Análise de Damnation

Por: Xoves, 25 de Xuño de 2009

portada damnation

Como pode ser que dun plantexamento bo, poida saír algo tan malo?, isto é o que dixen os dez minutos de estar xogando a Damnation, e debo ser un pouco masoca porque decidín rematalo enteiro.

O xogo sitúanos nun futuro caótico no que as guerras están á orde do día, e a nós tócanos controlar a unha especie de vaqueiro hormonado, o cal deberá superar niveis cheos de inimigos, e o que ía ser o mellor de todo, a verticalidade dos escenarios.

Ata aquí chega o bo plantexamento, xa que unha vez que controlamos ao protagnista todo cae ao chan ( ou máis abaixo se se pode ). O control, en terceira persoa faise pesado, moitas veces o personaxe moverase sen que se corresponda cos pasos que dá, pero isto non é o peor, xa que en todo o xogo existe unha sensación de falta de gravidade que queda patente nos saltos, nos que parece que o noso protagonista ten a física dun globo.

Continuando coa interminábel listaxe de imperfecións , toca falar dos erros gráficos, e deixando a un lado aos gráficos, dignos dunha PS2, con texturas totalmente lisas, personaxes pouco detallados, escenarios baleiros e outras lindezas, resaltar o popping e o clipping, este último sendo totalmente acentuado ao principio do xogo, e grazas a este fallo podemos ver como dous personaxes se unen, pernas que atrevesan o solo, mans que traspasan paredes, etc, etc.

E pensades que o pesadelo remata aquí, en absoluto. Os combates son repetitivos e moi sinxelos, o mellor esta facilidade ben acompañada dunha nula intelixencia artificial por parte dos inimigos, queredes exemplos?, aí van. Os inimigos teñen sempre unha ruta específica, se lle apuntas co francotirador non se moven ( e eso que hai algúns que lle tes que dar dous ou tres disparos , pero eles quietiños), se lle estamos disparando de cerca o único que fan é agacharse ( aínda que estén no medio dunha explanada), non fuxen das granadas, nas secuencias de vídeo in-game, ao mellor un está falando contigo pero está mirando cara o lado oposto, se apareces por detrás dun inimigo sen que se percate podes estar alí, e planificar a súa morte o tempo que queiras porque non se enterará….podería continuar pero prodúceme ata vergoña allea.

O que ía ser o punto forte deste xogo, é dicir, o plataformeo nos escenarios verticais, combértese nunha serie de saltos ( como mencionei antes, parece que non existe a gravidade ) monótonos e carentes de orixinalidade , ademáis os escenarios parécense moito entre si, converténdo o desenrolo deste xogo, nalgo verdadeiramente repetitivo. Queren evitar esta reiteración de situacións con fases en motos futuristas, e máis lle valía que estivesen quietos, xa que o control da moto é horrenda, a física desta tan mala como o resto, os escenarios aínda están menos detallados e o único que temos que facer é avanzar e sortear pequenos saltos que non vos causarán ningún tipo de problema.

O xogo non ten unha duración excesiva, pero parecerávos eterno…

Se me obrigan a dicir algo positivo do xogo mencionaria o cooperativo, máis que nada para compartir o sufrimento con outra persoa.

Como conclusión, decir que estamos ante un xogo inacabado, que debería estarse cocendo outro par de aniños como mínimo, para sacar algo bo do xogo, pero como non quixeron pasar moitos traballos, estamos ante un verdadeiro despropósito dos videoxogos, algo insultante para este mundo, un xogo que nunca deberedes probar, e se xa tivestes a mala sorte de probalo, compadézome de vós.

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario