Análise de Splinter Cell: Blacklist

Por: Martes, 3 de Setembro de 2013, 20:23 COMENTAR

Splinter Cell Blacklist 2

Cando Ubisoft aseguraba que con esta sexta entrega a saga Splinter Cell volvería ás orixes, o meu cerebro dividiuse en dous, unha parte alegrábase de satisfacción por este feito e a parte racional sabía que non ía ser así.

Deste xeito Blacklist volve a ter a Sam Fisher de protagonista, e ao mesmo tempo volve repetir estratexia e xogabilidade de Conviction, un excelente xogo pero que se achegaba máis á acción que á infiltración.
O que si volve aos inicios é o marco argumental, que nos sitúa nun conflito internacional no que un grupo de terroristas chamados “Os Enxeñeiros”, ameazan a seguridade dos Estados Unidos . Para solventar esta ameza contamos co mellor grupo antiterrorista, Fourth Echelon, no que obviamente está Sam Fisher.

O seu centro de mando sitúase nun avión que recorre diversos puntos do planeta para resolver este problema internacional e capturar aos “enxeñeiros”. Mais esta aeronave non é só un detalle argumental, senón que nos serve de interface para elexir a misión que queremos cumprir, adquirir novos accesorios e incluso mellorar o propio avión.
O que si sabe facer á perfección Blacklist é introducir o multixogador, sobre todo a pantalla partida que sempre quedaba un pouco “light” dentro da propia aventura, xa que dende a nosa interface poderemos observar as misións que podemos superar no modo online, en solitario ou a pantalla dividida.

Splinter Cell Blacklist 3

Como é obvio, as misións individuais son moito máis espectaculares e divertidas, mais as cooperativas serven como misións secundarias relacionadas coa propia historia, o que engade máis emoción para superalas con outro compañeiro.

Xa dentro do xogo atopámonos cun título moi similar á anterior entrega, como dixen , copiando xogabilidade. É certo que agora temos máis lugares nos que escondernos, mais a posibilidade de seleccionar a varios inimigos e eliminalos con só premer un botón resta bastante emoción a un xogo que de por si debería evitar isto.

Neste punto gustaríame que fagamos un exercicio de memoria, aqueles que xogastes a calquera dos tres primeiros títulos, recordades cantas veces sobreviviades se vos descubrían? Contadas veces. Porque o que valía era a infiltración, a misión de Sam Fisher era pasar desapercibido, era unha sombra, e se nos vían, a nosa morte era case segura.

Co longo dos anos isto foi cambiando e agora se nos descobren podemos correr a escondernos nun lugar escuro e agardar a que se lles pase o “medo”, e se non, poderemos saír victoriosos disparando como se de un xogo de acción puro se tratase, tanto é así, que por momentos controlaremos ao compañeiro de Sam, e a súa xogabilidade é exactamente a de un FPS.

Este feito son consciente de que gustará a moita xente, porque verdadeiramente a xogabilidade é moi boa, mais a balanza xira a favor da acción e declínase pola infiltración, algo que Splinter Cell non debería permitir.

Lonxe queda o de tirar botellas para facer ruídos, lonxe queda o de memorizar as rutas dos gardas, incluso lonxe queda o de disparar ás luces… agora avanzamos nun afán de aventureiro sen medo a nada sabendo que se nos descobren case sempre poderemos resolver o problema a tiro limpo.

Como seguidor da infiltración quero castigar este feito, castígalo até que Ubisoft de verdade volte ás orixes. Algo iluso pola miña parte.

Se falamos do apartado técnico, a pesar dalgún que outro erro sonoro, todo está a un nivel moi apto. É certo que graficamente tampouco chama demasiado a atención, pero non desentoa en absoluto co producto final, con boa cantidade de sombras, uns efectos de luz moi bos e escenarios bastante amplos e detallados, nos que case sempre temos varios camiños que elexir para chegar ao noso destino.
Polo tanto podemos asegurar que Ubisoft tiña moi claro o que quería facer, Conviction vendérase o suficientemente ben como para cambiar de estratexia, así, mellorando puntos como o multixogador e engadindo algunha que outra misión ao estilo clásico, é dicir, sen poder tocar a ninguén, para poder dicir que volvían ás orixes, xa tiña o produto desexado, un título divertido no que pasar unhas seis horas (se só realizamos as misións da aventura, xa que se realizamos as cooperativas o tempo duplícase) na que os amantes da infiltración pura e dura coma min terán unha pequena dose e os amantes da acción terá outra pequena dose.

Ubisoft quere ter contentos a todos, mais isto pode facelo? Está acertada Ubisoft nesta estratexia?

Personalmente paréceme que non, Splinter Cell naceu como unha saga para xogadores con paciencia, na que había que memorizar cada paso dos gardas para saír con éxito das misións, non podías ter ningún erro ou sería a fin. Agora temos un xogo correcto, pero que perde por completo a esencia da saga, supoño que aqueles que levades con esta saga dende os inicios me entenderedes, os que nunca a probaron, si, pode ser un xogo bo para vós.

[puntuacion]ESTILO=Sonic|GRÁFICOS=85|SON=81|XOGABILIDADE=90|DIVERSIÓN=83|DURACIÓN=81[/puntuacion]

Thomas Was Alone foi unha pequena xoia que comprei sen querer nun Humble Bundle. Interesábame outro dos xogos do pack para xogar multixogador vía Steam, e ese estaba aí. Non lle dei a maior importancia até moito despois, concretamente hoxe. E logo de xogar a el toda a tarde deste domingo, déixovos aquí esta pequena análise.

Título: Thomas Was Alone (Thomas estaba só)
Creador: Mike Bithel
Web oficial: http://www.thomaswasalone.com/
Plataformas: Linux, Windows e Mac (directamente ou vía Steam), PS3 e PS Vita (vía PSN)
Prezo: 7,99 € (máis barato se estás atento ás promocións)

Thomas Was Alone
Ler o resto da entrada »

Análise Remember Me

Por: Martes, 18 de Xuño de 2013, 13:28 1 COMENTARIO

Os mozos de Dontnod Entertaiment agasállannos cunha aventura futurista que intentará facerse un oco no mercado das plataformas cinéfilas que inaugurou Uncharted por aquel 2008. Valéndose dun apartado visual rompedor, unha trama profunda e un esquema de combate radical e novidoso, Remember Me convértese nunha boa alternativa para os amantes das historias de ciencia e fición.

Se queres saber se o xogo pasa a proba de lume de Memoria Pixelada, segue lendo a intrincada análise que presento de seguido:

remember-me-cover

Ler o resto da entrada »

TheLastofUsPoster

Hai xogos que non podo desfrutar axeitadamente con prexuízos, que son incapaces de vencelos e confirman cada un deles. Mais hai outros, (xogos moi especiais), que teñen o potencial para sobrepoñerse ao escepticismo, de sacudilo até que se renda.

Ese é o caso de The Last of Us.
Ler o resto da entrada »

Análise Spec Ops: The Line

Por: Martes, 4 de Xuño de 2013, 13:07 COMENTAR

Quen me coñece sabe que nunca fun moi amigo dos “shooter”, e sagas como Modern Warfare ou Battlefield prodúcenme a máis absoluta indeferencia, recoñezo os seus puntos fortes, teño xogado a miña dose e podo comprender porque a xente lle gustan, igual que podo comprender porque a xente lle gustan as pelis de acción dos oitenta, mais eu nunca lle atopei ese puntiño que podería facer que me entretivesen. Dito isto achegeuime a Spec Ops dende a cautela, pero tamén atraído por algunha crítica moi positiva que tiña lido. Ata ouvira por algures que era deses raros videoxogos (porque admitámolo, son moi poucos) que podía ser considerado coma unha obra de arte. Así que entre a miña reticencia cara o xénero e a boa impresión que levara das críticas comecei a xogalo.

Na publicidade do hotel non puxeron nada do espectáculo con francotiradores


Ler o resto da entrada »

Análise de «FX Fútbol»

Por: Mércores, 22 de Maio de 2013, 16:00 COMENTAR

fx-futbol-1
Cando hai uns meses saíu a nova de que FX Interactive estaba a traballar neste proxecto, os fans da lexendaria saga dos 90, PC Fútbol, viron a luz despois de máis de 5 anos sen ningunha entrega e máis dunha década dende que a defunta Dinamic Multimedia lanzara o que para moitos foi o mellor de todos: o PC Fútbol 2001 (xunto co 7.0, que tamén ten moitos afeccionados).
Ler o resto da entrada »

Análise de Bioshock:Infinite

Por: Martes, 14 de Maio de 2013, 16:59 1 COMENTARIO

bioshock infinite

A necesidade de sorprender ao xogador para un éxito do propio xogo debería estar escrito no manual dos desenvolvedores destes. Moitos conségueno creando novas IPs da nada, mais cando este primeiro título ten un éxito suficiente para que lle sigan novas partes, como manter esta orixinalidade sen caer na monotonía?

E aquí é onde hai que aplaudir a evolución da saga de Take Two, Bioshock, que soubo que a evolución é o camiño axeitado e que conxelarse nunha idea soa non era o correcto. Hai xogos que non poden dicir o mesmo, verdade Dead Space?

Despois daquel primeiro Bioshock que sorprendeu a todo o mundo pola súa calidade tanto a nivel xogábel, gráfico, de ambientación, de innovación… seguiulle unha segunda entrega que nos volvía somerxer en Rapture, a cidade acuática na que se desenvolvían os feitos, mais desta volta encarnando a un dos xigantes que tiñamos que eliminar no primeiro título.

Ler o resto da entrada »

judgment 2

Epic Games non quere deixar de exprimir a saga que revolucionou os shooters desta xeración e da man de People Can Fly chéganos a cuarta entrega de Gears of War, abandonando a Marcus para narrarnos unha historia anterior aos acontecementos da triloxía orixinal.
Isto é o que deberon pensar os seus creadores á hora de enlazar a historia:

Guionista 1: Que historia queremos narrar aos fans?

Guionista 2: Que vos parece se facemos unha precuela da historia orixinal e así temos camiño libre para contar calquera tontería baseándonos na xogabilidade, que ao fin e ao cabo é o que nos interesa vender?

E así é, porque sendo un fan da saga, seguidor dende a primeira entrega, non podo deixar pasar unha historia tan mala e tan mal contada na saga.

Ler o resto da entrada »

Análise de Tomb Raider

Por: Martes, 2 de Abril de 2013, 12:29 1 COMENTARIO

tomb raider 2

A intención das grandes compañías por seguir explotando os seus títulos máis representativos segue á orde do día, mais este feito nos tempos que estamos a vivir podemos resumila cun só termo, “reboot”.
Estes reinicios de sagas son a escusa perfecta para seguir incrementando os beneficios de títulos que tiveron un pasado de ouro. Entre eles atópase Devil May Cry e a súa polémica a causa do novo “look” do protagonista, mais o último nome que apareceu en forma de “reboot” foi Tomb Raider.

Xa fai uns anos ninguén podía deixar de mencionar o nome de Lara Croft ao falar de aventuras/plataformas en videoxogos. Coa chegada desta xeración Nathan Drake e o seu Uncharted sacaron gran parte de protagonismo a Lara. Estaba claro, a saga non innovaba, non sorprendía, un produto aparentemente eterno estaba recaendo no fondo do armario, nese recuncho onde xa ninguén vai.

Ler o resto da entrada »

Unha das temáticas máis de moda na cultura popular hoxe, é sen dúbida a temática de zombies, dende cómics coma Marvel Zombies, películas coma Zombieland,  libros coma “Zombi: guía de supervivencia” e segue unha longa lista. E un dos grandes contribuíntes a esta moda é “The Walking Dead” e a súa adaptación televisiva do mesmo nome e a actúal adaptación ó videoxogo levada por Telltale.

 

Hai moitas maneiras de adaptar ó videoxogo unha ambientación coma a de The Walking Dead, sendo as máis claras a do xogo de supervivencia ou a de “Shooter”, mais Telltale apostou polo que ven sendo a súa especialidade, as aventuras gráficas por capítulos, aínda que aquí o termo aventura gráfica é moi, moi matizable, como xa veremos logo.

Dicídeme que non dan ganas de darlle unha aperta.


Ler o resto da entrada »

Análise de DMC (Devil May Cry)

Por: Xoves, 7 de Febreiro de 2013, 17:32 1 COMENTARIO

Recordo perfectamente a cara que me quedou cando vin a primeira imaxe que amosou Ninja Theory sobre o novo look de Dante. Botei as mans á cabeza, así como unha inmensa maioría de fans desta saga que non comprendían o por que deste cambio, máis Ninja Theory tíñao moi claro.

Querían un reinicio da saga, un reboot diferente ao visto anteriormente pero que mantivese a súa esencia e diversión, así, facendo caso omiso ás opinións negativas dos fans da saga seguiron adiante co proxecto.

Con que resultado? Seguide lendo.

Ler o resto da entrada »

Cando un título acada un éxito considerábel, os produtores observan que poden sacar aínda máis rendemento á situación e comezan a traspasar o título a outras plataformas como portábeis, telefonía … sen preocuparse en absoluto pola calidade do propio, isto foi o caso de Call of Duty: Black Ops Declassified, aínda que de maneira esaxerada.

Black Ops 2 é un xogo moi apto para calquera amante dos FPS que pronto se converteu nun dos títulos máis vendidos do ano, de aquí que ao paso á PS Vita fose inevitábel, pero de que maneira?

Ler o resto da entrada »