toejam1
Voltamos a 1994, acendemos a nosa Sega Megadrive e chantámoslle o cartucho de ToeJam & Earl: Panic on Funkotron. Dispoñémonos a xogar a un plataformas cunha ambientación do mais gamberra. Este xogo foi desenrolado por Johnson Voorsanger Productions como secuela do xogo ToeJam&Earl de 1991 que tan ben funcionara. Sendo este primeiro xogo un xogo de aventuras e exploración decidiron dar un troco cara as plataformas, o que ergueu as protestas dos seguidores. Anos despois, os xogadores do futuro o poderían desfrutar na PSN, Xbox Live Arcade e a Consola Virtual de Wii, ademais dos emuladores de Genesis/Megadrive, como no Emulador Web SSEGA.

toejam2

Caixa do cartucho de SEGA Genesis ou MegaDrive

 

Personaxes

Poderemos tomar o control dun destes dous personaxes, o dos dous se xogamos en cooperativo.

ToeJam

Un extraterrestre vermello de tres pernas cunha cadea e una gorra cara atrás.

toejam3

Earl

Un recheo extraterrestre laranxa cunhas bermudas (O xerme de Patricio Estrela?)

toejam4

Ambos son extraterrestres provintes do planeta Funkotron.

Historia

Segue a historia do primeiro xogo no que os nosos personaxes aterraban no noso planeta para finalmente acadar escapar dela. Agora, de volta en Funkotron, este está cheo de terrícolas (Earthlings) que chegaron na súa nave e que ToeJam e Earl deberán capturar para mandalos de volta ó seu planeta. Os escenarios son coloristas, moi “noventeiros” e con colores rechamantes mentres que a música coma cabía esperar dun planeta chamado Funkotron ten ritmos moi funk e foi altamente valorada no seu momento. Dáselle moita importandia e incluso teremos un minixogo rítmico de baile en algúns momentos do xogo.

A mecánica é sinxela, é un plataformas de scroll horizontal no que deberemos chegar ó final del, sempre e cando atrapáramos todos os terrícolas que haxa nel. Existen tres accións básicas, o salto, unha especie de teletransporte que nos move unas metros cara os lados e o lanzamento duns botes chamados Trap-o-Matic Jars (decídeme que non é todo noventeiro 100%) con que teremos que dar ós terrícolas para poder atrapalos. O que sumase o uso dos botóns de movemento que servirán para moverse e para pescudar nas árbores e vexetación por terrícolas agochados, ademais de premer botóns e demais interaccións.

Inimigos

Os terrícolas serán á vez os inimigos e os obxectivos do xogo

Os terrícolas serán á vez os inimigos e os obxectivos do xogo

Os terrícolas serán os nosos principais inimigos e, á vez, os nosos obxectivos. Atoparemos diferentes tipos, como os “guiris” sacando fotos e que atordarannos co flash, a nena ou o obreiro do martelo pneumático e outros moitos que veredes se o probades. Ademais atoparémonos con outros inimigos locais.

Fases

Escenarios con moitas cores e estilo funk

Escenarios con moitas cores e estilo funk

Nas diferentes fases iremos percorrendo diferentes zonas de Funkotron, nas que veremos moitos seres oriúndos que veranse inmersos no caos que desatou a chegada dos terrícolas. Todo envolto nunha retranca que sacaranos máis dun sorriso. O sistema de gardado será o típico de códigos alfanuméricos xa que por esta época, a meirande parte dos cartuchos non tiñan memoria para escribir partidas neles, pese a que xa en 1987 o The Legend of Zelda de Nintendo fora o primeiro en contar con gardado de partidas, isto non se fixo habitual ata moitos anos despois, xa na seguinte xeración de consolas.

Valoración xeral

É un xogo moi divertido, dunha época dourada das plataformas, que a mais dun lembraranos épocas pasadas. Coa sua música, as suas cores e a súa simpatía de seguro que aseguraranos varias horas de xogo moi entretidas.

Por se lle queredes botar unha ollada, existe en kickstarter unha iniciativa para lanzar un novo xogo da saga.

Kickstarter ToeJam&Earl: Back in the groove

Persoalmente non me parece que teña unha pinta memorable, pero tal vez pague a pena darlle unha oportunidade.

Sen mais que engadir, velaí vos queda un video dun xenio do xogo, mete medo como vai avanzando sabendo onde cae todo…

 

Poucos dos que lean este título imaxinarán que me refiro a videoxogos mainstream para ordenadores. Alá polos afastados 80, cando as creacións videoxoguís se baseaban no cine, e non ó revés; cando esta industria era algo embrionario e as ideas frescas e algo inxenuas duns poucos (post) adolescentes, brillantes pero sen medios (factores hoxe en día etiquetados no Credo dos indies), os videoxogos se vendían en cintas de cassette.

Dinamic_anuncio_entebras

Certo é que en países coma o Xapón e os EUA xa había outros formatos e niveis de Industria substancialmente maiores, pero no Reino Unido (e un pouco máis ó Sur de Europa) máis do 80% do ocio electrónico se xestaba nas casas, con programadores e grafistas que tomaban bocatas de chourizo en vez de café, grafistas que usaban cadernos de papel cuadriculado en vez de complexos entornos GUI, xoves que intuían e evoluían as súas obras conforme avanzaba o seu desenvolvemento (ás veces sen apenas información técnica).

Sen plans de mercadotecnia ou de complexos plans de mercado. Case sempre ó amparo da economía paterna. Ata que algún selo de distribución se fixaba neles.

Algúns “puntas de lanza” chegaron a establecerse como membros do cadro de persoal asalariados e nun local físico, nalgunha das 4 grandes: Dinamic (dos irmáns Víctor e Snatcho Ruíz, e que despois de diversas crises posteriores e adaptacións ós saltos tecnolóxicos perdura ata hoxe en día como FX Interactive), Erbe/Topo Soft (creada e impulsada polo excantante de Fórmula V, e para min unha sorte de Steve Jobs hispano-perdoádeme o hype-, Paco Pastor), Ópera Soft (no que se atopaban mentes tan brillantes coma Gonzo Suárez, activo na industria ata hai “4 días”), Zigurat/Made in Spain (con fundadores totalmente autodidactas, e posteriormente recrutadora de freelances ata o colapso dos 8 Bits).

Opera_Soft_entebras

Outros traballaron para outros selos menores (a espectacular Dro, Zafiro, Proein, Mind Games España), pero en calquera caso e a pesar de que na moi frutífera produción había producións claramente amateurs e con graves carencias (aínda que non sempre por falta de responsabilidade ou gana, lembremos que as obras de animación e de ocio electrónico se consideraban infantís e insolventes); houbo xogos que destacaron pola súa validez ou pola orixinalidade (ceibes de filtros de censura, corsés de clasificación por idades ou do dirixismo dos “Briefings” doutros Sectores).

Foi unha época na que os xogos e o cómic se daban a man (incluso nos Packaging, contratando a ilustradores de tanto prestixio coma Carlos Giménez, Ciruelo Cabral, Alfonso Azpiri, Luis Royo -estes dous últimos con multitude de encargos no sector-). Era unha época na que a memoria RAM era un recurso a conservar, non había formatos gráficos estándar nin algoritmos de compresión de son coma o .MP3.

¿Onde foron todo eses pioneiros? Algúns non pasaron de programar uns poucos xogos, ata que marcharon á Universidade ou foron chamados a filas (sí, daquela había un Servizo Militar Obrigatorio); outros, traballaron nos florecentes novos sectores da Informática (que tanto creceu e se diversificou na década dos 90, xente coma Roberto Potenciano), e tamén houbo programadores que engrosaron as filas dos programas de Xestión.

E os menos, permaneceron nesta Industria, xa cunha presenza minúscula e batallando contra tódolos obstáculos da actualidade (a Globalización dos Mercados, a Piratería, as políticas restrictivas dalgunhas plataformas de xogo). Incluso houbo oco para entrar nos sector das Máquinas Recreativas antes do seu colapso definitivo (Gaelco).

After_the_War_entebras

Todo o proceso se facía de forma artesanal, pero aquel espírito e cariño deses pioneiros impregnaba as súas obras de singularidade, e permitiu prende-la chama creativa para nenos coma min.

De tódalas formas, a industria dos 8 bits foi inspiración, e os novos futuros creadores se empaparon das novas tendencias (como anos atrás fixeron aqueles que tiñan diante un Spectrum, Amstrad ou MSX): a demoscene (os que alimentaron o staff da Saga Commandos), as páxinas web. En fin, outra historia.

Lectores/as, se esta época significa algo na vosa vida (ou se ledes esta reseña porque vos picou a curiosidade), a vós e só a vós vai adicado este artigo.

36506.retron-5-xl

Se pensabamos que o Retrode era a útima opción para xogar cos nosos cartuchos de 16 bits, a compañía Hyperkin quere demostrarnos que estabamos equivocados, e rizan o rizo sacando ao mercado a multiconsola RetroN 5, unha nova consola que fusionará os sistemas de catro plataformas clásicas: Nes, Super Nes, Mega Drive e Game Boy Advance (tamén Game Boy e Game Boy Color) e engadindo ao software o adaptador Sega Power Base Converter tamén se poderá facer uso dos cartuchos de Master System. RetroN 5 é a sucesora de RetroN 3, que saía en 2010 sendo compatible cos tres primeiros sistemas antes indicados.

Ler o resto da entrada »

Hoxe chegounos ao correo de contacto unha colaboración escrita por anxo_cruel sobre este videoxogo:

pier-solar
Quizais algúns de vos non o saibades, pero no ano 2010 saiu un xogo RPG polo 20 aniversario da xa mitica Sega Mega Drive.

O videoxogo é rexión free e as versións PAL-EUR inclúen os idiomas inglés, francés e alemán, as versións NTSC-EUA inclúen os idiomas castelán, portugués e inglés, e as versións NTSC-Xapón castelán e inglés xa que en xaponés non había tradutores moi bos, pero creo que a día de hoxe, xa existe traducción ao xaponés. Eu merquei a versión xaponesa no seu lanzamento e non traía xaponés.

O RPG está moi ben, ao máis puro estilo RPG por turnos tipo Final Fantasy. Tamén viña como opcional un CD pra ter a música en calidade 32 bits en lugar do cartucho que é 16 bits. Para esta opción, precísase Mega CD.

O xogo saiu á venda cun prezo de 24 dólares e mercábase via PayPal. A día de hoxe xa se plantexa un remake pra Wii U, Dreamcast, Android, etc., pero sen dúbida, a mellor parte é a de quitar as vosas teas de araña á vosa querida Sega Mega Drive. xP

Máis información na páxina oficial.

Se vós tamén queredes falar sobre algún videoxogo, consola ou o que sexa do mundo dos videoxogos, non dubidedes en enviarnos o texto e publicarémolo en canto poidamos. 🙂

080913-general-chaos

imaxe promocional da nova versión

Ou polo menos eso é o que pretenden desde Game Refuge, o equipo creativo responsable do xogo orixinal, se consiguen o orzamento suficiente mediante unha campaña de crowfunding en Kickstarter. “General Chaos II: Sons of Chaos”,  nome co que sería bautizado o xogo vería a luz para ser xogado en PC e alcanzando maiores niveis de financiamento tamén contaría con versións para Xbox360 e PS3.

Ler o resto da entrada »

A pesar de ter máis de 20 anos, no Mario Paint Composer aínda se poden facer moitas cousas.

Creado por | jeonghoon95

retrodeMoitos somos os que almacenamos cartuchos de 8 e 16 bits na casa, sen ter na maioría das ocasións as vellas consolas en estado operativo. Ata agora, pouco máis podíamos facer que mirar para a nosa colección e xustificarnos díante da familia decindo que os gardamos porque gañan valor co paso do tempo e dentro duns anos venderemolos nunha cuantiosa operación comercial argallada por internet. Mais mentres non chega ese intre, o dispositivo Retrode permitenos utilizar cartuchos da Super Nintendo e da Mega Drive (incluíndo adaptadores tamén Nintendo 64 e mesmo Master System) en calquera ordenador con porto USB, sexa Linux, PC ou MAC.

Sabemos que hoxe en día en moitas webs se poden emular as rom’s de todo o catalogo desas consolas, e o dispositivo Retrode ten un custo duns 65€, mais ademais de asegurarte a procedencia totalmente lícita dos xogos, volver xogar ao teu cartucho do Gunstar Heroes non ten prezo! E mesmo coa posibilidade de recuperares as partidas gardadas hai anos neses cartuchos.

Sonic en primeira persoa

Por: Martes, 30 de Xullo de 2013, 12:00 COMENTAR

Como sería o primeiro nivel do xogo nunha perspectiva en primeira persoa

Creado por: | pipocaVFX

SFII-MS

Recentemente facíamos un exercicio de memoria (pixelada) para lembrar algúns dos mellores xogos da Master System. Afondando no mesmo exercicio de nostalxia profunda producida ao volver á preadolescencia, topamos curiosidades descoñecidas para a grande maioría dos gamers, coma a versión de Street Fighter II para os 8 bits de Sega.

Ler o resto da entrada »

Gravata Outrun

Por: Mércores, 3 de Xullo de 2013, 9:00 COMENTAR

gravata-outrun

gravata-outrun-1

Unha gravata como Deus manda!

Vía | It8bit.com

Como podo xogar con eses cartuchos doutros países que tanto se ven no “ebay” nas miñas consolas clásicas? Como podo facer para que a miña NES saque son estéreo? Que solución teño ante os quencementos esaxerados dos meus sistemas de entretemento de toda a vida que non teñen ventilador interno? Con esas e outras preguntas similares un pode acabar o día mirando na rede e atopar titoriais, artigos e todo tipo de axudas para algo que quizais non soubera: as posibilidades que existen para modificar as nosas consolas para poder gozar de características técnicas que non ofrecían ao compralas no seu día e todo iso sen ser enxeñeiro nin ter demasiados coñecementos de electrónica xeral. O chamado “modding” no seu termo inglés ou máis coñecido polas nosas terras como “bricolaxe consoleiro”.

As modificacións que se poden atopar van dende cambiar artísticamente a imaxe exterior da consola ata truquiños para que unha consola execute xogos doutras rexións en principio incompatibles, novas saídas audio/video en sistemas que son teñen a típica de antena RF, son estéreo ou pseudo estéreo en sistemas “mono”, interruptores para cambiar a rexión (o que afecta á velocidade e visualización), trocar ou engadir “luceciñas” ou “leds”, ou mellorar os mandos de control con botóns e pancas novas máis “amigables”.

Ler o resto da entrada »

Master_System_II

Nestas datas debe facer coma uns 20 anos que conseguín que me mercaran unha Sega Mega Drive, e con ela chegou un arrinconamento da consola da man da cal entrei neste mundiño, a Sega Master System. Certo é que tal inxustiza non a cometín eu so, e o esquecemento e o non recoñecemento a este sistema é eiva común en boa parte da comunidade gamer, ben polo tempo pasado, ben porque érades moi novos para xogar a esto a finais dos 80, principios dos 90 😉

  Ler o resto da entrada »