Mortal Kombat X

Non foi sen tempo a chegada do Mortal Kombat X ás nosas casas. A veterana saga de loita entra na nova xeración con moi boas sensacións entre os fans e os non iniciados. Contando con numerosas entregas na súa historia, a serie creada por Ed Boon e John Tobias en 1992 chega con xa 23 anos nas súas costas e segue a mover moreas de xente ás tendas con cada novo xogo que sae á luz.

Tradicionalmente, o feito que fai resaltar MK por enriba doutras sagas do mesmo xénero é os FATALITIES, unhas accións predefinidas e de corte moi sanguento que serven para executar ó inimigo e dar por rematada unha loita.

Coma sempre, para os que aínda non podemos desfrutar do xogo completo, temos a moita xente recompilando todos estes Fatalities en video para que poidamos ateigar a nosa curiosidade. Sen más, vos deixo cunha destas recompilacións e recomendovos coma sempre facervos con el en canto poidades.

Podes comprobar os prezos nas distintas plataformas en Otogami

Saints Row 4

Por: Mércores, 8 de Abril de 2015, 14:00 COMENTAR

 

saints row 4

Aproveitando o baixo prezo co que podemos atopar para PC o Saints Row 4, decidín probalo estes días. Crendo que é un xogo moi digno de probar e que xa ten certo tempo, vos deixo esta breve recensión evitando o Spoiler no posíbel.

Xa tiña xogado o divertidísimo Saints Row: The Third con moi boas sensacións. Un título moi variado, con moitas misións e moitas horas para perder nel. Pero sen dúbida o seu punto máis forte é o humor co que enfrontan a historia, unha continua retranca, facendo mofa e escarnio de practicamente todo, con moitas referencias a outros títulos e con diálogos e obxectivos tirando seguido da absurdidade. Con este precedente, todo eran argumentos a prol desta cuarta entrega. Sendo verdade tamén que non estaba ben certo, xa que me acompañaba certo medo a que non presentase nada orixinal, senón máis do mesmo. Nada máis lonxe da realidade.

Xogabilidade e Historia

Saints Row 4 2

Temos o mesmo tipo de xogo que tiñamos nos anteriores Saints Row, unha version retranqueira do GTA con controles moi similares. Canto á historia, seguimos o argumento do terceiro. Despois dunha misión antiterrorista coa que gañamos o apoio do pobo estadounidense, facémonos coa presidencia do país. Logo dun salto temporal, vemos unha administración en crise e dispómonos a dar unha rolda de prensa. Nese momento, una frota extraterrestre irrompe na Casa Branca e comeza a abducir todos os membros da banda. E alí comeza a tolemia que é este Saints Row 4.

Despois de acaben por capturalos, seremos introducidos nunha simulación da vida real. Seguro que isto vos soa de algo. E comezamos co océano de referencias e parodias, de Matrix a Mass Effect pasando por Tron e Metal Gear, ou incluíndo mecánicas de xogo como as de Space Invaders, aventuras conversacionais ou side-scrolling Beat’em up. Todo isto, que pode parecer unha marfallada indescifrábel, fíxose de tal forma que até chega a ter sentido e non para de obter sorrisos pola nosa parte.

O eixo central da historia e a mencionada mestura Matrix-Mass Effect que nos terá ocupados entre a simulación e a nosa nave realizando todo tipo de misións. Mais non todo é avanzar na historia, senón que creo que hai dous elementos que paga a pena mencionar.

Misións opcionais e retos na rúa

A variedade de retos que temos por diante en Saints Row 4 é abraiante. Imos pola rúa e non paramos de topar sinais para executar carreiras, misións de destrución, caza do obxectivo, asasinatos, toma de puntos de control e postos avanzados extraterrestres… De modo que se o que nos gusta é espallar o caos e a destrución na cidade non imos ter problema nin falta de oportunidades. Ademais temos toda unha serie de misións opcionais, como as de axuda ás personaxes, que darán moita variedade.

Mellora e personalización da personaxe

Cabería dicir que non hai nada novo neste aspecto, posto que non anteriores tamén podiamos mellorar as habilidades tanto nosas como da banda en troca de cartos. Pero non é así. Neste introducen unhas novas habilidades propias de todo Neo que se prece, os Poderes. Con eles teremos a oportunidade de realizar supersaltos (e mesmo “voar” cal superheroe), ou correr a supervelocidade, mover obxectos con telecinese ou lanzar bólas de fogo, por exemplo. Non fai falta que vos diga que isto mola. Mola moito. No tocante á personalización, teremos toda unha serie de características a editar no noso corpo, e unha cantidade inxente de traxes, a cada cal mais humillante.

saints row 4 4

Toda esta diversión embutida nun título que é obviado por moito público podería enmascarar moitas carencias, xa sexa a nivel gráfico ou a nivel de xogabilidade. Pero non é así. Atopámonos cun xogo moi redondo en todos os seus aspectos, se ben non é un xogo de 10 e a súa dependencia do humor paródico do que fai gala ben pode suscitar certa alerxia entre un público máis xeral e menos “geek. Non estamos ante un xogo para todos os públicos, isto é evidente, mais se co dito xurdiu a curiosidade nesa túa cabeciña, non o dubides e corre a mercalo. Valo pasar moi ben con el. Alén disto, conta con misións cooperativas para botar uns risos cos vosos amigos.

[puntuacion]ESTILO=Sonic|GRÁFICOS=75|SON=70|XOGABILIDADE=70|DIVERSIÓN=100|DURACIÓN=80[/puntuacion]

A resolución de puzles é sinxela, pero orixinal

A resolución de puzles é sinxela, pero orixinal

Un dos grandes problemas co que se atoparon os desenvolvedores de videoxogos dende sempre foi encontrar a correcta maneira de transmitir a historia que queremos contar, envolver o xogador na propia aventura. Non só que siga o fío argumental, senón que se sinta parte dela.

Pois ben, Ubisoft Montpellier crea unha novela gráfica baixo o nome de Valiant Hearts: The Great War, que non só consegue contarnos unha historia verdadeiramente fermosa (dentro do que é unha Guerra Mundial) senón que nos agasalla cunha clase de historia interactiva que nos implica, aínda máis, a meternos na pel dos protagonistas.

Como xa adiantaba antes, Valiant Hearts é unha aventura gráfica na que nos narra a historia de varios protagonistas na Primeira Guerra Mundial, que verán como os seus camiños se cruzan ao longo de catro longos capítulos. Todo baixo unha interface de cómic interactivo dunha beleza enorme, que vos vai facer quedar observando os escenarios unha e outra vez grazas ao seu estilo propio.

Pero antes de falar do apartado audiovisual, pasemos a comentar un pouco o seu desenvolvemento. Se algo caracteriza as aventuras gráficas é a resolución de quebracabezas, a través da investigación de escenarios para recolectar obxectos que nos permitirá pasar á seguinte zona. E aquí debemos mencionar que, ao manexar a protagonistas diferentes, tamén teñen recursos e misións diferentes, aínda que controlando todos de maneira exacta.

Isto permite dar ordes a un can para que acceda a zonas que nós non podemos, empregar a forza (moi poucas veces), curar a aliados e mesmo pilotar un coche dende unha visión frontal nun pequeno minixogo de habilidade que vos fará desfrutar. E é que simplemente escoitar como nos lanzan bombas a ritmo da música (grandes temas clásicos que recoñeceredes enseguida) mentres vamos esquivando os perigos é… delicioso.

Atoparédesvos con pequenos minixogos de habilidade

Atoparédesvos con pequenos minixogos de habilidade

Pero aquí saco á luz o que para min é o grande erro de Valiant Heart: a dificultade. Porque sendo unha aventura gráfica, non nos supón absolutamente ningún desafío e avanzaremos sen ningún tipo de problemas nin trabas. A desenvolvedora francesa debeu arriscar algo máis neste apartado para ofrecer unha experiencia máis progresiva, porque mesmo certos minixogos de habilidade que nos propón a aventura podemos superalos á mínima.

A pesar disto, a duración é moi boa para un título deste calibre (9-10 horas). E aínda que a historia se divida en apenas catro capítulos, estes teñen múltiples subdivisións. Xa vos adianto que non é un xogo para pasar nunha tarde. E se engadimos que ao longo dos escenarios están escondidos sempre unha serie de obxectos, axúdanos a avanzar de maneira atenta e amodo.

Isto lévame falar a outro dos grandes acertos de Valiant Hearts, a clase de historia. Si, podemos falar de clase de historia, porque cada obxecto que topamos conta cunha descrición histórica sobre a súa relevancia na primeira Grande Guerra. E non só iso, senón que por cada fase que desbloqueemos (por non dicir que avancemos) ponse ao noso dispor unha serie de documentos que nos narran, de maneira breve pero efectiva, algunhas das pasaxes sufridas naquel conflito tan duro e estremecedor como real. E aínda que estes documentos son opcionais de ler, dende Memoria Pixelada vémolos case obrigatorios ao xogar este título, porque non só nos fai saber datos que ao mellor decoñeciamos, senón que esas historias están ligadas á historia que vivimos no propio xogo, polo que nos axuda aínda máis a meternos na historia. De verdade, sublime.

Recorrer todo o escenario, unha constante

Percorrer todo o escenario, unha constante

Agora tócame falar do apartado audiovisual, pero tendo en conta que Ubisoft Montpellier foron os encargados dos últimos Rayman, tampouco sorprende tanto que este apartado sexa sobresaliente. Graficamente é como ver un auténtico cómic en movemento, nin máis nin menos, con escenarios cheos de detalles (en certa maneira minimalista), pero quizais sexa isto o que lle da tanta personalidade a este apartado.

Alén disto, durante toda a historia non existen os diálogos, simplemente se nos indican as misións a través de imaxes, limitando os diálogos ao do narrador que nos introduce en cada capítulo de maneira perfecta.

E no referente a banda sonora, outro tanto do mesmo. Dependendo do capítulo podemos escoitar dende alegres cancións da época até grandes clásicos introducidos no títulos de maneira maxistral. Mención especial á música que escoitamos cando estamos a ler os documentos históricos, baseada simplemente nun piano que nos evoca a tristeza e desesperación do que supón un conflito así.

CONCLUSIÓN

Estamos ante un xogo sobresaliente en case todos os seus aspectos, que nos fai vivir unha historia fermosa chea de emoción, tensión e tristeza a través dun cómic interactivo, e que nos consegue somerxer de cheo nel grazas a maneira soberbia de nos contar unha historia.

Os subscritores a PSN Plus non teñen escusa este mes para non lle dar unha oportunidade a este título que parece que pasou desapercibido, xa que o poden descargar de maneira gratuíta.

Se lle perdoades a dificultade e vos gustan as aventuras gráficas, ou simplemente as aventuras fermosas, non o dubidedes e botádelle man.

[puntuacion]ESTILO=Sonic|GRÁFICOS=92|SON=88|XOGABILIDADE=93|DIVERSIÓN=95|DURACIÓN=83[/puntuacion]

Ultimate Game Sale 2015

Pois si, ao igual que como vimos pola mañá no caso de Playstation, Xbox tamén está realizando esta semana, en concreto do 17 ao 24 de febreiro, unha época de rebaixas para as súas dúas plataformas Xbox One e Xbox 360 na que podemos atopar todo tipo de xogos con descontos de ata o 85% e que, ao igual que como pasaba na PS Store, veranse aumentados para aqueles que sexan membros Gold de Xbox Live. Unha ocasión perfecta para facerse con aqueles títulos que sempre desexamos e que non puidemos xogar polo seu elevado prezo.

Deixovos por aquí o enlace ao blog de Xbox onde ver todas as ofertas da Ultimate Game Sale e tamén botarlle un ollo as ofertas semanais.

Life is Strange Capítulo 1

Por: Martes, 17 de Febreiro de 2015, 15:18 COMENTAR

lifeisstrange-screencap-4

Por fin puiden xogar a este título que levaba meses querendo probar. Life is Strange é o novo título do estudio francés DONTNOD Entertainment, o mesmo que nos trouxo hai un par de anos o Hack&Slash mais divertido que probei ultimamente, Remember Me, do que tedes unha análise neste mesmo blogue.

En 2014 os medios fixéronse eco da quebra do estudio. Pouco despois trocaban a súa organización e ó mesmo tempo anunciaban que seguían traballando nun título que, daquela, parecía chamarse What if. Meses mais tarde programaron a saída do seu novo proxecto, agora tornado a chamarse Life is Strange, que describían coma unha aventura episódica con alteracións temporais e daban como referencias a serie Twin Peaks e o xogo Heavy Rain.

O tráiler, moi cinematográfico, presentaba uns argumentos e unha ambientación suficientemente interesante como para facer que preparásemos os nosos cartos para probalo. O temos dispoñíbel en multiplataforma e podemos mercar os 5 capítulos, aínda que de momento só está dispoñible o primeiro, podemos mercalo dun en un ou empezar polo primeiro e ir despois polo pack do segundo ao quinto.

Pasemos a ver o xogo

O primeiro que atopamos en Life is Strange e unha ambientación colorida e luminosa. Estamos en Arcadia Bay, Oregon. A protagonista Max estivo a vivir en Seattle por 5 anos e volve a súa vila a estudar na academia BlackWell. Un día calquera Max sofre unha visión un tanto aterradora mentres asiste a clase. Isto a perturba e decide ir ó baño para relaxarse. Nel asiste ó asasinato doutra chica, pero nese momento algo esperta nela e provoca unha volta no tempo ata a clase anterior. Percatándose do que lle acaba de pasar, Max decide salvala. Con esta premisa, dunha moderna e autónoma Marty McFly comeza a historia que, nun primeiro momento xa vos podemos dicir que comeza a chamar a nosa atención.

Non vos imos facer spoiler do contido da historia, xa que neste primeiro capítulo basicamente o que presentaranos e unha introdución dos personaxes e das tramas que imos vivir ó longo desta aventura.

UI de interacción do xogo

UI de interacción do xogo

Unha coidada ambientación

Todos os escenarios nesta primeira entrega parecen estar moi coidados, permitíndote interactuar con un gran número de elementos, moitos mais dos que vas a querer probar. A interacción, tanto como o inventario ven indicados por unha interface que semella un bosquexo superposto, anotacions feitas sobre as fotos ou ás correccions que poden verse na postproducción da fotografía analóxica de hai unhas décadas. A fotografía vai ser un elemento moi presente durante o xogo, non só por ser a afición principal de max senón porque conducirá parte da trama e as fotos que poderás sacar coa túa polaroid instantánea serán os logros coleccionábeis dos capítulos.

O deseño de personaxes en xeral parece acertado e icónico do seu carácter así que non veremos elementos discordantes aquí.

As decisións, parte fundamental da trama

Neste punto, temos que citar como referencia ós títulos de Telltale Games (The Wolf Among Us, The Walking Dead) ou de Quantic Dream xa que viviremos unha experiencia similar. Ó longo do argumento deberemos tomar unha serie de decisións binarias que supostamente afectarán á trama mais adiante, algo que no primeiro capítulo aínda non puidemos comprobar. Coa pequena vantaxe que nos da a nosa habilidade de volver atrás no tempo. Atoparemos máis accións que producirán efectos similares na historia. Ó final do capítulo poderemos ver canta xente comportouse coma nós.

Decisión binarias influirían no noso futuro

Decisión binarias influirán no noso futuro

A mecánica habitual do xogo pode asemellarse a unha aventura gráfica, movéndonos polo escenario, examinando os obxectos do entorno. Teremos que resolver unha serie de crebacabezas habituais coma recoller obxectos e entregalos ou a típica proba para pasar a través dunha porta nos que será básico o uso da volta no tempo. Non esperedes unhas probas de gran dificultade, senón como vemos noutras aventuras similares, aquí o importante e a historia e como a vivimos.

Aspecto gráfico

O aspecto do xogo e bo, pero non excelente, e tampouco parece que fora o que buscaban. Os modelados son correctos pero da a sensación de que centráronse no aspecto xeral mais que no detalle. Isto faise de agradecer porque veremos un xogo preciosista en liñas xerais, pero nos primeiros planos veremos unhas matas de cabelo poligonais que sacarannos un pouco do agradable entorno creado. Polo demais, non vemos vemos errores gráficos nin bugs e como xa dixen, o aspecto xeral vai ser unha agradable compañía na nosa aventura.

lifeisstrange-screencap-1

Sen uns graficos abraiantes o resultado final é moi bo

 

Son

A banda sonora do xogo está composta por temas indies acústicos que van moito coa ambientación do xogo. Podedes botarlle un ollo en Spotify. As voces dos personaxes están logradas e son bastante acertadas. Neste aspecto o xogo é correcto sen sobresaír especialmente.

Puntos negativos

Sendo a primeira parte desta aventura podemos pasar por alto certa lentitude, con tanta volta atrás nos compases inicias do xogo, faise un pouco tedioso repetir certas escenas dúas ou tres veces, aínda que pronto aparece a opción de saltar ás escenas. O que si que se lles pode recriminar é a falta de tradución. Ninguén vai clamar ó ceo por non traer un xogo dobrado a estas alturas, pero que nos textos, subtítulos e menús só dispoñamos de inglés e francés(lingua orixinal do estudio) nun capítulo cunha cantidade de texto que non se pode considerar inabarcábel pasa por ser unha decisión canda menos pouco acertada. Por sorte a comunidade fixo unha tradución ó castelán para os que sexades pouco hábiles co inglés. Certas traducións por momentos fanse certamente difíciles de comprender e está feita en español latino, pero facilitará a vida a moita xente.

Opinión xeral

Unha historia que promete, personaxes minimamente ben presentados, atmosfera coidada, mecánicas de xogo sinxelas pero aceptábeis e unha ambientación do mais hipster son as propostas deste Life is Strange e a nós deixáronos con ganas de mais. Pode ser un dos títulos que teñan ese algo invaluábel que fai que te quedes namorado del, esa maxia que ten só uns poucos e que é imposíbel de reflexar nunha nota. Pola nosa parte quedamos moi contentos co que recibimos e estaremos esperando para xogar os novos capítulos. Todo isto lembrando o prezo, moi axustado, que fai que sexa unha compra case obrigada para todos os que vexan que este estilo de xogo lles pode aportar algo, cando menos unhas horas de diversión. No meu caso foron un par de horas, similar ó que vemos noutras aventuras episódicas.

 

Páxina oficial
Tradución ó castelán
Consulta o prezo do xogo nas distintas plataformas en Otogami
O episodio 2 estará dispoñíbel en Marzo.

[puntuacion]ESTILO=Sonic|GRÁFICOS=75|SON=70|XOGABILIDADE=75|DIVERSIÓN=95[/puntuacion]

 

BeautifunGames

O día 28 de Xaneiro vivimos a saída dún dos xogos indie español con maior éxito dos últimos anos para a portátil de Sony, a PSVita cunha novidade que a min polo menos resultoume agradábel, xa que inclúe a tradución o Galego. Isto que debería darse mais a miúdo torna a ser un feito sorprendente e que esperamos que resulte, cando menos, tan ben como esperan en Beautifun Games. Para comentar isto e outras cousas do panorama indie temos a Elías Pereiras, un dos programadores da empresa que creou Nihilumbra.


 

Boas Elías, moitas grazas por compartir a túa experiencia con nós e parabéns por este lanzamento.

Cóntanos un pouco quen es, de onde ves e que pintas nesta loucura do desenrolo de videoxogos.

Téndome criado nunha pequena vila (A Estrada), e estudado Enxeñaría Informática nunha pequena cidade (Santiago de Compostela), no meu útilmo ano de carreira decidín ir a Barcelona a facer o meu Traballo de Fin de Grao. Comecei a entrar no mundo da computación gráfica e programación de videoxogos, aproveitando as opcións que me daba a Facultade de Informática de Barcelona que non tiña en Santiago. Tiña claro que ese mundo atraíame, co que entrei nun Máster en creación de videoxogos. Aínda que esperaba máis no apartado académico, coñecín xente coas miñas afinidades, e desenrolar un proxecto relativamente grande foi moi enriquecedor. Despois desto, e como non dou ficado quedo, comecei un proxecto persoal, que foi o que me serviu para entrar en Beautifun Games uns meses despois. Dende ese momento levo traballando na nova IP Megamagic.

IMG_20140711_075700_1

 

Unha das razóns de que esta entrevista sexa nun momento tan adecuado é a saída de Nihilumbra coa tradución ó galego para PSVita. Estaba nos plans inicialmente esta tradución e expandirase as versións do xogo noutras plataformas?

Sendo unha empresa catalana, sen vinculación con Galicia ata a miña chegada, non estaba planeada ningunha tradución máis das que xa tiña, e moito menos outras linguas nacionais. Ó pouco de chegar, e vendo que o xogo estaba traducido ó catalán, sinxelamente non me pareceu unha cuestión dubidable que debía estar tamén en galego. Así que adiquei un pouco do meu tempo persoal fóra da empresa para traducilo.

Hai outra nova plataforma que recibirá o seu port inminentemente

Integrouse rapidamente na versión na que se estaba traballando nese intre, a de Wii U. Non, non o busquedes aínda na eShop, porque aínda estando rematada fai varios meses, un bug aínda non solucionado do motor Unity evítanos poder publicar esta versión. Esta versión colleuse de base para facer o port de PS Vita, e por iso xa a leva, así como a última actualización da versión de iOS. Non podo dicir nada oficial, pero hai outra nova plataforma que recibirá o seu port inminentemente (HYPE).

Se tedes unha PS Vita e non xogastes a Nihilumbra, recomendaría esta versión antes que ningunha.

Que cres que pode aportar PSVita que non viramos con anterioridade en outras plataformas.

Cando probei Nihilumbra na PS Vita quedei abraiado do ben que se adapta ó control. Parece, sen selo, un xogo totalmente pensado para ela, simplemente, é natural. Se tedes unha PS Vita e non xogastes a Nihilumbra, recomendaría esta versión antes que ningunha.

nihilumbra820-re

Nihilumbra

 

Moitos consideran a PSVita coma un morto en vida e a maioría das empresas pásana por alto salvo o sector indie e o mercado asiático. Como ves ti a situación?

É certo que fai bastante tempo que non sae un bo xogo AAA para a Vita, pero persoalmente gústame moito como dispositivo. É unha pena que se esté desaproveitando desta maneira, pero aínda así, como ben dis, o sector indie non a olvida, e pode ser a plataforma ideal para certos títulos, co que eu non a ignoraría de ningunha forma.

Se alguén mostra interese por un produto na súa lingua, e o estudio ten a oportunidade de traducilo, non debería deixar de facelo.

A nivel persoal, que che parece a inclusión do galego nas localizacións de videoxogos?

Aínda que leve vivindo case 4 anos en Barcelona, nunca perderei a morriña por certas cousas do meu orixe, e unha delas é a lingua. Independentemente de que sexa galego, catalán, euskera ou tibetano, se alguén mostra interese por un produto na súa lingua, e o estudio ten a oportunidade de traducilo, non debería deixar de facelo, porque como digo, a lingua natal é algo que sempre nos toca a fibra.

É o mundo dos videoxogos como soñaras cando te formabas?

Dado que me fun introducindo pouco a pouco nel, non me tomou de sorpresa ningún cambio que non esperase. Tanto na parte dos coñecementos, como na organizativa, fun tomando contacto durante os anos de estudo, tanto cos contidos académicos, como coas opinións de profesionais do sector, polo que xa entrei sabendo o que había. De todas formas, se miro atrás e poñome na pel do eu de fai anos, posiblemente sorprenderíame a cantidade de distintos campos que se necesitan dominar, e a carga de traballo que supoñen incluso as tarefas máis básicas. Pero isto para nada me deprime, de feito motívame a nunca baixar a garda e valorar aínda máis ó que me dedico.

Que opinas do fenómeno indie, xa tan asentado no panorama actual da industria? Cres que é un medio necesario para a renovación desta ou ‘per se’ pode xa aportar una visión de seu que cambie o entorno?

O inicio do xénero indie é baixo o meu punto de vista o mellor que lle podería ter pasado á industria dos videoxogos.

O xénero indie foi simplemente algo que tiña que ocorrer, no momento que tiña que ocorrer. Tanto o público coma os desenroladores fixéronse pouco a pouco máis esixentes, e pedían cousas que as grandes compañías non podían ofrecer. Non se podían permitir arriscarse a algo novo dado que a súa única finalidade é maximizar beneficios. A resposta a isto foi o inicio do xénero indie, que é, baixo o meu punto de vista, o mellor que lle podería ter pasado á industria dos videoxogos. Grazas a isto, podemos desenrolar cousas nas que cremos, e non só cousas que nos impoñen, creando unha variedade inimaxinable fai uns anos, axudando a elevar os videoxogos ó concepto de arte. E alégrame inmensamente a aceptación destes títulos, que permite que proliferen os estudios, e se poñan cada vez menos trabas por parte de distribuidoras e compañías grandes.

A nova IP de Beautifun Games, Megamagic

A nova IP de Beautifun Games, Megamagic

Que tedes preparado para o futuro? Seca estades a preparar un novo xogo, Megamagic, que nos podes contar del?

Aínda que pareza que só estamos facendo ports de Nihilumbra, a realidade é que estamos preparando algo moito máis grande. Todo o estudio levamos bastante tempo traballando nun novo xogo, que se chamará Megamagic. É un proxecto moito máis ambicioso que Nihilumbra, máis grande, máis complexo e máis de todo, polo que o desenrolo cun equipo moi pouco maior que o que tivo Nihilumbra é bastante esixente, e temos que dalo todo para avanzar a bo ritmo, pero estou seguro que pagará a pena cando chegue o momento.

Sobre Megamagic podo dicir que se trata dunha harmoniosa mestura de Diablo, Command & Conquer, Pokemon, Streets of Rage, e Zelda. E ata aquí podo ler!

É certo que hai moi pouco material e información publicado, pero estamos a comezar un goteo na páxina de Facebook, e pronto ensinaremos cousas definitivas do xogo. En canto a como será… aínda é confidencial, teredes que esperar a que se faga un anunciamento oficial, pero o que podo dicir é que se trata dunha harmoniosa mestura de Diablo, Command & Conquer, Pokemon, Streets of Rage, e Zelda. E ata aquí podo ler!

Tamén sabemos que tiveches proxectos persoais anteriormente, podes falarnos deles? Tes algo no que estés a traballar agora?

Os meus proxectos anteriores non foron concebidos como produtos comerciais, se non como proxectos didácticos. De feito dous deles son os proxectos finais da carreira e do máster respectivamente. Son World Air Race (Ligazón á Play Store) e Playtime Stories (Páxina Oficial).

Rob_battle

Playtime Stories

 

O terceiro trátase dun proxecto persoal, no cal aproveitei o arte de Playtime Stories para facer un xogo completamente novo. Nel, desenrolei pola miña conta todas as partes do xogo. Repito que se tratou dun proxecto didáctico, no que tentei pórme a proba para seguir aprendendo a partir do final do máster. Aínda así, é un proxecto totalmente acabado e cerrado: Run for your Lunch na Play Store

Sobre se estou traballando en algo agora, o meu principal proxecto actual é Megamagic, pero non descarto nun futuro próximo sorprender con algo realizado en horario fóra do traballo, e desvinculado de Beautifun Games.

Moitas grazas Elías, foi un pracer contar contigo. Parece que queres deixarnos con moitas ganas de probar tódolos vosos xogos e de seguro que seguiremos preto os próximos pasos de ese novo título, Megamagic.


 

Para os que queiran continuar informándose sobre Beautifun Games podedes seguir o seu Facebook, Twitter ou a súa páxina oficial. E a Elías o podedes ver na súa conta de Twitter.

Análise de State of Decay

Por: Domingo, 1 de Febreiro de 2015, 18:00 COMENTAR

state_of_decay_1
Con motivo do recente anuncio da saída ó mercado de novas versións do xogo State of Decay para as consolas de nova xeración pareceume axeitado darlle un pequeno repaso ó que pode ofrecernos.

State of decay foi realizado por Undead Labs. e distribuído por Microsoft Studios alá polo ano 2013, inicialmente só estivo dispoñíbel para Xbox 360 pero máis adiante nese mesmo ano puidemos desfrutalo en PC a través de Steam. Consiste nun xogo de supervivencia zombie, tema xa moi rillado ó longo de moitos xogos en diferentes plataformas, pero, ó meu pensar ten unha formulación diferenciada que déixa coa sensación de estar a probar algo distinto e despois de varias horas adicadas a el segue a convencer.

Mapa do xogo

Mapa do xogo

Atópaste nun entorno de gran magnitude (non esperedes un mapa do GTA, pero aínda así é unha superficie que leva o seu tempo atravesar) de trazado sinxelo e conformado por unha pequena cidade, un pobo residencial, un espazo natural e unha zona rural unidos entre si por unha calzada.
Comezas neste último lugar, cando veste sorprendido polo apocalipse zombi desta quenda e tócate escapar a unha casa onde se atopan outros superviventes. É aquí onde se comeza a introducir a mecánica do xogo.

Sobrevivir, si, pero coa túa casiña, as túas leiras…

Características e instalacions da base

Características e instalacions da base

A nosa labor non vai ser só sobrevivir no día a día, senón que deberemos establecer unha base onde ficar quedos. Nesta base disporemos dunha serie de espazos que deberemos preparar para una das distintas funcións, como pode ser a cociña, cuartos e outras opcións que nos darán diferentes vantaxes ó longo do xogo. Ademais, por suposto, de prepararlle as defensas adecuadas para salvar ós asedios das hordas que esporadicamente decidirán facernos unha visita. Estas bases atópanse en diferentes lugares do mapa, e poderémonos ir mudando dunha a outra segundo as nosas necesidades (principalmente dependendo do número de superviventes dos que dispoñamos).

Acumular recursos

Para o mantemento da nosa base e dos seus habitantes necesitaremos ir recollendo continuamente cada un dos 5 recursos dispoñíbeis, a saber:

  • Comida
  • Medicamentos
  • Munición
  • Materiais de construción
  • Combustible
Recursos conseguidos coma postos avanzados

Recursos conseguidos coma postos avanzados

 

Todos estes materiais vanse consumindo conforme pasa o tempo e tamén ó construír estancias na base ou defensas. Para repoñer as reservas pódense facer dúas cousas, a primeira é recorrer os edificios baleiros, acabar cos inimigos que poida haber neles e pescudar nos mobles e ver que podemos atopar. Non sempre teremos a sorte de achar o que buscamos pois poden non ter nada ou ter armas de distinto tipo e obxectos varios.
A segunda vía comeza de forma similar pero é mais beneficiosa a longo prazo. Podemos limpar calquera edificio de zombies, de novo buscar nel e nese momento saberemos mediante unha icona no mapa cal é o recurso predominante e establecer un posto avanzado que permitirá durante un tempo ir obtendo de forma continua reservas.

As relacións entre os superviventes

Personaxe, relacións e inventario

Personaxe, relacións e inventario

Non vos pensedes que ides a xogar a State of Decay e atoparvos un Sims e que teredes que traballar as relacións durante moito tempo. Simplemente consistirá en compartir determinadas misións con eles e isto fará que confíen en vós.

“Xa…. a min todo iso impórtame ben pouco” haberá que pense, pero aquí si ten certa importancia. O noso traballo para a comunidade e para o resto dos superviventes permitiranos tamén obter certas vantaxes como pedirlles axuda nas misións ou obter mellor equipamento. Isto cobra especial dimensión se nos plantexamos outra das premisas do xogo, nós non somos un personaxe, somos toda a comunidade. Isto quere dicir, simplemente, que aínda que a historia a comezamos cun personaxe concreto poderemos xogar con todos os membros que recrutemos, e calquera de eles pode morrer en calquera momento do xogo e a historia segue como se tal cousa.

Aquí vai una leria de caráis pero aínda non falamos de pegar un só tiro

O certo é que non entrei en moita profundidade no aspecto da propia acción, porque non é o que destaca neste xogo por enriba doutros xogos de temática similar. Aínda así non é nin moito menos aburrido ou pobre neste campo e faranos botar unhas boas horas de diversión.
Temos armas corpo a corpo, armas cortas, longas, coches para levarnos todo por diante e unha serie de tipos de zombies como os que se póden ver noutras ocasións. Clasificables entre os “normais” e os que lles meteron droja no colacao e van a tope
Estes últimos son os únicos que nos porán nun problema en determinado momento xa sean os máis fortes ou os máis áxiles, polo demais o único que nos debe preocupar é non acabar arrodeado por unha morea de inimigos, porque nese caso temos as horas contadas e neste xogo, quen morre morreu, non hai segundas oportunidades.

Isto debe compaxinarse coa realización das misións principais que son as que nos dirixiran ó desenlace do xogo. A historia faise divertida e amena, e sen traballar demasiado os personaxes consegue que sigas interesado en continuar e en salvalos. En canto á variedade das misións non é moi grande e da a impresión de que se o xogo durase unhas poucas horas máis acabaría por facerse moi repetitivo aínda que na súa extensión, non é algo que se che pase pola cabeza.

DLC’s

 

state_of_decay_5
Nas versións de PC e Xbox360 Chegaron a saír dous DLC, Breakdown e Lifeline.
Breakdown engade unha experiencia sen modo historia, un modo supervivencia continua con unha maior dificultade para ós que lles pareceu que a experiencia orixinal quedaba corta de retos. (Recomendado se queres continuar coa experiencia)
Lifeline engade un novo escenario, situando a historia nunha pequena base militar nas aforas dunha gran cidade. Esta vez o nexo común é unha autovía de circunvalación que une determinadas zonas xogables. Este novo capítulo centra o xogo nos superviventes militares da base que deberán mantela libre de infección mentres rescatan a civís e esperan ó seu turno. Polo xeral o gameplay mantense case igual, pero pasamos a ter una base fixa que sufre de forma constante cada determinado tempo un asedio importante que deberemos axudar a cortar.(Recomendado se gustouche moito o xogo base, aínda que a defensa continua da base chega a facerse tediosa)

Resumo

É obvio que non estamos ante un xogo AAA pero no seu modesto tratamento ó xenero Z creo que deron con algo que deu moito de si se podemos velo no seu contexto e o enfrontamos sen complexos. Tedes varias horas de desfrute aseguradas neste título.

 

[puntuacion]ESTILO=Sonic|GRÁFICOS=70|SON=70|XOGABILIDADE=85|DIVERSIÓN=90[/puntuacion]

Este mes vemos como chegaron ás plataformas online tres xogos que prometen rescatar do esquecemento tres títulos dos que sen dúbida, moitos de nós desfrutamos hai uns cantos anos.

Estes tres xogos son o Resident Evil, o Grim Fandango e o Fahrenheit.

Resident Evil HD Remaster

(Consultar Prezos)

Saíu o 20 de Xaneiro en Multiplataforma PC/PS3/PS4/XBox360/XBoxOne, desta vez non chegou a Nintendo. É unha versión modernizada da remasterización de GameCube de 2002 basada no xogo orixinal de Resident Evil de 1996 (Imos seguir estirando isto). Presenta melloras gráficas e de xogabilidade que prometen facernos vivir unha nova experiencia ós que xa tivemos a sorte de xogar ás anteriores versións. Poco pode dicirse deste xogo que non se dixera con anterioridade, é o inicio dunha das sagas máis fructíferas e con máis aficionados que existen e en si é unha lenda para todos aqueles que a xogaron no seu momento. A mala noticia é que a Europa parece que só vai chegar en formato dixital, facéndo que perdamos de vista o formáto físico que si chegou a Xapón.
Se sodes verdadeiros fans da saga interesaravos ver as edicións de coleccionista que puidemos ver no país asiático. Eu personalmente puiden ter unha nas miñas máns e podo dicir que é unha compra que paga a pena. Cabe ter en conta que a versión Xaponesa inclúe textos en inglés e castelán.

Grim Fandango Remastered

(Consultar Prezos)

O vemos chegar esta semana a plataformas de PC como Steam e GOG e a PS4 e PSVita. Neste caso viviremos a volta á vida desta aventura gráfica que nos trouxo Tim Schaffer en Lucas Arts (Que por aquen entón eran palabras maiores) alá por 1998 e que supuxo o salto do motor SCUMM ó motor de desenrolo de aventuras gráficas que se deu en chamar GRIMe e que mais tarde utilizouse para a seguinte entrega da saga de Monkey Island. Viviremos de novo a historia de Manny Calavera, un axente de viaxes que encárgase de venderlles ós mortos un transporte ós lugares do inferno que mereceran polo seu estátus. Ten unha gran historia, que darános moitas horas de xogo. Se sodes fans das aventuras gráficas debédes facervos con él e se xa o xogárades creo que non teño que dicir nada máis.

Fahrenheit: Indigo Prophecy Remastered

(Consultar Prezos)

Con saída en PC/iOS volve a nós o primeiro xogo de gran éxito do estudo Quantic Dream, responsable de Heavy Rain e Beyond Two Souls para PS3 e PS3/PS4 respectivamente. Neste xogo podemos ver o xerme do que serían os seus seguintes traballos. Teremos unha historia moy profunda e con moito misterio que nos manterá xogando de principio a fin envolto dunha mestura de aventura gráfica e acción mediante QTE, arrodeado do que foi un alarde gráfico en 2005. Desenrolase en Nova York en 2009 no contexto dunha treboada histórica que fará que os termómetros caian ata niveles nunca lembrados mentres comezan a sucederse uns asasinatos con aspecto ritual pero sen aparente conexión entre eles.

Eu, personalmente estou desexando probalos, tal vez podamos seguir falando deles próximamente.

Game of Thrones: A Telltale Games Series recibe un novo trailer e a súa data de publicación.

O xogo, que está dividido en 6 capítulos, mostra o segundo deles nun trailer, ó mesmo tempo que son anunciadas as datas para a publicación desta nova parte do xogo. Estas datas serán o vindeiro 3 de Febreiro en PC, Mac, PS3 e PS4 e o 4 de Febreiro para Xbox 360 e Xbox One.

Hatred entra nun reducido clube

Por: Martes, 20 de Xaneiro de 2015, 12:00 COMENTAR

s5

A ESRB, a encargada de fixar as idades recomendadas para os xogos publicados en USA, tomou a decisión de calificar ó polémico Hatred coma “Adults only”.

Deste modo, o xogo convértese no segundo en toda a historia que recibe dita calificación, sendo o primeiro en facelo Thrill Kill, para PlayStation, un xogo de 1998 que non chegou a ser publicado debido ás presións e á compra do seu desenvolvedor, Virgin Interactive por Electronic Arts. Pero iso non impediu que o xogo finalmente saira ó público, xa que extraballadores do estudo encargáronse de filtrar a versión definitiva (que xa estaba rematada cando o xogo foi cancelado trala compra da empresa) no Internet.

¿E qué supón dita calificación para Hatred? En primeiro lugar, que o xogo non sairá en ningunha das consolas, xa que Sony, Nintendo e Microsoft teñen políticas moi claras acerca dos xogos que reciben esta calificación. Ante estas novas, Destructive Creations, os estudo que desenvolveu o xogo, xa declarou que non ía ser trocado o contido, polo cal a única versión que poderemos xogar será a de PC.

O terceiro dos cinco DLC que terá o xogo de Creative Assembly xa está dispoñíble para que aqueles que teñan calquera das versións podan descargalo.

Este DLC, chamado “refuxio seguro”, inclúe un novo personaxe xogábel, que será o director de comunicacións da estación espacial Sevastopol, e un novo modo de xogo que o ten coma protagonista, chamado “Desafío Salvamento”, modo no cal o obxetivo deste novo personaxe será fuxir das zonas baixas da estación ó longo de 10 niveis, que teremos que superar tendo un tempo máximo para facelo.

mando-mortal-kombat

A empresa PDP mostrou no CES 2015 o seu mando para a nova entrega da saga de loita, que será o oficial para Mortal Kombat X.

Este mando, que podedes ver na imaxe, ten como principal novidade o feito de non ter control analóxico, pero ó mesmo tempo dispor de 6 botóns, que de seguro que axudan a facer as combinacións nos xogos do xénero.

É de destacar que o control poderá usarse nas consolas por pares dependendo do fabricante, elexindo a que estaremos a usar cunha palanca na parte inferior para seleccionar Xbox One ou Xbox 360 e PS3 ou PS4.