ao máis importante, a diversión. Se no primeiro Assassin´s , a monotonía invadía todo o videoxogo cunha reiteración de tarefas total, desta volta queren cambiar un chisco este feito, e xa non nos obrigan ás típicas misións de observación, roubar, buscar obxectivo, perseguir e asasinar ( con estas cinco cousas podemos rersumir a primeira parte sen ningún problema ), agora mándannos obxectivos máis claros e directos, é dicir, seguiremos visitando os refuxios dos asasinos e alí encomendaranos unha misión, ben sexa de aliminación, de búsqueda, etc, pero só de unha en unha, algo que se agradece nunha portábel. Este detalle fai que o título non decaia en ningún momento, porque ademáis, temos que engadir que o camiño está remarcado en todo momento polo que non vos perderedes nunca, cousa que algúns gustará e a outros enfadará, pero personalmente paréceme un punto acertado, xa que non estamos ante un gran xogo o que desfrutar cada segundo, entretén , pero cos seus límites, por iso está ben que che dean unhas pautas xa marcadas.

acb2

Seguirémonos atopando con pequenas misións secundarias, que accederemos a elas despois de subir a todas as atalaias que atopemos no noso camiño. Decir que tanto o número de atalaias como o de misións secundarias reducíronse drásticamente, e volvo repetir por se alguén non se dou de conta, drásticamente. Se a isto lle engadimos que a dificultade é propia de calquera rapaz de cinco anos, e detalles como o de contar con todas as armas e movementos desde o principio da aventura, fai que pasemos o xogo nun abrir e entrepechar os ollos.

Claro fáltame por falar dun apartado clave para moitos, o apartado técnico. Pois debemos resaltar dúas partes, a primeira é a inaceptábel e desprestixiosa calidade das secuencias de vídeo, son tan malas, tan malas que moitos meteredes os dedos na boca para vomitar. Non me explico como foxeron isto, as mans son muñóns, hai veces que os ollos non se ven de tanto píxel, resumindo, que non desentonaría na DS, pero na PSP…A segunda parte é o que vemos mentres xogamos, cunha calidade moito maior sen dúbida, aínda que as cidades carecen da moita xente, teñen un nivel bastante aceptábel, con gran cantidade de edificios ( case todos eles para escalar ), diferentes ambientacións, desde un porto ata ao interior dun edificio real, etc. Pero outro detalle co que sobraría de argumento para darlle uns paus ao de Ubisoft, por que, aparece en todo o xogo esa neboíña típica dos xogos antigos?, é realmente incómoda, sobre todo cando estás buscando as moedas ( as moedas son o equivalente aos estandartes no anterior título ).

acb3

Como vedes, o apartado técnico ten varios e fortes fallos, cousa que non pasa na dobraxe, que volvemos ter a voz do anterior Altair ( home, só faltaría que a cambiasen…), ademáis auséntase por completo estos alti-baixos da voz dos protagonistas, intolerábeis, que aparecen en varios títulos.

Resumindo, o tempo que xoguei ( o pouco que me levou pasalo ), non me aburrín, pero quizáis foi por esta escasa duración, que pasaría se durase o dobre?, pois supoño que me aburriría coma un can, xa que tampouco había moita diferenza de misións, e o título non é o suficientemente atractico como para alzalo no podium.

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario