Mortal Kombat X

Non foi sen tempo a chegada do Mortal Kombat X ás nosas casas. A veterana saga de loita entra na nova xeración con moi boas sensacións entre os fans e os non iniciados. Contando con numerosas entregas na súa historia, a serie creada por Ed Boon e John Tobias en 1992 chega con xa 23 anos nas súas costas e segue a mover moreas de xente ás tendas con cada novo xogo que sae á luz.

Tradicionalmente, o feito que fai resaltar MK por enriba doutras sagas do mesmo xénero é os FATALITIES, unhas accións predefinidas e de corte moi sanguento que serven para executar ó inimigo e dar por rematada unha loita.

Coma sempre, para os que aínda non podemos desfrutar do xogo completo, temos a moita xente recompilando todos estes Fatalities en video para que poidamos ateigar a nosa curiosidade. Sen más, vos deixo cunha destas recompilacións e recomendovos coma sempre facervos con el en canto poidades.

Podes comprobar os prezos nas distintas plataformas en Otogami

Saints Row 4

Por: Mércores, 8 de Abril de 2015, 14:00 COMENTAR

 

saints row 4

Aproveitando o baixo prezo co que podemos atopar para PC o Saints Row 4, decidín probalo estes días. Crendo que é un xogo moi digno de probar e que xa ten certo tempo, vos deixo esta breve recensión evitando o Spoiler no posíbel.

Xa tiña xogado o divertidísimo Saints Row: The Third con moi boas sensacións. Un título moi variado, con moitas misións e moitas horas para perder nel. Pero sen dúbida o seu punto máis forte é o humor co que enfrontan a historia, unha continua retranca, facendo mofa e escarnio de practicamente todo, con moitas referencias a outros títulos e con diálogos e obxectivos tirando seguido da absurdidade. Con este precedente, todo eran argumentos a prol desta cuarta entrega. Sendo verdade tamén que non estaba ben certo, xa que me acompañaba certo medo a que non presentase nada orixinal, senón máis do mesmo. Nada máis lonxe da realidade.

Xogabilidade e Historia

Saints Row 4 2

Temos o mesmo tipo de xogo que tiñamos nos anteriores Saints Row, unha version retranqueira do GTA con controles moi similares. Canto á historia, seguimos o argumento do terceiro. Despois dunha misión antiterrorista coa que gañamos o apoio do pobo estadounidense, facémonos coa presidencia do país. Logo dun salto temporal, vemos unha administración en crise e dispómonos a dar unha rolda de prensa. Nese momento, una frota extraterrestre irrompe na Casa Branca e comeza a abducir todos os membros da banda. E alí comeza a tolemia que é este Saints Row 4.

Despois de acaben por capturalos, seremos introducidos nunha simulación da vida real. Seguro que isto vos soa de algo. E comezamos co océano de referencias e parodias, de Matrix a Mass Effect pasando por Tron e Metal Gear, ou incluíndo mecánicas de xogo como as de Space Invaders, aventuras conversacionais ou side-scrolling Beat’em up. Todo isto, que pode parecer unha marfallada indescifrábel, fíxose de tal forma que até chega a ter sentido e non para de obter sorrisos pola nosa parte.

O eixo central da historia e a mencionada mestura Matrix-Mass Effect que nos terá ocupados entre a simulación e a nosa nave realizando todo tipo de misións. Mais non todo é avanzar na historia, senón que creo que hai dous elementos que paga a pena mencionar.

Misións opcionais e retos na rúa

A variedade de retos que temos por diante en Saints Row 4 é abraiante. Imos pola rúa e non paramos de topar sinais para executar carreiras, misións de destrución, caza do obxectivo, asasinatos, toma de puntos de control e postos avanzados extraterrestres… De modo que se o que nos gusta é espallar o caos e a destrución na cidade non imos ter problema nin falta de oportunidades. Ademais temos toda unha serie de misións opcionais, como as de axuda ás personaxes, que darán moita variedade.

Mellora e personalización da personaxe

Cabería dicir que non hai nada novo neste aspecto, posto que non anteriores tamén podiamos mellorar as habilidades tanto nosas como da banda en troca de cartos. Pero non é así. Neste introducen unhas novas habilidades propias de todo Neo que se prece, os Poderes. Con eles teremos a oportunidade de realizar supersaltos (e mesmo “voar” cal superheroe), ou correr a supervelocidade, mover obxectos con telecinese ou lanzar bólas de fogo, por exemplo. Non fai falta que vos diga que isto mola. Mola moito. No tocante á personalización, teremos toda unha serie de características a editar no noso corpo, e unha cantidade inxente de traxes, a cada cal mais humillante.

saints row 4 4

Toda esta diversión embutida nun título que é obviado por moito público podería enmascarar moitas carencias, xa sexa a nivel gráfico ou a nivel de xogabilidade. Pero non é así. Atopámonos cun xogo moi redondo en todos os seus aspectos, se ben non é un xogo de 10 e a súa dependencia do humor paródico do que fai gala ben pode suscitar certa alerxia entre un público máis xeral e menos “geek. Non estamos ante un xogo para todos os públicos, isto é evidente, mais se co dito xurdiu a curiosidade nesa túa cabeciña, non o dubides e corre a mercalo. Valo pasar moi ben con el. Alén disto, conta con misións cooperativas para botar uns risos cos vosos amigos.

[puntuacion]ESTILO=Sonic|GRÁFICOS=75|SON=70|XOGABILIDADE=70|DIVERSIÓN=100|DURACIÓN=80[/puntuacion]

«No 1º de abril van os burros onde non deben ir»

Este artigo foi unha piada do Día dos Enganos. Todo o que di é inventado. Nin a suposta entrevista nin a nota de prensa existiron realmente.

Os anxos de Kojima

Estas son as novas que están a resoar por toda a internet neste día un de abril. Posto que nunha nota de prensa e nunha entrevista na televisión, o propio Hideo Kojima expresou a vontade do estudio de realizar un xogo que trate o lado escuro das políticas que nos últimos anos nos deixaron un bo número de escándalos en todos os países do mundo e, e de modo destacado en España. Seguiamos sen saber cara onde se dirixía o estudio despois das novas que se daban semanas atrás da súa marcha de Konami e estas declaracións foron toda unha bomba nos medios. Este xogo percorrerá unha serie de elementos que xa temos visto nos telexornais unidos a certos elementos máis propios do cinema como asasinatos encubertos, atentados simulados ou actividades propias dunha película de espías.

Cabeceira da publicación nos medios xaponeses

Cabeceira da publicación nos medios xaponeses

En palabras de Kojima para NHK (Nippon Hoso Kyokai, cadea de noticias xaponesa), que traducimos para vos:

“As novas que están a xurdir ao longo do mundo nesta época de crise sobre actividades ilícitas por parte de persoas con cargos públicos resultan moi chocantes. No Xapón serían motivo de dimisión e repudio social, pero noutros países estanse a realizar de forma case impune. Estamos a velo nos Estados Unidos ou en países europeos, moi digno de sinalar paréceme o caso de España no que se está a ver unha vaga destes caso que parece non ter fin. Chamoume a atención o caso Pokémon porque fixeron uso do nome dun videoxogo e a partir disto comecei a fixarme nesta operación para escribir o guión da nosa próxima produción.”

Kojima na súa entrevista na canle NHK

Kojima e outro membro de Kojima Productions na súa entrevista na canle NHK

Parece que o mal momento político que atravesa Galicia foi o gomo que comezou a xerminar na súa mente para idear o próximo título. Aínda non se ten coñecemento de quen será o publisher, se seguirá de mans de Konami ou farán unha distribución independente, nin sequera temos data de saída, pero fálase do Nadal de 2016.

Non esperedes ver a Baltar ou Conde Roa na súa versión 3D, pero segundo Kojima moitas das novas que vemos neste caso terán o seu reflexo na historia. Seguiremos atentos ás novas que nos cheguen sobre este novo proxecto.

Fonte: Entrevista orixinal na NHK (Xaponés)

Análise Beta: Dead Island Epidemic

Por: Mércores, 25 de Marzo de 2015, 14:00 COMENTAR

deadislandepidemic

A estrea da franquía no xénero MOBA esta a pasar sen facer moito ruído polo océano de free-to-plays dispoñíbeis. Sen demasiada boa crítica, non acaba de ter ese factor diferenciador que parece que procuran os xogos online de moda. Coa lembranza dos anteriores Dead Island que tan ben nolo fixeran pasar decido darlle unha oportunidade. Descargámolo nas nosas librarías de Steam para ver que é o que nos ofrece.

De primeiras, o que temos que ter en conta e que non nos atopamos fronte a un Dead Island ao uso. Non imos ter un xogo de acción/shooter en primeira persoa, senón que imos ver algo parecido ao que xa vimos en xogos como Lara Croft: Guardial of Light e Temple of Osiris, mais daixando de lado os crebacabezas. Teremos unha idea moi próxima se xa probamos a boa idea desastrosamente executada que foi How to Survive.

Como xa dixemos, este xogo basea o seu atractivo na cooperación online, aínda que podemos xogar misións individuais. Como xa acontecía nos anteriores, o modo de un xogador presenta múltiples deficiencias que só poden ser obviadas se se ven compensadas por un xogo que poida facerse moi divertido en compaía. Porén, este non acaba de ser o caso de Epidemic. Si que é certo que en compañía podes deixar de lado as súas carencias, pero fáltalle un plus para darlle unha boa acollida e escollelo sobre outras opcións.

Non debemos esquecer que aínda se encontra en fase beta, e que tanto os modos de xogo como as mecánicas poden verse melloradas nunha versión final. De todas as formas imos comentar o que é o xogo a día de hoxe, que é o que podemos probar.

deadislandepidemic3

Mecánica

A mecánica de xogo é sinxela e moi similar á que podemos ver noutros xogos similares. Controlamos a nosa personaxe coas teclas WASD, diriximos os ataques co rato e lanzámolos facendo clic esquerdo e dereito. Outras teclas como Q, E, R, F ou C serven para usar as habilidades especiais, curarnos, accións de soporte e menús.

Os obxectivos base das partidas son obter subministros, ben de puntos de subministro ou de inimigos clave, e levalos ao punto de partida. Pode haber maior ou menor dificultade, ou diferentes problemas, pero esa é a razón do xogo. Cousas moi boas saíron de mecánicas máis sinxelas, mais é ben certo que aquí se sente a falta de algo de variedade nas misións se o que pretende é que a xente xogue habitualmente.

Nos modos de xogo temos os tres típicos: un xogador, PvE e PvP. O modo de un xogador, sen estar mal, parece estar máis orientado só ás primeiras partidas como aprendizaxe que a un xogo mantido no tempo. Doutra banda, tanto ao PvE como o PvP, mellorando moito o anterior, séguelles a faltar un punto máis nas mecánicas e nas motivacións da partida para lles ver algo de sentido. O PvE faise nun equipo de 4 e teñen que se cumprir as misións que indicadas. No PVP topamos tres equipos de 4 xogadores loitando por ser o que máis suministros obteña.

deadislandepidemic4

Compoñente RPG

Así que comezamos a xogar podemos escoller unha personaxe incial. Temos as típicas clases de apoio, forza bruta, curación… e cada personaxe contará con dúas destas clases. Pola miña parte escollín apoio e curación, sempre fun de ir coidando dos demais. Segundo vas avanzando misións comezas a obter puntos de experiencia e a avanzar niveis cos que activas habilidades e melloras que podes ir incorporando. No meu caso a personaxe contaba cun ataque especial, unha habilidade de curación, e case ao principio desbloqueei unha bomba de fume e unha de feromonas, que serven para dar vantaxe nos combates.

Dentro de cada partida imos subindo uns niveis cos que mellorar as habilidades que xa teñamos. Ese progreso desaparece ao acabar, e teremos que volver subilo de cada vez. Non é nada que sexa moi difícil e así que saibas o que usas máis a miúdo xa terás automatizadas as accións. Isto resultoume moi confuso no comezo, porque daba a sensación de que subías de nivel, pero ao saír da partida non se vía reflexado no teu nivel de xogador, tendo que volver subilo na seguinte.

deadislandepidemic1

Como nos demais xogos da saga, temos un banco de traballo co que fabricar novos elementos como armas ou melloras. Isto farémolo coas pezas que nos obsequian ao final de cada ronda.

Os pagamentos in-game

Non podía faltar isto nun xogo F2P. Poderemos fundir o noso cartón engadindo diñeiro ao xogo, que nos servirá para mellorar calquera aspecto do personaxe e das armas. Iso si, todo pode ser mercado sen necesidade de pagar, mais facelo está claro que acelera moito o proceso. A falta de probalo máis en profundidade, coido que non é un factor tan diferenciador.

Graficamente presenta un aspecto correcto, no fío dos anteriores, no ambiente dunha illa paradisíaca. Os efectos e o movemento dos inimigos non desentoa. Neste tipo de xogos nunca imos detrás duns gráficos sobresaíntes, senón mais ben dunha xogabilidade que supere con nota varias horas de xogo.

deadislandepidemic2

En xeral estamos ante un xogo que pode dar un par de días de diversión para ti e os colegas. Cabe esperar que, se o xogo sae de beta, sexa con máis escenarios e máis variedade de misións. É un experimento que apunta alto, e como primeira experiencia no xénero pode non ir todo o desencamiñada que puidese parecer. Sen dúbida falta traballo para que chegue a ser tido en consideración a medio prazo. Só eles saben até onde queren chegar con iso.

Nun primeiro momento a opinión coa que enfrontas o xogo é boa. Pinta ben e todo cadra como debe, pero xa cun par de horas ás túas costas comezas a ter esa sensación de que non leva a ningures, e non para de medrar segundo van pasando os minutos. Mesmo así, é unha aventura moi valida para unha fin de semana con amigos ou unha noite de xogo online sen pretensións, mais non esperedes ver o novo LoL ou TF2. Vaivos quedar pequeno. No seu favor hai que dicir que en todo o tempo que xoguei non apreciei ningún bug e os tempos de carga foron, polo xeral, curtos. O que si que vin é que facía cousas moi raras ao entrar nas partidas, case como se mudase de pantalla e o xogo e as partidas fosen dúas aplicacións distintas.

Se en novas actualización melloran nos seus puntos fracos talvez sexa un xogo que ter en conta no futuro. De momento é bastante esquecíbel.

[puntuacion]ESTILO=Sonic|GRÁFICOS=60|SON=65|XOGABILIDADE=65|DIVERSIÓN=60|DURACIÓN=50[/puntuacion]

Podería realmente Kojima abandonar Konami?

Por: Venres, 20 de Marzo de 2015, 14:00 COMENTAR

kojima 1

Levamos unhas horas bombardeados con novas que sitúan a Hideo Kojima fóra de Konami, unha vez este acabe cos seus compromisos coa compañía xaponesa. Calquera podería pensar que se trata dun ruxerruxe como outros tantos que se reproducen polas redes a diario e que non paga a pena dedicar máis atención, e pode que en parte sexa certo.

Mais é ben certo tamén que esta información percorreu practicamente a totalidade dos blogs de todos os países, moitos deles coñecidos porque acostuman dar sempre con este tipo de cousas. Certo é que nin eu nin ninguén do equipo de Memoria Pixelada ten a sorte de ter o señor Kojima nun grupo do Whatsapp nin queda con el aos sábados para xogar ao mus, polo que a nivel informativo pouco máis podemos achegar fóra da pura especulación.

Canto á miña opinión, non me sorprendería esta decisión. Sempre foi coñecido por constantes mudanzas de opinión, agora fago un novo Metal Gear, despois digo que quero dedicarme a outras cousas, un mes despois anuncio que hai unha nova edición en camiño e que non participo activamente nela, e un anaco despois digo que todo o equipo de desenvolvemento está formado por mancos e que paso a desenvolvelo case en solitario. Así é Kojima, coñecido ególatra e tirano, mais que por unha razón ou por outra, todo o que toca faise ouro, e non é algo que Konami estivese disposta a perder.

Os anxos de Kojima

Os mercenarios 4

Non foron unha nin dúas veces as que Kojima practicamente deixou entrever a sua saída de Konami e o certo é que nunca se acabou de cumprir. Será esta a definitiva?

As fontes dan por feita non só a súa marcha, senón tamén a doutros nomes importantes do equipo creativo, e mesmo achegan información que suxire que en Konami lles foi restrinxido o acceso ao correo, documentos internos e contactos, dada a inminencia desta situación. Alén disto apúntanse outros movementos, como a retirada da marca Kojima Productions de todas as producións propiedade de Konami, o que parece indicar que tanto Kojima como o seu equipo partirán durante este ano como un estudio independente.

Do que podedes estar seguros é que Kojima non é un home que se retire da imaxe pública sen máis e que, por certo, sen Kojima non imos quedar.

Seguimos con esta recompilación de títulos, espero que xa probásedes os da semana pasada e que veñades con gana de máis. Vamos adiante completala.

L.A. Noire

Este título presenta todos os sinais do cineme negro detectivesco. Unha serie de crimes, protagonistas cunha dobre moral e unha trama con xiros referencias  ao cinema de época. Froito do xa extinto estudio Team Bondi, para o que o desenvolvemento sen beneficios inmediatos supuxo unha carga demasiado difícil de soportar, afrontamos unha serie de casos que nos avanzarán na vida do protagonista e nos acercarán a resolver o misterio que anda detrás dos sucesos que se presentan.

Cunha calidade gráfica moi elevada, foron pioneiros nunha excepcional captura facial, sendo todas as personaxes do xogo a viva imaxe dos actores que lles dan vida. Aínda con certa dificultade no control, o xogo en si mesmo non presenta un nivel moi elevado e pode ser un título accesible para calquera.

Machinarium

Esta aventura gráfica conta cunhas mecánicas simples e un grafismo preciosista. Todos os que o xogamos no seu momento quedamos namorados do pequeno robot ao que axudaremos a salvar Machinarium do malvado plan dunha irmandade que planea destruír a torre da cidade.

Sen textos nin diálogos, toda a información que se nos transmite faise a través de debuxos e animacións, o que lle dá un toque de orixinalidade maior se cabe. Anímovos a que vos fagades con el e o probedes.

Mirrors Edge

Este experimento que saíu á luz da man de EA desenvólvese nun futuro distópico en que todo está controlado por unha ditadura. A sociedade conformista convive con isto, pero mantense unha rede de comunicacións usada polos disidentes e opositores ao réxime que consiste nunha rede de corredores que se encargan de distribuír a información. Un deles, Faith, será a protagonista e verase envolta nunha loita moito maior que ela mesma.

Nunha cidade branca con cores moi primarias que resaltan os puntos de interese, percorreremos os tellados e edificios da cidade facendo uso de habilidades moi propias do parkour, carreiras, loitas corpo a corpo e tamén armas. Conta con moitos automatismos que o fan moi dinámico e moi espectacular.

Parece que logo coñeceremos por fin a data de saída da súa secuela e as últimas informacións apuntan cara a unha triloxía, debedes coñecer a orixe.

The Last of Us / Beyond Two Souls / Heavy Rain

Este combo de aventuras de moi boa factura o teremos nas consolas de Sony, os tres estan dispoñibles en PS3 e os dous primeiros tamén en PS4. The Last of Us é un xogo puramente de aventura, nun futuro postapocalíptico, podedes ver mais na entrada do blogue, só dicir que para min é dos xogos que mais preto están do 10 na xeración anterior, podédelo ver no trailer, e a súa música non fai máis que axudar a isto.

Beyond Two Souls mestura o xénero de acción e aventura gráfica nunha historia con tinturas sobrenaturais que de seguro vos digo que paga a pena e que tedes que probar.

No caso de Heavy Rain movémonos xa máis nunha aventura gráfica cos seus crebacabezas e as súas decisións argumentais, vanlle pesando os anos que non teñen os outros dous, pero aínda se desfruta e segue a ser unha referencia no seu xénero.

Tomb Raider

Volveron as aventuras de Lara Croft, un clásico que volve pegando forte. Estamos ante un xogo de aventuras que recupera moitos dos elementos que fixeron grande a franquía e incorpora un grande número de novidades que hai que explorar.

Unha boa historia, presentada nunhas condicións inmellorables e cuns gráficos excepcionais. Ten todos os ingredientes que podemos pedir a un xogo deste estilo para ser un fixo nos nosos estantes e librarías de Steam.

Rayman Origins / Legends

 

Plataformas clásico que recupera a xa case esquecida personaxe de Rayman cun estilo moi propio e moi divertido, un xogo para xogalo rápido e que na súa continuación e nas versións que vemos en plataformas móbiles como Rayman Fiesta Run e Jungle Run segue a conservar o seu encanto. Xogo moi adecuado tanto para xogar na casa como no bus ou nos descansos coa súa versión portátil. Un xogo que dá o que propón, diversión sen complexos.

Red Dead Redemption / Saga GTA

RockStar ten case o monopolio do éxito nos xogos de mundo aberto. A saga GTA xogo tras xogo continúa a bater récords de vendas e a presentar títulos de gran calidade.

Coido que a estas alturas todo o mundo coñece estes xogos, polo menos polas alusións apocalípticas que advirten que xogando a el acabarás sendo un servo de Satán, matando embarazadas en centros comerciais ou barbaridades similares. Este xogo é o gamberrismo puro e ponnos na pel de criminais dispostos a todo. Pero fronte ao que algúns ven apoloxía da violencia, moitos outros ven parodia do típico cinema de acción e das historias que desde sempre temos nos nosos televisores, podedes ver o gameplay que fixemos no noso twitch.

Para aqueles máis fans do cinema clásico temos Red Dead Redemption que, se o GTA parodia os típicos filmes de acción e disparos este fai o propio cos spaghetti western. Unha aventura do Oeste cunha historia xenial de redención e acción moi desfrutable.

Pokémon

Non sei se teño que dicir algo sobre este xogo, a moitos comeunos a infancia e a moitos tamén lles comeu a idade adulta. Esta saga xa clásica de Nintendo non para de renovarse, lanzando novas versións, mellorando as mecánicas, dotando dunha maior complexidade a este universo e pouco a pouco tamén modernizando o aspecto gráfico, aínda que non é nin moito menos un punto forte.

E un xogo que te atrapa, moi adictivo e divertido que che fará pasar un monte de horas diante da consola. Moita xente o ve como un xogo de nenos, pero nin de lonxe, con calquera idade podemos desfrutar profundamente del se o enfrontamos sen prexuízos.

E con isto concluímos, estou seguro de que deixo moitos títulos polo camiño, seguramente algúns mellores, pero esta é unha selección coa cal podedes comezar se vos pica o verme e non tedes moi claro por onde tirar. E os que xa sabedes un pouco do tema, cales recomendaríades vós?

Parte 1 | 15 Xogos cos que entrar no mundo dos videoxogos (Parte 1)

O mundo dos videoxogos, obxectivo de moitos desprezos e de moitos prexuízos ao longo dos anos sufriu unha enorme expansión nos últimos tempos, principalmente da man das consolas de Nintendo e en xogos “casual” de PC. Sagas como Sims, Singstar, Buzz, e outros mais complexos e consolas como a PS2, Wii ou as DS fixeron que unha morea de xente seguise a entrar neste mundo e percorrer todo os seus ámbitos e lugares.

Desde Memoria Pixelada queremos contribuír co noso gran de area e dar a nosa opinión. E o noso xuízo recomendándovos os 15 xogos que, na nosa opinión, son os mellores se queres comezar a descubrir o que a nosa paixón pode achegar á vosa vida.

Tentaremos tocar todos os paus e toda as plataformas, puxando ás veces cara a multiplataforma para que, teñades o que teñades dispoñíbel no voso contorno, poidades acceder a eles. Nalgúns casos poñemos mais dun xogo, é unha pequena trampa, pero é para deixar ver que con calquera deles cubrimos un mesmo tipo de xogo e vos damos a escoller, xa sea pola temática ou o estilo que prefirades. Sen máis, pasamos a recomendar os 7 primeiros.

Wolf Among Us / The Walking Dead

the-walking-dead

Telltale Games, pese a que os seus últimos títulos non están ao nivel esperado, xa pode darse por satisfeito despois de producir esta dúas xoias, do mellor que podemos ver en narrativa e personaxes no xénero das aventuras gráficas, que xa hai tempo que non está no seu mellor momento. Aínda que parece que a aparición dos indies e algunha empresa como a propia TellTale estalle a dar unha segunda xuventude.

Xogo de mecánica sinxela, baseado na toma de decisións. Wolf Among Us basease na saga de comics Fábulas cunha precuela que formula a aparición das personaxes dos contos no mundo real mentres que The Walking Dead aborda unha historia paralela á que vemos nos comics homónimos, posteriormente malogrados nunha serie de televisión que bota por terra todas as súas premisas orixinais. Nela seguimos o viaxe de Lee e Clementine, a nena a que se ve obrigado a coidar, e a súa loita para sobrevivir a apocalipse zombi e atopar os seus pais.

Half life

Supón un antes e un despois na industria. Tanto a primeira entrega da saga como o Half Life II son uns clásicos do xenero dos shooter, cunha historia que deu orixe á lenda que hoxe en día é Valve. Pensemos que sen Half Life, probablemento o escenario actual dos videoxogos no sería nin de lonxe o que estamos a vivir.

 

Braid/Limbo

limbo

Estes xogos de plataformas foron uns dos responsábeis do boom indie. Braid é un xogo de plataformas aparentemente sinxelo pero que porá moitos retos diante de nos, no que controlamos a Tim, un heroe en busca da súa princesa, pese a que de comezo non temos moitos datos da súa historia, pouco a pouco iremos descubrindo máis. E o remate do xogo…. Xogádeo e nos contades a vosa opinión.
Limbo, se algo ten que destacar e a súa innovadora posta en escena. A súa arte súmenos na total escuridade mentres percorremos uns escenarios destacados na contraluz sen mais son que o ambiente na maioría do xogo o que crea unha atmosfera perfecta para acompañar a historia deste neno na súa viaxe polo bordo do inferno.

 

New Super Mario 2 para 3DS / New Super Mario U para WiiU

Clásico plataformas atemporal, divertido, sinxelo e para todos os públicos no que encarnaremos ó personaxe mais célebre da historia dos videoxogos. Mecánicas divertidas que nunca pasan de moda e moitas horas diante da nosa consola. Se ano após ano seguen a ser uns éxitos de vendas, algunha razón haberá e non iredes desencamiñados se os probades. Pode que non os abandonedes nunca. Que máis podedes pedir?

 

Portal / Portal 2

E de novo nos topamos con Valve. Portal xurdiu case coma un experimento dentro da Orange Box, case coma unha proba curiosa dunha idea orixinal. Mais a súa repercusión no público foi tan grande que axiña foi moito máis do que iso. A premisa e a mecánica do xogo sonche ben sinxelas, resolver os crebacabezas que se presentan nuns escenarios 3D coa axuda dunha pistola de portais que nos permitirá colocar nas paredes, teito e chan no noso rango de visión un portal de entrada e outro de saída para poder atravesalo dun lugar a outro ou mandar obxectos a través deles. Isto xa é divertido de seu, mais non queda alí a cousa.

A historia de Chell, a protagonista, chega a absorberte de tal xeito que non podes deixar de xogar. Ten un dos antagonistas máis carismáticos que tiven a sorte de vencer e a cantidade de recunchos e acenos da historia fai que pese a que hai anos que o xoguei, cada vez que visito a wiki de portal ou leo sobre o mundo creado para esta saga descubra cosas novas. Recoméndovos que non perdades nin unha palabra das conversas que se van dando durante o xogo, de modo que non o xoguedes sen son ou perderedes moito da maxia do xogo.

Saga Bioshock

Bioshock_Infinite

E se falamos de historias impresionantes e mundos atractivos non podemos evitar falar desta saga. Coas súas 3 entregas, non podo dicir que atopase ninguén a quen non lle gustase ningunha delas. De primeiras topámonos cun shooter, pero un xogo que realmente pasaría sen máis polos escaparates do seu propio xenero se falamos de mecanicas puras e duras, cando paramos a mirar ao noso redor, a escoitar e ler todos os documentos que se nos presentan o longo do xogo, se escoitamos detalladamente os sons que nos arrodean dámonos de conta de que estamos nun universo perfectamente creado, con elementos combinados da forma adecuada que fan que o xogo non pase desapercibido e namoremos de cada rúa e de cada edificio e personaxe con que nos cruzamos.

En todos os casos a recreación é anacrónica cunha estética moi retro e decadente á vez que unha tecnoloxía futurista. E mentres que nos dous primeiros casos visitamos Rapture, unha cidade sumerxida de face oscura, lembrando a propia Atlantida, en BioShock Infinite visitamos Columbia, unha cidade flutuante dun aspecto moito máis luminoso. Cada unha ten os seus detractores e os seus seguidores. Ti de que es, de Rapture ou de Columbia?

 

Catherine

CatherinePs3Orig

Un dos títulos que mais conseguiu sorprenderme nestes anos foi Catherine, un xogo que chegou sen moito bombo por parte de Atlus. Aínda que teño que recoñecer que tardei moito en xogalo, pois non esperaba nada del, así que o fixen puiden recoñecer ante min un título deses que non teñen moitas aspiracións pero poñen a coraxe de presentar unha idea nova, arriscada e felizmente con moi bo resultado.

Coido que é un xogo de extremos, ou gústache ou non lle vas coller o punto por moito que o probes. Conta cunhas mecánicas moi aditivas sen deixar de lado o aspecto visual, nel, teremos que ir pasando niveis rubindo por unha pirámide formada por cubos. Segundo imos avanzando, os niveis inferiores van caendo, de modo que temos que facelo rápido. Vaste sorprender, despois duns poucos niveis da velocidade que vas acadar nestes crebacabezas.

Todo isto vai aderezado cunha historia moi trouleira na cal controlaremos o protagonista nas súas noites de bares, decidindo sobre a súa vida amorosa cando se ve seducido por unha estraña muller. Desde ese momento, comeza a sufrir unhas ensoñacións que o van ter moi desacougado. Non fagades caso aos vosos prexuizos e probádeo.

E con estes 7 xa o deixamos até a semana que ven. Esperamos que co que hai xa podades botar unhas boas horas de xogo. Cales recomendariades vós?

rollercoastertycoon1

Xa fai tempo que esperamos noticias de RollerCoaster Tycoon World, un novo xogo da clásica saga que Atari presentou en sociedade tralos malos resultados do lanzamento do RCT4 para iOS.

Pese a chegar a información con conta pingas, parece que temos un novo tráiler que aparece para despexar algunhas dúbidas sobre o sistema de xogo e outros elementos.

Como cabe esperar nesta saga, o obxectivo será o de ser un xeitoso empresario no mundo dos parques de atraccións, potenciando neste caso o xogo online, como xa intentou SimCity non fai tanto. Podéndose compartir os elementos que creamos e incluso xogar nun modo cooperativo para chegar ó éxito en compaña.

Xunto con todo isto, virán tamén certas melloras nas físicas e na cantidade de elementos para incorporar ós nosos parques, pero non semella que se esten a centrar moito no aspecto gráfico, que semella certamente pobre na época actual.

Sen mais datos sobre a súa saída nin mais información polo momento, aínda que especúlase unha saída en abril, só queda esperar que o resultado sexa o que todos esperamos e que a nova entrega cumpra as expectativas.

Persoalmente teño moitas ganas de probala, pese a que declárome totalmente incompetente nos xogos de xestión, si que lle botei horas ás primeiras entregas. Suficiente para ter un bo recordo e mercalos xa hai un tempo en GOG. Podería ser un bo candidato para o próximo retro análise?

RCT 1 en GOG

RCT 2 en GOG

RCT 3 en GOG

toejam1
Voltamos a 1994, acendemos a nosa Sega Megadrive e chantámoslle o cartucho de ToeJam & Earl: Panic on Funkotron. Dispoñémonos a xogar a un plataformas cunha ambientación do mais gamberra. Este xogo foi desenrolado por Johnson Voorsanger Productions como secuela do xogo ToeJam&Earl de 1991 que tan ben funcionara. Sendo este primeiro xogo un xogo de aventuras e exploración decidiron dar un troco cara as plataformas, o que ergueu as protestas dos seguidores. Anos despois, os xogadores do futuro o poderían desfrutar na PSN, Xbox Live Arcade e a Consola Virtual de Wii, ademais dos emuladores de Genesis/Megadrive, como no Emulador Web SSEGA.

toejam2

Caixa do cartucho de SEGA Genesis ou MegaDrive

 

Personaxes

Poderemos tomar o control dun destes dous personaxes, o dos dous se xogamos en cooperativo.

ToeJam

Un extraterrestre vermello de tres pernas cunha cadea e una gorra cara atrás.

toejam3

Earl

Un recheo extraterrestre laranxa cunhas bermudas (O xerme de Patricio Estrela?)

toejam4

Ambos son extraterrestres provintes do planeta Funkotron.

Historia

Segue a historia do primeiro xogo no que os nosos personaxes aterraban no noso planeta para finalmente acadar escapar dela. Agora, de volta en Funkotron, este está cheo de terrícolas (Earthlings) que chegaron na súa nave e que ToeJam e Earl deberán capturar para mandalos de volta ó seu planeta. Os escenarios son coloristas, moi “noventeiros” e con colores rechamantes mentres que a música coma cabía esperar dun planeta chamado Funkotron ten ritmos moi funk e foi altamente valorada no seu momento. Dáselle moita importandia e incluso teremos un minixogo rítmico de baile en algúns momentos do xogo.

A mecánica é sinxela, é un plataformas de scroll horizontal no que deberemos chegar ó final del, sempre e cando atrapáramos todos os terrícolas que haxa nel. Existen tres accións básicas, o salto, unha especie de teletransporte que nos move unas metros cara os lados e o lanzamento duns botes chamados Trap-o-Matic Jars (decídeme que non é todo noventeiro 100%) con que teremos que dar ós terrícolas para poder atrapalos. O que sumase o uso dos botóns de movemento que servirán para moverse e para pescudar nas árbores e vexetación por terrícolas agochados, ademais de premer botóns e demais interaccións.

Inimigos

Os terrícolas serán á vez os inimigos e os obxectivos do xogo

Os terrícolas serán á vez os inimigos e os obxectivos do xogo

Os terrícolas serán os nosos principais inimigos e, á vez, os nosos obxectivos. Atoparemos diferentes tipos, como os “guiris” sacando fotos e que atordarannos co flash, a nena ou o obreiro do martelo pneumático e outros moitos que veredes se o probades. Ademais atoparémonos con outros inimigos locais.

Fases

Escenarios con moitas cores e estilo funk

Escenarios con moitas cores e estilo funk

Nas diferentes fases iremos percorrendo diferentes zonas de Funkotron, nas que veremos moitos seres oriúndos que veranse inmersos no caos que desatou a chegada dos terrícolas. Todo envolto nunha retranca que sacaranos máis dun sorriso. O sistema de gardado será o típico de códigos alfanuméricos xa que por esta época, a meirande parte dos cartuchos non tiñan memoria para escribir partidas neles, pese a que xa en 1987 o The Legend of Zelda de Nintendo fora o primeiro en contar con gardado de partidas, isto non se fixo habitual ata moitos anos despois, xa na seguinte xeración de consolas.

Valoración xeral

É un xogo moi divertido, dunha época dourada das plataformas, que a mais dun lembraranos épocas pasadas. Coa sua música, as suas cores e a súa simpatía de seguro que aseguraranos varias horas de xogo moi entretidas.

Por se lle queredes botar unha ollada, existe en kickstarter unha iniciativa para lanzar un novo xogo da saga.

Kickstarter ToeJam&Earl: Back in the groove

Persoalmente non me parece que teña unha pinta memorable, pero tal vez pague a pena darlle unha oportunidade.

Sen mais que engadir, velaí vos queda un video dun xenio do xogo, mete medo como vai avanzando sabendo onde cae todo…

 

PS-Plus

Dende onte, temos dispoñibles os novos títulos de este mes de marzo en PS Plus.

Para quen non o saiba, PS Plus é o modelo de subscrición de Sony para as súas consolas. Comezou hai uns anos para PS3 incluíndo cada mes varios xogos que podías obter se pagabas unha subscrición mensual (que podía pagarse mensual, trimestral ou anualmente para aforrar cartos). Dende entón incorporáronse ó plantel a PSVita primeiro e a PS4 despois, incorporando esta última a subscrición obrigatoria para xogar online.

Vendo o nivel dos títulos que habitualmente vemos chegar nesta modalidade é moito máis que recomendábel facerse con ela. Este mes de marzo teremos dous títulos para PS4, dous para PS3 e dous xogos multiplataforma de corte mais indie.

Xogo Consola Prezo habitual
Oddworld: New ‘n’ Tasty PS4 20,99 euros
Valiant Hearts PS4 14,99 euros
Papo & Yo PS3 7,99 euros
Sherlock Holmes: C&P PS3 49,99 euros
OlliOlli 2 PS4/PS Vita 9,99 euros
CounterSpy PS4/PS3/PS Vita 12,99 euros

Pola miña parte recomendo enerxicamente calquera destes títulos, xa que este mes a selección foi xenerosa, especialmente o Valiant Hearts, unha aventura de agradábel grafismo sobre a primeira guerra mundial para PS4, o Sherlock Holmes para PS3 e o OlliOlli 2, que para que vos fagades unha idea de por onde vai o xogo podedes ver o gameplay da primeira parte que presentamos onte en Twitch.

lifeisstrange-screencap-1

“onde deixei o segundo capítulo”

 

Hoxe topeime cunha desas novas que non che gusta oír. A de que Square Enix, publisher de Life is Strange, emitiu un comunicado anunciando o atraso da saída da segunda parte deste prometedor xogo que xa analizamos en Memoria Pixelada. Eu, coma moitos outros xogadores que quedamos coa mel nos beizos despois de xogar o capítulo 1, devezabamos por xogar de novo e ver que nos traería a seguinte entrega.

Inicialmente prevista para mediados de marzo, queda, cando menos atrasada ata finais de mes, pero sen data concreta, o que podería significar que é un atraso indefinido e que non saben se vai ser nesas datas ou que sinxelamente danlle un empuxón cara adiante coa esperanza de chegar a tempo.

O ciclo de publicación previsto inicialmente era de 6 semanas por capítulo, o que deixaba a mediados de marzo a segunda entrega e a comezos de maio a terceira. Coido que este atraso acumularase nas sucesivas partes xa que, segundo comentan, fáiselles imposíbel manter estes ciclos anunciados.

Unha mágoa para todos, esperamos que isto sexa un problema puntual, que non sexa o comezo de máis malas novas e que todo vaia como está previsto de aquí en diante para a nova xoia de Dontnod Entertainment.

 

Edición (14/03/2015)

Finalmente será o día 24 de Marzo o día elixido para a saída final deste segundo capítulo, o final só tivemos que esperar dez días máis.

MiddleearthShadowofMordor_Gollum_Screenshot

Nestes días, que vivimos as derradeiras xornadas de rebaixas, ímoslle dar una volta ós xogos que temos nas tendas a prezos que paga a pena considerar nas consolas de nova xeración.

PS4

ps4

Na nova consola de Sony temos de oferta no PSN o xogo Resogun a mitade de prezo por 6,99€

Mercar en PSN

O Tierra Media: Sombras de Mordor por 34,50€ en ShopTo

Mercar en ShopTo

E o Lara Croft e o templo de Osiris por 19,99€ de novo no PSN

Mercar en PSN

Xbox One

XboxOneMain-1200-80

En Xbox One temos o Halo The Master Chief Collection por 40,69€ en ShopTo

Mercar en ShopTo

O Alien Isolation por 33,40€ en base.com

Mercar en base.com

E o Titan Fall por 19,99€ en XtraLife

Mercar en XtraLife

WiiU

13678.wiiu-consola-negra

En WiiU tedes un xogazo como o Bayonetta 2 por 33,94€ en Amazon.es

Mercar en amazon.es

Na mesma tenda o Capitan Toad Treasure Tracker por 31,96€

Mercar en amazon.es

e podemos ver como o Super Smash Bros. comeza a baixar pouco a pouco de prezo ata porse nuns 45,99€

mercar en amazon.es

Que ofertas estades a seguir vos con mais atención?