Dead Space

Por: Mércores, 6 de Maio de 2009, 15:15 COMENTAR

Os que xogaron ao Doom 3 saberán o agobiante que te pode facer sentir unhas instalacións perdidas no espazo. Pois á espera de novas sobre o Doom 4, podemos calmar as nosas ansias xogando a esta pequena xoia titulada Dead Space.

A nosa misión consistirá na reparación da ISG Ishimura, pero todos os nosos plans quedarán frustrados ao percatarnos que unha raza extratarrestre ocupou dita nave, asique a partir de aquí, convertirase nunha misión de supervivencia.

Poderemos escoller entre varias armas que desbloquearemos á medida que avancemos na aventura, pero non abondará con dispararlle na cabeza (como ocorre na maioría das veces), xa que desta vez teremos que mutilar aos necromorfos (así se chaman os extraterrestres), para relantizar o seu ataque e ao mesmo tempo acabar con eles.

O xogo desenrolarase case por completo en interiores, pero lonxe de reiterarse, Dead Space prodúcenos unha tensión agobiante e incluso asfixiante que non nos deixa tempo para o aburrimento.

Para crearnos esta sensación, recorren a unha ambientación impresionante, cun apartado sonoro formidábel(non vos deixará estar tranquilo en toda a aventura) xunto a unha serie de elementos ( impredecíbeis) que te manterán pegado á silla e prestando toda atención, cristáis que se rompen ao teu paso, sombras que vés na esquina do corredor, inimigos que saen do lugar menos esperado, luces que se apagan no medio dunha habitación, etc.

Cabe mencionar o apartado gráfico, o cal plasma con toda a crudeza as execucións que facemos aos inimigos, eso sí, non recomendábel para xente cun estómago sensíbel, xa que o nivel de gore é moi elevado, asique será habitual atoparnos con membros desperdigados, incluso cando determinados inimigos nos agarran, antes de volver ao xogo móstrasenos con todo detalle a insufríbel morte que está a sufrir o protagonista, e algunhas son verdadeiramente duras.

Ademáis a variedade de inimigos tamén está moi ben compensada, dende diminutos seres que te ataquen en conxunto ata necromorfos do tamaño dun edificio que terás que facerlle fronte das formas máis diversas.

Outra das grandes virtudes do xogo é o seu nivel de dificultade, xa que non estamos ante un xogo para pasar dunha tandada. Os inimigos son moi resistentes (ademáis que para matalos máis rápido temos que dispararlle ás extremidades, detlle que complica o asunto), moitas veces atacan en grupo e rodéannos e para rematar, as balas escasean bastante, polo que deberemos racionar a munición ( non vale con dispara ao tolo). Para máis gratitude, atopamos zonas nas que temos que resolver algún tipo de puzle que aumenta a variedade de situacións, así como momentos nos que teremos que pensar como avanzar.

Vale , o mellor o argumento non é do máis orixinal que podemos atopar, pero a medida que avancemos na trama seremos testigos de diferentes “sorpresas”, ademáis dun final…curioso.

Creo que todos deberían gastar dez horas da súa vida xogando ao Dead Space, de feito é o apartado máis frouxo do disco, xa que se fai bastante curto.

Left 4 Dead

Por: Mércores, 6 de Maio de 2009, 9:04 7 COMENTARIOS

Estreo este apartado no cal incluirei e falarei dos xogos máis malos que podemos atopar, para intentar desta maneira, conseguir que algún xogador evite caer na tentación de mercalos e levarse así unha desagradábel sorpresa.
Comezarei a falar dunha das maiores decepcións desta semana, vou a falar de Left 4 Dead.
Xa sei que me vou buscar algún inimigo pola incomprensíbel aceptación que ten este título nos xogadores, pero a realidade vai por diante.
Despóis de ler un análise completo da ex-revista xtreme ( na cal tiña bastante confianza pola súa hipocrisía obxetiva) sobre este xogo, anotei o título na miña mente para xogalo nun futuro. Estes días consigo dito xogo e o primeiro que fago é chamar a meu irmán para disfrutar do que me venderan como un dos cooperativos máis divertidos que se pode atopar.
Prendemos a consola, introducimos o Left 4 Dead e despois de ver unha introducción regular dispoñémonos a xogar. No mesmo intre, dámonos de conta que o xogo ten uns gráficos propios da PS2, con texturas totalmente lisas, escenarios baleiros e lineais, e formas como o lume nada conseguidas. Con todo isto penso que un bo xogo está caracterizado pola diversión que é capaz de transmitir e non polos seus gráficos asique, deixo este problema nun lado e sigo analizando.
Cando levamos un tempo xogando, xa temos unha idea bastante clara do que nos imos atopar ao longo de todo o xogo. Non haberá argumento ( máis co que vimos na introducción), de feito non haberá nin misións, o único que temos que facer é desprazarnos dun punto A a un punto B, disparando ás decenas de zombies que nos saen ao paso. Cando cheguemos ao punto B atoparemos munición e vida para comezar de novo, e tentar chegar ao seguinte punto. Este é un dos mellores cooperativos?, e onde está a variedade de situacións?,porque o único que fixemos é disparar continuamente por escenarios totalmente lineais, non hai máis.
Pero por se isto fose pouco, Left 4 Dead carece de monstros finais, só atopamos inimigos máis fortes que outros, feito que lle resta a pouca emoción que puidese ter.
Con todo isto quero recordar que esotuno probando en cooperativo, non me quero nin imaxinar en como sería xogando eu só.
Dame igual o que diga a xente, estanme vendendo un xogo que non me chamaría a atención nin fai seis anos, están vendendo gato por lebre, coma tantos outros.

Killzone 2

Por: Martes, 28 de Abril de 2009, 12:11 COMENTAR

A mín xa me parecía que non era tanto como dicían. Non me xulguedes mal, o nivel gráfico deste xogo é moi bo, pero non creades eso que dicían fai unhas semanas, de que acadaba un nivel xamáis visto nunha consola, xa que títulos como Resident evil 5, COD Modern Warfare ou Gears of War 2, igualan ou superan o nivel gráfico de Killzone 2.
Ben vedes con qué títulos o comparo, asique xa saberedes que nivel pode alcanzar, cun modelado de personaxes impresionante, escenarios sempre en movemento, multitude de eninimigos en pantalla, explosións que causan a deformación dos edificios e terreos, etc. Ademáis conseguiron unha física moi lograda, sobre todo na caída dos Helghast mortos, os cales cada un cae dunha forma diferente.
Por suposto a acción é constante, co único obxetivo de acribillar a calquera que se nos poña a tiro de proxectil, aínda que a variedad de situación que nos propoñen ( aínda que co mesmo propósito) intenta darlle un pouco de variedade ao desenrolo, como usar torretas antiaéreas, pilotar un robot bípedo, adentrarte nun tren en movemento, etc.
Pero lonxe de todos estes apartados, o que verdadeiramente me gustou esta segunda entrega de Killzone, é a súa dificultade, xa que a cantidade de inimigos que teremos que eliminar, mesturado coa enorme dureza que teñen aos nosos ataques e a enorme intelixencia artificial que demostran no campo de batalla( fuxir cando se ven rodeados, dispara a cegas, tumbarse no chan para dificultar a súa posición…) fan que o noso protagonista morra bastantes veces, o cal se agradece despois de ver a cantidade de videoxogos que aparecen no mercado cunha dificultade invisíbel.Tampouco quero dar a sensación de que sexa imposíbel de pasar, que ben é certo que unha vez que sepas máis ou menos de donde proceden os disparos que te liquidaron, xa poderás facerlle fronte, e se ti non dás, podes estar tranquilo que sempre estarás acompañado por outro personaxe durante todo a aventura.
E aquí está un dos puntos negros, por qué a ausencia dun cooperativo?.Vagancia?.Non sei,non atopo solución a esta incognita, pero despois de votar anos e anos en desenrolo, creo que debería ter máis extras. Xa sei que se apresuraron a dicir que tería cooperativo e multixogador online, pero unha vez máis, rematou ser publicidade enganosa.
Ademáis, cada vez que avanzamos cara outro lugar do escenario, o xogo paraliza un segundo a acción para cargar a seguinte parte do escenario. Parece que non é moito, pero interrumpe a intensidade da acción, e volvo repetir, tiveron tempo suficiente para correxir calquera erro.
Como conclusión, decir que estamos ante un moi divertido e intenso shooter en primeira persoa, pero que tampouco se trata do xogo por excelencia, nin é perfecto nin moito menos.Deixémolo en que estamos ante un título moi bo, pero non creamos o que nos dín, que ten erros coma todos.

Prince of Persia

Por: Venres, 24 de Abril de 2009, 10:50 COMENTAR

Non vou negar que preferiría ver ao príncipe de persia, cun estilo gráfico realista e máis semellante ás enteriores entregas desta saga de aventuras, pero a enorme emotividade que emite este xogo compensa ás falsas ideas que tiña eu sobre un Prince of Persia de nova xeración.

O xogo, utiliza a técnica Cell-shading como motor gráfico, movéndonos na pantalla uns gráficos dos máis bonitos vistos nunha consola e sumerxíndote nun mundo de fantasía, o cal teremos que percorrer dun extremo a outro purificando todos os terreos. Para purificar cada terreo teremos que ir recolectando orbes de luz, as cales será empregadas por Elika ( a princesa que nos acompaña en toda a aventura), para volver fértiles todos os terreos que foron corrompidos polo inimigo de turno.

Así cada vez que purifiquemos un terreo ,este volverase cheo de cor, polo que a medida que avancemos no xogo, as paisaxes serán cada vez máis fermosas e gratas á vista.

Por suposto, seguiremos tendo ás habilidades propias de todos os Prince of Persia, como correr por paredes, saltos imposíbeis, acrobacias a alturas temerosas, etc. Claro que desta volta, non poderemos parar, nin modificar o tempo, aínda que para solventar esta ausencia, o protagonista poderá adquirir ata catro habilidades que se desbloquearán a medida que avancemos na trama, como voar, saltos de plataforma en plataforma ou correr indefinidamente por paredes.

Outros dos cambios significantes respecto ás anteriores entregas, é o sistema de loita. Neste xogo non terás que loitar contra varios inimigos á vez, senón que as pelexas serán de un contra un ( ou mellor dito de dous contra un, porque a nosa acompañante axúdanos nas nosas batallas), polo que estas pelexas son bastantes sinxelas, limitándose simplemente a rechazar ataques e contraatacar, ben sexa coa espada, con maxia ou co noso guante.

De todas as maneiras a verdadeira virtude deste videoxogo non son nin os seus gráficos, nin as súas acrobacias, nin os seus combates, o que veradeiramente chama á atención deste Prince of Persia é o seu desenrolo e historia tan entrañábel, na que nos vemos sumerxidos. Con momentos na que o príncipe leva nas súas mans a esgotada princesa, momentos épicos na que a cor vai reinando fronte a escuridade… e todo isto rematado cunha moi decente banda sonora.

Como puntos negros, temos a enorme facilidade coa que nos atopamos, xa que nunca caeremos ( nin morreremos) xa que a princesa salvaranos de calquera caída infortuita coa que nos atopemos. Ademáis os puzles cos que nos atopamos son demasiado sinxelos, limitándose simplemente a mover manivelas dunha forma determinada.

Así e todo, a emotividade que emite esta nova entrega do Prince of Persia, fai que sexa aconsellábel para calquera xogador, pero se ademáis lle sumamos que ten un dos mellores finais vistos nunha consola, creo que son alicientes suficientes como para axudarlle ao protagonista, a volver a luz nun mundo de escuridade.

Resident Evil 5

Por: Mércores, 22 de Abril de 2009, 13:21 4 COMENTARIOS

Espectáculo visual. É o mellor resumo que se lle pode dar a este xogo. Pero comecemos dende o principio. Como sempre póñennos como inimigo máis próximo, aos infectados polo virus creado por Umbrella, esta vez situados nun lugar de África. Dende o primeiro instante que collades o mando nas vosas mans darédesvos de conta da enorme calidade gráfica que emite este novo Resident Evil, chegando a igualar ao todopoderoso Gears of Wars 2 (que xa é moito decir).
Dado que non só de gráficos vive o videoxogo, terei que mencionar outro dos grandes puntos desta quinta parte, a intensidade e espectacularidade que se dán a man , a medida que avanzamos na aventura, dende perigosos monstruos a beiras dun precipicio, disparos dende un vehículo en marcha, esquivar perigosos crocodilos, loitas en embarcacións …. e isto non é todo o que nos espera, polo que xa vos podedes imaxinar a que me refiro, con iso de intesidade.
Por suposto, a dificultade non recae sobre os puzzles que se nos propoñen, capaces de levalos a cabo por calquera persoa cun mínimo de …, pois iso, que xa me entendedes, a verdadeira dificultade recae, na supervivencia, con momentos , no que o único que temos que facer é manternos con vida ata que chegue axuda, e tendo en conta que nos atacarán decenas de infectados armados, monstruos capaces de atacarnos dende lonxe… e todo isto acompañado dunha intelixencia artificial moi lograda, ata o punto de que te perseguirán incluso ata os tellados, esquivan os teus proxectís, atacan en grupo, etc, non teremos unha tarea tan sinxela.
Este xogo foi criticado polas enormes semellanzas ca cuarta parte, e con relación a iso, teño que estar de acordo, xa que repite ata os mesmos inimigos, como o xigante, o monstruo mariño, o infectado da motoserra… neste sentido Capcom podería innovar un pouquiño, aínda que por outra parte, se a cuarta parte era unha verdadeira xoia, e esta parte copiouna , aumentando a calidade e espectacularidade, creo que a ecuación é doada de resolver.
Para mín, o verdadeiro problema deste xogo, igual que pasaba na cuarta parte, é o control ( como vedes copiou o bo e o malo), xa que dita xogabilidade faiseme un pouco pesada e dura, na que en moitos momentos o único que poderemos facer é dar media volta e correr a lugares máis lonxanos, para disparar dende lonxe, xa que se nos atacan dende moi cerca, non poderemos dispararlle rápido polo lento movemento do protagonista.
Se a todo isto lle sumamos un dos mellores cooperativos a pantalla partida que xoguei, temos un xogo case redondo, con pequenos fallos que lle restarás importancia pola calidade en conxunto.

GTA : Chinatown Wars

Por: Sábado, 18 de Abril de 2009, 15:30 COMENTAR

Rockstar, non é a primeira vez que introduce nunha portábel, o mundo GTA, pero tentalo meter nunha consola, no que os seus principais consumidores son rapaciños, parecía unha aventura demasiado complexa.
Pois ben, Rockstar volve conseguir un xogo dos máis divertidos dentro dunha consola ( ejemm, perdoa Mario), introducíndonos en Liberty City, e levando a cabo misións das máis variadas, podendo utilizar e “coller prestado” calquera vehículo que vexamos na nosa pantalla. Isto é o desenrolo de calquera GTA, pero se algo é bo, mellor deixalo tal como está…
Pero ben é certo, que as misións fanse demasiado curtas, demasiado, xa que por moito que se quixesen adaptar á DS, reducir tanto a lonxavidade de cada misión ( e con isto a súa dificultade), fai que votemos máis tempo chegando ao inicio de cada misión, que no seu propio desenrolo.
Tentando buscarlle o lado positivo, así podemos aproveitar para levar a cabo outras misións secundarias (qué sería un GTA sen poder exercer de taxista, bombeiro, policía, etc, pero ademáis, nesta nova versión, dásenos a posibilidade de traficar drogas, e de feito, debédelo facer para gañar máis diñeiro, sobre todo ao principio da aventura).
En referente ao apartado gráfico, obtouse por empregar unha vista cenital (debido ás propias limitacións da consola). Aínda así, vemos unha cidade sempre con vida, na que os viandantes abren os paraugas se chove, accidentes en plena rúa… todo se move de forma independente e todo a un gran nivel de detalle, aínda que nalgúns momentos, os escenarios antóllanseme demasiado baleiros.
Pero non todo brilla con luz pripia, xa que esta nova vista redúcenos o campo de visión, e tendo en conta que o manexo dos vehículos tampouco está moi lograda, estaremos chocando a miúdo, por non ver o que nos ven de fronte ( sobre todo a gran velocidade). Por culpa desta visión aérea tamén se elimina a espectacularidade dos anteriores GTA, aínda que está compensado polas altas doses de diversión.
Así, temos un xogo de carácter moi adulto ( cousa que lle resta compradores) no que o emprego da pantalla táctil é constante, dándolle máis variedade ao desenrolo ( e tamén chegando a cansar, por tantas veces que terás que sacar o stylus).
Aínda así, é unha das mellores opcións que temos nestes momentos para a DS, tanto polo seu don para divertir , como polo seu logrado apartado gráfico.

Mirrors Edge

Por: Venres, 10 de Abril de 2009, 12:28 1 COMENTARIO

Saltos imposíbeis de tellado en tellado, equilibrios en tuberías a centos de metros de altitude, fuxidas das balas dos inimigos dentro de edificios( que a máis de un recordará ao final da película Matrix), todo isto é o que nos propón este orixinal xogo creado por DICE.

A orixinalidade ben resaltada, grazas a que todas estas acción verémolas en primeira persoa, e aínda que ao principio pode chegar a marear un chisco, pronto vos acostumaredes a este punto de vista.

O argumento sumérxenos nunha cidade na que case todo está prohibido, e o único medio de información son os “runners”, persoas que transportan datos dun punto a outro a través dos tellados dos edificios. Nós encarnaremos a unha destas “runners” que ademáis de fuxir dos gardas, deberá investigar quen culpa á súa irmá de asasinato.

Para os combates podemos utlizar técnicas corpo a corpo e usar diferentes armas de fogo, aínda que se portamos algunha arma perderemos axilidade en saltos , agarres ,etc.

Pero non nos enganemos, a alma do xogo está en fuxir dos inimigos, non en eliminalos. É inexplicábel a sensación que transmite escapar dentro dun edificio cheo de gardas, polos lugares máis insospeitados como conductos de ventilación ou falsos teitos, e unha vez que chegas á cima do edificio, lonxe de atopar calma, tes que escapar dun mortífero helicóptero, que non deixe de dispararche mentres tí saltas de tellado en tellado, tentando buscar unha protección.

Nisto está a verdadeira diversión do xogo, en escapar.

Ademáis, todo isto ben resaltado por un preciosista apartado gráfico, no que as cores brandas veñen recalcadas, así atoparemos verdes, vermellos e amarelos moi intensos, acompañados por cores escuras moito máis suaves.

Os escenarios son bastante grandes e moi coidados, tendo sempre múltiples percorridos para chegar ao teu destino.

E agora ben o gran lastre deste xogo, a duración.

A dificultade de Mirrors Edge xa non é moi abusiva, pero se ademáis lle sumamos que o modo historia pásase en cinco ou seis horas, atopámonos cun dos xogos máis breves desta xeración, ademáis de non ter alicientes para volvelo xogar.

Así e todo a orixinalidade deste videoxogo, xunto ao seu sobresaliente apartado gráfico, fan de Mirrors Edge unha opción moi recomendábel.

Por outro lado, un xogo que dura cinco horas pódelo alquilar perfectamente e aforrarás cartos.

Fallout 3

Por: Mércores, 8 de Abril de 2009, 13:56 COMENTAR

Vólvese repetir a mesma historia. Como en títulos anteriores, como Oblivion ou Mass Effect, póñennos na pel dun protagonista, o cal, a medida que avance no argumento, irá subindo de nivel e categoría, coa liberdade de portarse como se portaría un “heroe dunha cutre película ianqui” ou pola contra ,portarse como “a interpretación dun actor nunha cutre película ianqui”. A elección de portarse ben ou mal, dependerá dos diálogos que manteremos co resto dos personaxes.

Ata aquí, é ben parecido ao resto de RPGs de acción, aínda que este intenta innovar nos combates, dándoche opción de loitar en tempo real, ou por turnos, mediante unha opción de porcentaxe de dano que sufrirá o inimigo.

Este detalle apórtalle algo máis de graza ao xogo, pero aquí ben o gran “pero” dos combates. Aínda que podemos disparar en tempo real, case toda a aventura pelexaremos por turnos , xa que, disparar en tempo real, é unha opción demasiada complicada e imprecisa, empregando só esta función cando nos vexamos rodeados de moitos inimigos, e así , disparar a cegas, para tentar buscar cubertura.

Gráficamente, o título vai sobrado. Os personaxes teñen uns rasgos moi realistas, os efectos de iluminación están perfectamente logrados e a inmensidade do “Yermo”( que así se denomina o lugar donde se leva a cabo a acción) é impresionante. Pero,como todos os xogos, a este nivel non é perfecto, e as enormes explanadas con que nos atopamos, antóllanseme demasiado baleiras e aínda que pareza raro a auga é o peor neste apartado, xa que nin a superficie, nin as profundidades está a un nivel aceptábel, producindo unha gran inverosimilitude co resto do conxunto.

Con respecto á xogabilidade, o xogo danos dúas posibilidades, xogalo en primeira ou terceira persoa. Sen lugar a dúbidas, deberédelo xogar en primeira persoa, xa que a xogabilidade en terceira persoa é francamente mala(con deslices laterais do personaxe, o avance do protagonista non se corresponde cos pasos, etc…aínda que os que xa xogarades ao Oblivion, seguro que non vos colle de sorpresa).

Por moito que presuma de lonxevidade, a historia principal non é demasiado longa,nen sequera moi difícil(aínda que isto non lle inflúe na diversión). Pero no que verdadeiramente aumenta a súa duración, é nas misións secundarias que pode facer que o nivel de vida desta terceira parte do Fallout, chegue ata as cen horas.

En fín, un moi bo xogo de rol, que niguén debería deixalo pasar, tanto pola diversión, como por duración, porque podedes estar seguros que os seus fallos pasarédelos por alto unha vez que vos sumerxades no mundo de Fallout

Resistance: Retribution

Por: Luns, 6 de Abril de 2009, 12:48 COMENTAR

Moitas atencións recibíu este xogo antes da súa propia saída, moitas destas especulaciós eran certas, outras tantas, publicidade enganosa para facerlle subir a popularidade , pero agora podemos falar del tal e como é.

Nesta entrega, póñennos na pel do soldado Grayson, que despois de ver como os quimera contaxian o seu propio irmán, vese envolto nunha misión, principalmente de vinganza.
Vale, o argumento, non é precisamente orixinal, orixinal, pero solvéntase coas súas virtudes.

Para empezar, graficamente é do melloriño que podes ver nesta portábel, cunhas explosións máis que aceptábeis, uns enemigos moi ben caracterizados e uns escenarios cheos de detalles (alonxándose do baleiro que te atopas noutros xogos). Cabe destacar a boa representación da auga, que por primeira vez, a superficie parece auga de verdade, cunhas ondulacións a ritmo dos movementos do personaxe e unha física debaixo dela moi lograda. Claro que o xogo volve fallar, no que xa fallaba o primeiro Resistance, o sangue. Nin a cor, nin a textura, nin a física desta son , nen sequera decentes, algo imperdoábel, tendo en conta que imos pasar todo o xogo disparando sen parar.

As misións non chegan aburrir grazas a variedade de escenarios e situacións, tales como momentos de submarinismo, fases pilotando robots,… aínda que a inmensa maioría do xogo pasarala disparando a pé en terceira persoa contra todo ser que se mova. Este detalle non agradará, aos amantes da aventura( e quizáis un pouco máis de exploración e algún que outro puzzle non lle viña nada mal), aínda que poden satisfacer a súa necesidade de aventureiros buscando os documentos que están desperdigados por todos os escenarios(e algún realmente difícilde atopar).
Outro punto forte, é a súa doblaxe, que non lle ten que envexar nada o de algunhas películas, ademáis que a súa duración é máis que decente, ligado á súa dificultade, que a pesar de que o protagonista apunta só, en máis dunha situción, terás que repetir a misión, polas continuas mortes de Grayson, ante as balas dos contrarios.
En fin, Imsomniac creou un videoxogo entretido, pero que non é perfecto nin moito menos,( por moitas alabanzas que reciba de publipáxinas e publirevistas), que te manterá acribillando quimeras durante unhas doce horas.