BANJOO BLOG

Tiña medo, moito medo de probar a nova entrega desta saga por mor da decepción que me podería dar,pero esta decepción quedouse curta e transformouse en frustración.

O primeiro que teño que mencionar, é que en realidade este título non debería estar englobado na categoría de lixo,xa que é un título (que se non tivese predecesores) estaría á altura de moitos plataformas desta xeración,cun digno apartado gráfico e un humor bastante característico.Pero os que me ides coñecendo sabedes que ás anteriores entregas de Banjo,sobre todo o Banjo Tooie, téñoas nun enorme,alto e merecido podio,polo que en comparación ,esta última inclusión de Banjo no mundo dos videoxogos queda moi por debaixo do esperado,tan baixo que case nin se vé,tan baixo que non é digno nen sequera de levar o título que ten.

Cando insertei o disco na consola e comecei a escoitar a melodía clásica dos Banjo comecei a rememorar os títulos anteriores, comecei a ter algunha esperanza,incluso me gustou como empeza cun Banjo e Kazooie reventando de tanto comer pizza e xogar a consola.A continuación entra en escena a bruxa( como non ía aparecer?), e ségueme entusiasmando, ata que entra o seguinte personaxe, o “señor dos videoxogos”( merda,merda,merda),a partir de aquí,comeza a decadencia.

Este último personaxe obríganos a entrar no seu xogo e deberemos coller o máximo número de Giggies para ir abrindo novos mundos. Ata este argumento ( que non me entusisasma nen o máis mínimo) podería ter un pase. O peor é a traición que nos fixeron ao non seguir as pautas das entregas anteriores.

Máis que un plataformas estamos ante un xogo de conducción no cal teremos que que construír os nosos propios vehículos ( esta parte é a peor de todas, xa que resulta do máis aburrido e asegúrovos que teredes que pasar horas neste apartado).Así recorreremos os mundos buscando notas musicais ( para utilizalas como moeda de cambio) e novas pezas para mellorar os vehículos.

A obtención dos Giggies non é menos desoladora e frustrante xa que para adquirilos teremos que ir pasando pequenas miniprobas (ou minixogos) que nos propoñen os diferentes personaxes e case sempre consistirá en levar a cabo misións cos vehículos dende chegar a un punto en concreto, gañar unha carreira, transportar a outros seres,etc.Pregúntome eu, onde deixaron o perfecto plataformeo que había que facer nos anteriores títulos para conseguir estas pezas de puzle douradas? Quén sería o inútil que se lle ocorreu cambiar o plantexamento de tal maneira?

Os Gingos (pequenos seres que había que atopar nos anteriores xogos, nunha insaciábel misión secundaria) aquí ofrécennos pequenas misións en forma de minixogos( xogar un sumo con vehículos,atoparlle un aparello perdido…) e para redondear o desenrolo os movementos a pé son moi limitados coa única posibilidade de golpeau cunha absurda chave inglesa que porta Kazzoie (olvidádevos de correr nas pernas do paxaro, nin de escupir ovos, nin de meternos dentro da mochila para superar estreitos lugares, nin de transformacións, nin de…).

Se con isto todo aínda non guindaches o disco pola ventá, faralo cando te canses dos abusivos tempos de carga que nos agasalla o título.

Tentarei facer como se este Banjo nunca existise, como se nunca xogase e para isto botareille unhas partidas aos anteriores títulos e disfrutarei desas verdadeiras xoias.

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario