Ven de rematar o periodo de proba da Beta do Gear of War 3. Vamos facer un pequeno análise das novidades que puidemos ver con respecto ós seus antecesores:

Armas:

 

  • Retro-Lancer: Básicamente é moi similar ó Lancer normal, só que en lugar de ter a tan querida motoserra leva incorporado unha baioneta coa que poderemos facer cargas en carreira para ensartar a todo inimigo que collamos por diante. Para empregala, non temos máis que manter pulsado o botón B, aínda que durante só uns segundos (indicado unha barra na parte superior dereita da pantalla). En canto ós disparos, este arma ten bastante máis retroceso que o anterior, polo que recoméndovos disparar en ráfagas curtas, pois o punto de mira tende a moverse cara arriba rápidamente.

  • Digger Launcher: Con este arma disparamos un proxectil que vai por debaixo da terra ata que estoupa cando colle polo medio a un inimigo. Moito ollo, porque atravesa incluso paredes, así que aínda que esteades a cuberto, poderedes ser víctimas deste arma.

  • Sawed-off: é unha escopeta para usar exclusivamente corpo a corpo, xa que ten un alcance extremadamente curto. Agora ben, destroza todo o que colla. Como di un coñecido meu: “Tiro que mete, familia de loito…”, pero asegurádevos de acertar, porque só ten un disparo de cada vez e tarda en recargarse varios segundos, co que quedaredes expostos nese tempo.

  • Oneshot: Unha nova arma pesada estilo francotirador, cun potente disparo que destroza a todo o que colle por diante. Cando apuntedes con este arma, tedes que deixar que cargue durante un par de segundos, senón o disparo apenas terá potencia e non fará dano ningún. Dende o punto de vista do que recibe o disparo, se vedes unha liña dun láser que vos está apuntando, tratade de poñervos a cuberto ou pronto seredes despedazados.

  • Granadas incendiarias: Non hai moito que dicir, creo eu. Similares ás que xa había, so que en lugar de tinta venenosa ou fume, provocan lume onde caen. Tede coidado que se ven voando e choca convosco, iredes para o outro barrio un pouco chamuscadiños….

Ler o resto da entrada »

Análise de Homefront

Por: Luns, 25 de Abril de 2011, 10:43 COMENTAR

Shooters de aquí e acolá, podería ser a definición perfecta desta xeración collendo como referenza o poemario de Cunqueiro, porque de FPS estamos ben surtidos.

Como amante deste xénero non me debo queixar, ou si, porque a que prezo están sacando tantos títulos iguais (ou moi parecidos) ao mercado?, pois quítanlle calquera innovación ou carácter sorpresivo que capte a atención do xogador.

Ler o resto da entrada »

Opinión sobre a Nintendo 3DS

Por: Mércores, 30 de Marzo de 2011, 13:41 COMENTAR

Este luns o meu cerebro fixo un dobre “click” e decidín adquirir a innovadora Nintendo 3DS.

Moitas incógnitas tiña acerca desta nova portábel, como serían estas 3D?, gráficamente estaría á altura?,opcións do sistema?,tarxetas de realidade aumentada?,etc,etc. Agora podo responder a todas estas dúbidas e outras cuestións similares.

A continuación a miña opinión sobre a 3DS.

Ler o resto da entrada »

A Compañía lucense de Small Wonders, adicada ó desenvolvemento para iOS ven de lanzar o seu terceiro videoxogo, YumYumBoy, un xogo de puzzles no que encarnaremos o papel dun neno que é afeccionado da comida lixo e no que a mecánica de xogo baséase nun estilo próximo ós clásicos tipo Mario & Yoshi ou Columns, no que teremos que facer que o neno colla os alimentos para posteriormente xuntalos con outros tres ou máis do mesmo tipo para facelos desaparecer, comendo así, e superando as diversas fases (40 no modo historia e 40 puzzles) unha vez que nos atopemos fartos.

En todos os apartados o xogo loce un aspecto moi bo, tanto na parte gráfica, onde se nota o bo traballo que leva a cabo Small Wonders neste eido, como na música e sons FX , ou na xogabilidade, que fai que o xogador non poida deixar de xogar, e desexe que por exemplo o bus non chegue ó seu destino para poder seguir pasando puzzles, de feito eu levo dous días sen parar de xogar cando teño un anaquiño.

Ler o resto da entrada »

Análise de Bulletstorm

Por: Xoves, 17 de Marzo de 2011, 0:39 COMENTAR

Epic Games está inmerso na súa próxima xoia que é Gears of War 3, pero as grandes compañías non se conforman con realizar un só xogo e bríndannos Bulletstorm, un FPS futurista no que predomina o sangue, os tiros, os comentarios humorísticos e todo isto adornado cun apartado técnico de luxo.

Honestamente nunca pensei que Bulletstorm chegase á calidade que ten, só pensaba “vale, un xogo de Epic Games que quere aprobeitar o tirón do seu GoW, xogábel, pero sen alardes”. A ignorancia que tiña cando pensaba isto xa desapareceu, porque Epic Games volveuno conseguir,volveu colocar no mercado un xogo tremendamente divertido que moi doadamente se pode convertir no GOTY do ano.

Ler o resto da entrada »

Análise de Dead Space 2

Por: Luns, 28 de Febreiro de 2011, 9:18 COMENTAR

Visceral Games consagrouse fai uns anos con Dead Space, un xogo de terror que nos poñía na pel dun inxeñeiro espacial e que se tiña que afrontar a unha nova estirpe de seres chamados Necromorfos. Estos Necromorfos estaban formados por diferentes partes do corpo das súas vítimas, e a única forma de acabar con eles era amputándolle as extremidades.

Nesta segunda entrega volvemos nun plantexamento similar.

Isaac Clarke esperta pouco despois do acontecido na primeira parte atopándose nunha extraña estación espacial. Alí, comeza a sufrir visións e non tardamos demasiado en recibir a visita dos mencionados Necromorfos.

Así comeza a historia nesta segunda entrega, unha aventura só para maiores de idade e non propensos a asustarse, xa que os escuros e tétricos corredores, adornado cun apartado gráfico de luxo e un son espectacular farán que saltedes do sillón, pero vaiamos pouco a pouco.

Ler o resto da entrada »

The Abbey (Alcachofa Soft, 2008)

Por: Sábado, 19 de Febreiro de 2011, 5:54 1 COMENTARIO

A toledana Alcachofa Soft procurou en The Abbey a súa opera magna, dende case o inicio da súa traxectoria tiñan esta aventura no maxín. Anos de xogos de baixo presuposto reunindo recursos e experiencia para poder realizar The Abbey deixaron unha aventura que supón un escenario ideal para pór de manifesto case que todos os males que aflixen o xénero.

Cos evidentes influxos da obra de Umberto Eco e especialmente a súa adaptación (non autorizada) ao videoxogo por Paco Menéndez, A abadía do crime (1987), conta a historia dun mosteiro onde se veñen a producir estrañas mortes entre os monxes. Frei Leonardo de Toledo chega á abadía en compaña do seu novizo, Bruno, coa misión de aclarar o enigma. Orixinal, non si?

Ler o resto da entrada »

Aínda que o tentou con vehemencia, Paco Menéndez nunca conseguiu que o seu xogo levase o título d’O nome da rosa. Esta adaptación non autorizada da novela de Umberto Eco supón un dos títulos cumio da coñecida como Idade de ouro do soft español.

Menéndez non tiña a intención de facer unha aventura gráfica, foi o tempo o que tentou atoparlle acomodo nun xénero ao que non pertence. A historia parte do diario de Adso, que durante a súa etapa de novizo (s. XIV) viaxara xunto ao seu mestre, Frei Guillerme de Occam, á abadía de… onde se acababa de producir unha morte en misteriosas circunstancias (non sería a derradeira). O abade, temendo que o crime fose cometido por un dos seus monxes, encoméndanos a misión de atopar ao responsábel.

Ler o resto da entrada »

Akkad Estudios é unha compañía amateur galega de aventuras gráficas, esta semana vén de sacar o seu cuarto traballo: Quiero una Identidad, pechando unha historia proxectada como triloxía, que arrancou en 2007 coa saída de Quiero Morir. Ao igual que nas tres aventuras precedentes, para a súa programación utilizaron a ferramenta AGS (Adventure Game Studio), software desenvolvido por Chris Jones dende 1997, sendo na actualidade o máis utilizado polos deseñadores amateurs (hai incluso unhas cantas aventuras comerciais feitas en AGS, Wadjet Eye Games é o maior expoñente).

Max V-2000 é un androide particular, o profesor Polansk, o seu creador (pai), dotouno de alma. Pero o vindeiro eslavón na evolución robótica, co paso do tempo chegou a poder sentir unicamente dor. Os males que aflixían á súa ánima conduciron ao noso metálico heroe a unha insostíbel situación, a procura de Polansk para que lle dese morte era a única saída. Durante os dous xogos, as desventuras do V-2000 vense salpicadas polo alzamento robótico, sendo el un estraño en ambos bandos.

Ler o resto da entrada »

Lembrádesvos de Back to the Future? Está de volta, en forma de… aventura gráfica. “Aventura gráfica?, mi madriña!, aínda existe ese xénero?”

Telltale Games, empresa californiana que leva un lustro a axitar o mundo da aventura, é a encargada de devolver a vida á afamada saga cinematográfica dos oitenta. Despois de vinte anos, a adquisición da licenza por Telltale espertou o interese dos nostálxicos fans. Como xa sucedera coa exitosa Indiana Jones and the Fate of Atlantis (onde tamén traballara Stemmle, un dos deseñadores da presente aventura), o serial conta unha nova historia, seguindo cronoloxicamente á triloxía da gran pantalla.

Ler o resto da entrada »

Galeoke

Por: Martes, 25 de Xaneiro de 2011, 1:27 COMENTAR

Galeoke é un xogo de PC do tipo SingStar, mais totalmente en galego e con temas galegos. Ben, para sermos exactos é apenas unha versión do xogo de software libre Ultrastar Deluxe traducida ao galego.

Mais a novidade non radica en traducir software libre, senón nas cancións que ofrece. Chegando a un acordo con diferentes selos ofrécenos un total de 16 cancións galegas (e algunha máis descargábel) polo “módico” prezo de 20€. En troca, podemos escoitar cancións tan famosas como… O Nordés d’Os Diplomáticos de Montealto? Galicia Canibal d’Os Resentidos? E 14 máis aínda menos coñecidas? E tendo en conta que entre elas está Como os caranguejos, de Projecto Mourente, que é publicada baixo unha licenza Creative Commons

Non sei, cando escoitei falar do proxecto, hai tempo xa, era diferente. O seu obxectivo era coller música con licenza Creative Commons (como a do vídeo de Youtube de acima) e ofrecela, xunto co programa traducido ao galego, gratis na súa web. E esa idea ilusionoume, pois grupos galegos que emiten con ese tipo de licenza hai abondo (Ataque Escampe, Guezos, Sacha na Horta…). E, aínda que ese proxecto orixinal fose vendido en formato físico, podería valer sobre 10€, e entón… quen se resistiría a compralo?

Enfin, apesar de todo é unha boa compra xa que é o único karaoke deste estilo na nosa lingua. Se o queres comprar podes visitar algún dos puntos de venda. Para máis información visita a súa web: http://galeoke.com/

Análise de New Super Mario Bros Wii

Por: Luns, 3 de Xaneiro de 2011, 12:28 COMENTAR

Con retraso propóñome analizar un dos xogos estrela da consola de sobremesa de Nintendo, o New Super Mario Bros.
Basicamente este xogo pretende ser unha imitación do xogo que xa saira un ano antes para a Nintendo DS, e desta maneira recuperan as dúas dimensións que fixeron famoso ao fontaneiro máis famoso do panorama.
Así repetimos estratexia de diversión, é dicir, controlaremos a Mario nuns escenarios en scroll lateral sorteando as máis diferentes plataformas que atopamos ao longo dos oito mundos (mais un que se desbloquea ao final), tentando coller as tres moedas escondidas ao longo destes escenarios (creo que esta descrición sobraba, porque a estas alturas o que non coñeza a temática dos xogos de Super Mario é que vive metido nunha cova a escuras).
Pero a gran novidade deste videoxogo é que poderemos pasar todo o título acompañado de unha, dúas ou tres persoas, e qué conleva isto?, pois que a diversión aumenta de forma enfermiza. Catro persoas colaborando entre elas para sortear as trampas que nos atopamos é espectacular, e así aumentamos o reto do xogo, porque temos que ter tino de non entorpecernos nós mesmo, e aínda que pareza unha tontería, resulta do máis acolledor tres persoas saltando de nube en nube nunha superficie tan estreita e sen caer.
Tamén engadiron outra novidade, como é a posibilidade de rodearnos nunha burbulla cada vez que nos vexamos nun apuro grande con só premer o botón A, e deste xeito comezaremos a flotar polo escenario ata que algún do resto dos compañeiros nos salve tocándonos, pero moito coidado con este feito, porque se todos os xogadores están en burbulla o xogo remátase. Pero isto fai que a dificultade aínda sexa máis feble, e tendo en conta que os títulos de Mario non son precisamente moi complexos de pasar, non axuda demasiado esta atípica burbulla.

Pero seguindo falando de novidades, desta volta Mario trae novos poderes, como a gorra hélice, que nos permite facer saltos moi altos, o traxe de pingüín ou o poder do xeo, que nos permitirá conxelar aos nosos inimigos. Tamén debemos engadir algún detalle na xogabilidade, como a utilización de accesorios co movemento do mando, que obsequian maior variedade a un título que lle sobra publicidade (aínda que Nintendo non repara en gastos no seu márketing).
Pero xa abonda de tantas loubanzas cara este New Super Mario Bros Wii, porque aínda que a diversión predomina ante calquera outro apartado que poida describir, existen unha serie de factores que deberían correxir para posteriores títulos.
O primeiro deles e o máis grave para min é a enorme facilidade coa que se atopan todas as moedas. Entendo que Nintendo queira facer un título accesíbel para calquera usuario, pero poderían buscar solucións, como por exemplo, aumentar outras dúas ou tres moedas moito máis escondidas no escenario, que houbese que rebuscalas, non se atopasen a simple vista…Deste xeito tamén aumentarían a duración do xogo, porque debo dicir que pasei o xogo ao 100% en relativamente moi pouco tempo.

E a estas alturas tamén deberían coidar un chisco máis o apartado gráfico, porque é un apartado moi, moi xustiño para tratarse dun Mario, e se non levase este nome, dubido moito que nos olvidaramos desta deixadez tan rápidamente.
Con respecto á música non a vou criticar, porque escolle ás melodías que xa fixeron famoso a Mario e sempre trae unhas lembranzas moi saudábeis, pero sería moi arriscado non facer tanto copia e pega nestas cancións?
Parece que estou deixando a Mario nun estatus moi baixo pero non é así, Mario ten a xogabilidade e a diversión por enriba de todo, e é algo que entendo e comparto, porque realmente é un dos xogos máis divertidos que vos podedes atopar no catálogo da Wii, pero simplemente poño o meu gran de area para mellorar aínda máis a súa experiencia, xa que aos casual gamers abonda con poñerlle publicidades chorras na televisión, pero aos hardcore queremos sempre un pouco máis, e isto é a forma de evolucionar.
Aínda así, é un xogo completamente obrigatorio para calquera que teña na súa posesión unha Wii, lanzádevos a el e desfrutade de Mario… de novo