Imaxinación: Capítulo 1

Por: Domingo, 12 de Abril de 2009

Despois de que os Locust invadisen a miña aldea, e eu fose o único supervivente (grazas á axuda de un extraño personaxe chamado Raiden) , decidín chamar ao maior exterminador de seres malignos , que según meu pai, ( o gran economista Niko Belick), facíase chamar Dante.
Collín o meu pequeno Kart e cargueino con tres champiñóns para chegar o antes posíbel ao meu destino, aínda que non sabía ben co que me atoparía…
Vín o edificio no que tiña que entrar, abrín a porta e ao avanzar por un pequeno corredor vín a unha nena ao final.Facíase chamar Alma, acerqueime e antes de poderlle decir algo, un raro ser cunha escafandra e unha broca en vez de man, atacoume con todas as súas forzas.
Nese momento e o contemplar a miña morte inminente, supliqueille axuda os deuses e atendendo as miñas súplicas, o deus da guerra Kratos, eliminou sen problema o extraño acosador, e dirixeuse a mín:
– Eres a última persoa que lle voto unha man, ata os propios deuses temos o noso fin. Estou infectado por un virus chamado Quimera. Ti eres o elixido, asique acepta isto.
E entregoume duas espadas atadas con cadeas.
Collinas e marchei pensativo na procura de Dante.
Seguín percorrendo o anómalo edificio ata que contemplei unha luz o final. Cando me acerquei puiden ver a batalla que se estaba librando. Non había habitación, era unha especie de coliseum onde Dante pelexaba a morte cunha araña xigante (supuxen que era un demo)
Quedei observando un anaco ata que todo se empezou a mover.Corrín para saír do edificio co tempo xusto, xa que tan pronto cheguei o exterior, todo se derrubou. Todo se movía, pero non era un tremor de terra, xa que a terrra que pisaba púxose a camiñar.Estaba enriba dun enorme ser, a maior criatura que xamais vira. Non sabía que facer.
Para o meu asombro, vin unha silueta que se acercaba a mín, era un lobo. Non me movín, ata que chegou xunto a mín, momento no que o tal lobo se transformou nunha especie de elfo con roupa verde e ollos azuis, o cal me dixo que seguise a luz, e marchou sen decir outra palabra.
Non o comprendín moi ben, pero púxenme a camiñar ata atopar unha marca luminosa na pel daquel monstruo, e sen saber moi ben polo qué, collín as espadas que me agasallara Kratos e incrusteinas no círculo azul.
Así, o enorme coloso empezouse a mover ata que se desplomou no auténtico chan, pero xusto nese momento…….

-Tranquilo, chámaste Desmond Miles e estás no século XXI, aínda que pronto viaxarás á Terra Santa e terás nove obxectivos, nove homes, nove mortes…

Sobre o autor:

@Skaltum | Ver as entradas publicadas por Skaltum »

«A NES mudoume a vida. Descubrín sagas que motivarían a miña existencia e xogos que modificarían a miña forma de pensar. Pouco despois chegou a Game Boy e somerxeume aínda máis neste mundo do que xa non fun capaz de saír. Cantos adxectivos existen para describir unha boa experiencia cos videoxogos? Innumerábeis. Pero sei que uns cantos píxeles mudaron a miña personalidade. Só vos podo dar un consello: Cando poidades tomade un bo caldo de píxeles.»

Deixar un comentario