Lampexos de fóra ( Capítulo 2 )

Por: Xoves, 1 de Outubro de 2009

Como todos os días, Lunt asignoume un posíbel futuro posuídor dos EE. Atopábase nunha cidade de Alemaña. Dirixinme ao cilindro, volvín pensar tres veces o lugar de destino e alí aparecín, diante da porta do seleccionado. Antes de chamar pedinlle a Lunt que me dese un comprimido coa lingua alemá, e axiña se abríu outro dos seus múltiples compartimentos saíndo unha bandexiña cunha pílula. Collina cos dedos firmes e tragueina.

Aos poucos minutos xa estabamos conversando os dous nun perfecto alemán. Grazas aos meus catro anos de experiencia neste traballo sabía moi ben como  tratar ás persoas ( aínda que tamén axudaba as múltiples clases que nos ofrecían na empresa para aprender a enganar a clientes ), e case sempre conseguía o meu cometido.

   Así o fixen durante as miña doce horas diarias de emprego, falando con xente de todos os recunchos do planeta. Cando rematei co último cliente, regresei á miña oficina, e antes de facer ningunha outra tarefa traguei a cápsula da lingua castelá, única lingua permitida en todo o territorio, e aínda que eu non o comprendese moi ben, calquera outra lingua dentro de “Madrid” era fortemente castigada, polo que tiña que ter moito ollo en non esquecerme de tomar o comprimido coa dita lingua.

Ao rematar a xornada laboral dirixinme cara o robot de saída, que era o encargado de abonar a cantidade monetaria a todos os traballadores diariamente. Esta cantidade monetaria dependía do beneficio bruto que o traballador proporcionara á empresa ao longo do día, e dito beneficio calculábase mediante estatísticas realizadas por máquinas.

Unha vez recollida a miña remuneración volvín para a miña casa, onde, mentres comía, falaba con Lunt sobre o programa de televisión. A esa hora sempre poñía o mesmo , pero como nos obrigaban a ver a televisión como mínimo tres horas ao día, eu escollía a cea e a cama, antes de durmir , para que transcurrisen ditas horas. Nos programas só falaban de como era a mellor forma de vestir, as palabras que eran correctas utilizar, novas condenas para os incumpridores, etc.

Despois da cea saín fóra da vivenda, a herba era artificial e as árbores un decorado, pero era unha paisaxe fermosa con altavoces emitindo cánticos de paxaros, vento irreal que movía as pólas das árbores…. o osíxeno creado por máquinas enchían os meus pulmóns facéndome sentir nunha burbulla de liberdade.

Eu vivía nunha aldea de doce habitantes, coas súas doce casiñas, xa que o Xeneral Rombai non permitía que houbese un tumulto de persoas, e ademáis , toda a aldea estaba rodeada por unha cúpula, estando terminantemente proibido a saída desta, cousa que tampouco entendía.

A decir verdade a maioría das decisións tomadas por Rombai nunca as cheguei a comprender, pero simplemente deixaba pasar os días.

Paseando pola aldea atopeime con Silvia, que ía escoitando música:

   – Boas tardes, Silvia, ándaslle ensinando como é a aldea ao teu robot? – e saíume unha desas risas innecesarias de namorados. ( Todos sabemos as tonterías que se dín nesta fase )

   -Que tal Breogán, veño estirar un pouco as pernas antes de ir durmir, que seica é unha forma de relaxar o corpo. Por certo, penso que o meu robot xa coñece perfectamente esta aldea, o que xa non estou tan segura é se a túa antigalla ten os circuítos suficientes como para manterse no aire.

Dixo ao mesmo tempo que me ensinaba os séus brancos dentes nun sorriso que me pareceu o máis belo do mundo. Estivemos falando un bo anaco ata que ela puxo fín a nosa conversación cun indesexado adeus. Quedei mirando para ela ao mesmo tempo que sacaba unha etiquetiña do peto. A etiqueta era unha autorización selada polo Congreso Central, a cal me permitía bicar a Silvia sempre que ela tamén tivese outro permiso.

Outro día que non me atrevín a decirlle nada, outro día que gardaría a autorización nun estante da casa, outro día que non conseguín o meu cometido.

CONTINUARÁ…

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario