Impresións de Scribblenauts

Por: Luns, 28 de Setembro de 2009

scribblenauts

Denomino xogo de culto, aquel na que as opinións dos seus xogadores non están non plano medio, é dicir, están os que consideran dito título como unha fodida obra de arte, e os que pola contra, pensan que é un dos xogos máis malos dos últimos tempos. Pois ben, podemos decir que Scribblenauts é un dos exemplos máis claros de xogos de culto, polo que podedes estar seguros que haberá xente que lle pareza xenial e a outros insultante.

Deste título xa teño falado algunha que outra vez na Memoria, e de feito, chamábame bastante a atención grazas á súa orixinalidade, porque se recordades o título permitíanos escribir calquera palabra ( ata máis de 22.000 ), e dita palabra convertitíase en algo físico para o protagonista do xogo. Pero despois de probalo, o resultado foi bastante indesexado, e como dixen, haberá xente que lle encante, pero a min non me gustou en absoluto.

A nosa única misión será chegar ( ou atopar ) unha estrela que estará escondida polo escenario, simplemente isto. Pero non estedes pensando nun plataformas estilo Mario ( oxalá !), nin de broma. Diferenzamos dous tipos de fases, as que temos que percorrer dun lado a outro ata conseguir dita estrela e nas que abonda con escribir as palabras correspondentes para conseguir o noso premio.

Nas que nos vemos obrigados a recorrer o escenario ( que por certo, non pensedes que son enormes escenarios, na maioría das veces son escenarios rectangulares e demasiado pequenos ), son as misións máis complexas. E a complexidade erredica en dous factores, o primeiro e a pésima xogabilidade que ten e a segunda está na forma de resolver os puzles. Este último factor é o máis relevante, xa que moitas veces chegaremos á frustración ao non saber como superar as adversacións do escenario. Porque como non adiviñemos a palabra exacta que necesitamos para pasar de problema, estaremos atrancados o tempo que sexa. E non só iso, xa que unha vez que te acostumas , sempre acabas usando as mismas palabras ( cama elástica para saltar alturas, pistola para atacar, etc, etc ), o cal remata nun resultado moi monótono.

No segundo tipo de fases, a cousa cambia o 100% xa que nestas a facilidade é esaxerada. Simplemente temos que escribir o que nos piden, se nos piden animais de compañía, pois escribimos tres nomes e xa está.

Así temos un desenrolo do máis descompensado, tanto, que remataredes todas as fases “doadas” e nas outras pasaredes bastante tempo, e dependendo da paciencia de cada un superaredes as fases ou non.

Se falamos do apartado gráfico tampouco é ningunha maravilla, porque ainda que é un dos títulos máis coloridos do catálogo da DS, os dentes de serra que se aprecian en absolutamente todo o título, danos unha sensación de inacabado. Ademais, os escenarios acostuman estar baleiros, os único obxectos e elementos que se aprezan neles son os que necesitamos para pasar de fase.

Así, temos un xogo orixinal, non cabe dúbida, pero o desenrolo faise monótono, pausado e aburrido , polo que me reitero de novo. Haberá xente que acaba engatusado polo seu encanto, pero eu non son desas persoas, tanto que non gustei nada deste título.

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario