Momentos estelares nos videoxogos ( I )

Por: Luns, 14 de Setembro de 2009

ico Se pensades un pouquiño e rememorades todos os títulos que pasaron polas vosas mans, sempre quedan algunas imaxes, escenas, vídeos, ou o que sexa, remarcados de forma especial. Eu vou recolectar algúns deses momentos especiais, polo menos os que máis marcaron na miña persoa.

Iniciando esta mini-sección, falarei dun dos xogos que máis deu que falar na anterior Playstation, a xenial obra de Fumito Ueda , ICO.

Deste título hai varias escenas e apartados que destacan, pero o verdadeiro impacto emocional prodúcese coa escena final. ( se aínda non tiveches a sorte de xogar a este título, e por algún motivo aínda pensas xogalo, cousa que dubido porque está máis que descatalogado, hei de advertir que esta parte será SPOILER ).

A verdadeira alma deste momento erradica en dous factores clave, o primeiro deles é o desenlace final dos dous protagonistas, despois de infinitos problemas que afrontaron, da axuda mútua entre os dous, por fin podemos saír do nefasto castelo, pero non os dous, o pobre rapaciño condenado a morrer no nomeado castelo por nacer cuns extraños cornos, xa salvara a princesa branca en innumerábeis ocasións, e desta volta tiña que ser do revés, o rapaciño cae inconsciente ás portas do castelo, e a propia muller cólleo no seu regazo e móntao nunha pequena barquiña que a empurra lentamente afastándonos do perigo, afastándonos do castelo derrumbándose, afastándonos do mal.

Todo isto non chegaría ás inmensas doses de sentimento se non contase co segundo factor, a totalmente impresionente banda sonora que nos sumerxe na propia situación. You Were There é o título da canción que case ( ou sen el ) nos fai soltar algunha que outra bágoa neste melancólico final.

Agora que tedes a música na mente ( e ahí perdurará durante algún tempiño ), pensade no fantástico final de ICO. A música soando ao lonxe xa nos transmite unha sensación de tristeza, de melancolía, de pena, de desemparo, e ao mesmo tempo vemos como a boa da princesa arrastra de forma pausada a barca donde vai o inconsciente rapaciño. Mención especial á seguiente secuencia e cambio de cámara, na que se nos amosa un plano desde enfronte do barquiño en movemento, e ao lonxe vemos a princesa branca mirando para nós, inmóvil e detrás dela o caos máis inmenso, o castelo desfacéndose en mil anacos.

Xenial, impresionante.

Desde logo é unha das escenas que máis me impactou ao longo dos anos como xogador, merecente do maior premio que poida existir.

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario