Call of Duty: World at War

Por: Luns, 11 de Maio de 2009

Despóis de escoitar os rumores sobre a séptima entrega de COD e o recente vídeo de Modern Warfare 2, non podía deixar pasar a última inclusión no no mundo dos videoxogos, da saga bélica máis famosa do panorama.

Como xa se sabía de lonxe, esta entrega non ía superar, nen sequera igualar ao xenial COD 4, pero a diversión de todos os Call of Duty está patente.

Como sempre, a cámara colocarase nos nosos ollos e veremos todo o que lle sucede ao protagonista, mentres se enfronta a centos de inimigos disparándolles sen descanso ao longo dos máis variados escenarios, dende frondosas selvas ata escuros túneles, pasando por cidades derruídas e enormes explanadas.

A enorme variedade de misións fai que o desenrolo non aburra nin un mínimo ao longo de toda a aventura, dende copias do Call of Duty 4 como a misión do francotirador, momentos no que controlaremos un tanque, espectaculares tiroteos a bordo dun avión, misións de colocación de explosivos en determinados lugares e un sin fín de accións que nos manterá pegados ao pad.

Falando do apartado gráfico, hai que dicir que acada un nivel notábel, pero como seguramente todos fixemos a comparación entre a cuarta parte e esta, World at War queda por debaixo das espectativas postas nel, porque sexamos honestos, superar a calidade do seu antecesor non é tarefa sinxela, e como era de supoñer non o conseguíu.Aínda así, texturas como a auga están moi detalladas, e as expresións dos soldados están perfectamente plasmadas, pero estes detalles están compensados con (determinados) escenarios baleiros e moito menos detallados, como o desembarco ou a (simple) misión a bordo do tanque, que non acadan o nivel logrado noutras partes do xogo.

Como sempre, para avanzar por estes paraxes, contaremos con todo tipo de armas dende fusiles francotirador, RPG e metralletas ata lanzachamas,( a gran novidade do videoxogo) que nos permite calcinar terreos de herbas para frustrar os ataques sorpresa dos inimigos, xa que este factor sorpresa está moi pronunciado nesta nova entrega, con trampas ocultas, inimigos nos árbores,ataques Kamikaze, etc, obrigándonos a avanzar con máis coidado que noutras veces.

O que non é digno de loubanza é a intelixencia artificial ( sobre todo cerca do final), con inimigos que se quedan quietos mentres disparas, momentos no que non te vén estando preto deles e outras accións semellantes que ningún xogo debería permitir, e menos unha saga como esta.

Falando da duración, podo asegurar que aumentou considerábelmente, e non me refiro ao modo aventura ( que segue sendo tan curto como o resto de xogos anteriores), se non ao modo cooperativo a pantalla partida, que sempre lle dá máis tempo de vida, eso sí, tede enconta que no cooperativo hai que facer misión por misión, polo que antes deberedes pasar o xogo en individual para desbloquear todas as misións. Ademáis, unha vez rematado, teredes a opción de xogar a un modo ben curioso, un modo no que teredes que eliminar zombies nazis, que tamén o poderedes xogar acompañado.

En fín, que nin de broma iguala ao anterior título da saga, pero, cándo vistes vós un Call of Duty que non fose divertido?.Nunca. Pois iso, que segue tendo a esencia da saga, segue facéndonos disfrutar reventando nazis. Segue sendo unha aposta segura de diversión.

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario