Lampexos de fóra ( Capítulo 4 )

Por: Domingo, 25 de Outubro de 2009

Lunt colocou o recipiente no chan da miña habitación e rompeu o candeado cun pequeno raio de cor azul deixando a caixiña aberta á miña disposición.

Axeonlleime fronte a ela e turrando con forza saquille a tapa.

Dentro había tres follas de libreta e unha pequena esfera de cor verde azulada co símbolo dunha árbore inscrito nela. Ollei para os papeis , e aínda que sabía que para poder ler había que pedir permiso á Central, decidín botarlle unha ollada. Neste intre, o meu robot avisoume de que se lía eses papeis infraccionaría o temido Protocolo por terceira vez, e por todos era sabido que a partir do terceiro delito os castigos pasaban a ser psíquicos. Percorreume un calofrío por todo o corpo ao recordar a dureza das condenas de Rombai, pero as miñas ganas de saber de que se trataban eses papeis sobrepuxéronse ao medo e collín entre os meus sudorosos dedos as tres folliñas.

Na primeira delas había escrito a man un texto nunha língua que non entendía, na segunda un mapa de Irlanda co debuxo dunha torre nunha das súas costas e na terceira un mapa da nosa Península chea de frechiñas indicativas. Ademais , a Península estaba dividida en diferentes territorios e cada zona tiña un nome asignado. Entre eles, e situado no centro da Península estaba Madrid, que foi o único nome que entendín, despois aparecían outros como Cataluña, País Vasco, Portugal e tantos outros nomes que se me facían extraños. Mirei o nome que recibía o lugar no que me atopaba e os meus ollos atopáronse con Galiza.

Sempre nos dixeran que a Península se chamaba Madrid e neste mapa contradecíao. Eu estaba na Galiza. Que significaba isto ?, sería outra das múltiples trampas que nos poñían os gobernantes para comprobar se acatabamos as ordes ?, non sabía, estaba confuso. Decidín voltar á primeira folla.

  – Lunt, identifícame esta língua – díxenlle ao robot.

Este mirou a folla uns segundos e dixo:

  – Non existe

  – Como que non existe ?- dixen alporizado e nervioso ao mesmo tempo.

  – Na base de datos esta língua non existe

  – Entón por que está escrito aquí – dixen case berrando.

  – Sinto Breogán, non teño a capacidade de responder a esa pregunta.

Quedei pensando un intre e volvinme dirixir ao meu compañeiro.

  – Que me podes dicir de Galiza?

  – Nada – contestoume aos poucos segundos.

Dándome por vencido pechei a caixa cos catro elementos dentro e deiteime na cama. Necesitaba descansar.

Pero cando os meus ollos se cerraron, o meu cerebro facíase preguntas. Que sentido ten que apareza unha caixa no meu xardín pechada cunha seguridade nula, cuns papeis nunha língua inexistente e cun mapa da Península dividido en varios territorios ?. Ningún. Sentido, ningún.

CONTINUARÁ…

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario