Por que Nintendo fai ben

Por: Venres, 19 de Decembro de 2014

Hai moita xente que rexeita as consolas actuais de Nintendo, que non son para xogadores de verdade, que se están a equivocar moito e van acabar na ruína… mais eu aquí vos vou demostrar que non é así.

iwata-mostrando-wiimote

Satoru Iwata, presidente de Nintendo, mostrando ao público o WiiMote.

Na diferenza está a cuestión

familia-xogando-wii

Típica familia estadounidense.

Para comezar, dedicarse aos grupos de xente que normalmente non xogan aos videoxogos é unha estratexia comercial moi boa. Mentres que Sony e Microsoft compiten polo nicho limitado dos hardcore gamers, Nintendo prefire ir polos nenos, as nais, os pais e os avós. E funciona. Poucas nais se sentirían atraídas polo GTA, se cadra algún pai si, porque o mundo dos videoxogos aínda está bastante marcado por estereotipos de xénero, mais non vou entrar niso. O caso é que esas nais e pais desfrutan como tolos xogando ao Wii Sports, ou botando unha partida ao New Super Mario Bros. cos nenos. Aí hai mercado, e Nintendo sábeo ben.

Mais fóra de intereses comerciais, Nintendo ten unha cousa que o resto non teñen: innovación. Pensádeo, do punto de vista actual, cal é a diferenza entre a Super Nintendo e a Sega Mega Drive? Ou entre a Playstation e a Sega Saturn? Os xogos. Nada máis. E os xogos non dependen da plataforma, calquera deles funcionaría igual de ben, ou mellor, no computador. E non digades que non, que aquí todos temos usado emuladores.

Que pasa na época actual?

Viaxemos entón á época actual. Temos claramente 4 plataformas de mesa e 3 portátiles. Nas consolas de mesa temos a Xbox One, a PS4, a Wii U e o PC. Cal é delas destaca, sobresae, marca a diferenza? A Xbox One e a PS4, a nivel de experiencia de xogador, son iguais, e non ofrecen ningunha experiencia que non poida ofrecer un computador. Os principais xogos de ambas as plataformas tamén están dispoñíbeis en Steam, ou en menor medida en Origin, coa vantaxe de que no computador podes ter un mellor rendemento se o tes actualizado. E o seu valor como centro de entretemento, con videoclub, reprodución de DVD… telo tamén nun computador, e con menos problemas de compatibilidade. Mais a Wii U, ai amigos, esa é diferente. Si, se cadra non foi ben en vendas por problemas de márketing (e a lea dos controladores, entre gamepad, wiimote, e demais), mais é a que dá unha experiencia diferente. E unha aposta decidida, non experimentos con gasosa como o EyeToy ou o Playstation Move.

amigos-xogando-3ds

Amigos xogando á 3DS no típico espazo en branco fóra do espazo-tempo.

No campo portátil, temos Nintendo 3DS, PS Vita e toda unha chea de trebellos con Android. Cal gaña? Android. Sobradamente. A xente prefire un xoguiño simple no móbil para matar o tempo mentres agarda polo bus, aí está o mercado. O problema da PS Vita é que acaba por ser unha consola igual que as de mesa, só que portátil. Podes xogar onde queiras, con bos gráficos, e mesmo con engadidos interesantes como o Near, mais esas funcións están a ser engadidas aos móbiles, que cada vez teñen máis potencia. Ou podes simplemente xogar na túa consola de mesa habitual, trocando portabilidade por comodidade e mellores gráficos. Non ten nada que a faga imprescindíbel. Pola súa banda, a 3DS opta por ofrecer cousas novas, con diferente éxito. A tecnoloxía 3D ten moitos seguidores e moitos detractores, mais é algo que o resto non dan. E cando está ben implementado no xogo, realmente paga a pena. Tamén o feito das dúas pantallas dá moito xogo. Aínda que xa pasou a febre da época da DS, onde todo xogo era manexado coa pantalla táctil (ás veces pasándose un pouco), ter unha pantalla inferior para mapas e menús mellora moito a experiencia. E o StreetPass, con recompensas como o Tícket Eon nos novos Pokémon, dá alicientes para sacar a consola a pasear. En definitiva, diferénciase.

Que ensinanza podemos tirar de todo isto? Que nos videoxogos, como na vida, o que importa non é ser o mellor, senón ser diferente, orixinal e innovador.

Sobre o autor:

@AmilGZ | Ver as entradas publicadas por AmilGZ »

«Cando tiña 8 anos regaláronme a miña primeira consola, unha Mega Drive noviña do trinque. No momento en que a conectei á televisión e vin un ourizo azul a rodar pola pantalla, notei un bolboretear no meu estómago. Resultaron ser gases, mais aínda así gostei bastante dos videoxogos en xeral e de Sonic the Hedgehog en particular. Comezou así unha bonita historia chea de amor, sangue e bolachas de dinosauro que se estende até a actualidade.»

4 Comentarios a “Por que Nintendo fai ben”

  1. Skaltum di:

    Entendo perfectamente a estratexia de Nintendo, e comprendo aínda mellor que o mercado é o que manda, mais de verdade Nintendo está a ser tan orixinal e innovadora nesta etapa? Eu non o vexo tan claro, un mando diferente non conleva isto (vale que na Wii saiulle á perfección), mais nesta última xa foi a menos…

    E a verdade, os xogos que lanzan só teñen a exclusividade de ser enormemente doados e asequíbeis para para todo o mundo (o polbo brando cómese mellor que o duro). Obviamente hai algún que outro xogo orixinal, mais na miña opinión é unha minoría.

    Polo tanto penso que están a realizar unha estratexia moi sinxela e que lle está saíndo ben, mais canto tempo? A Wii foi un éxito abrumador, nesta xeración decaeron bastante, e na próxima?

    Ao mellor simplemente son palabras dun xogador que se introduciu neste mundo con Nintendo e que pouco a pouco observou como a compañía lle daba as costas a varias xeracións, aquelas que lle deron a fama que ten.

    • A verdade é que nesta xeración Nintendo puido darlle algo máis de potencia á WiiU, quedouse só co de presentar o mando e o xogo remoto como gran novidade e limitarse a actualizar a consola un pouco.

      Iso si, vai mal de vendas, chámana un desastre pero aí temos a Sony aproveitando ideas co seu uso a distancia e 2ª pantalla entre PS4 e PS Vita como fai o mando de WiiU, así que, mal que ben, seguen dando novidades (que é o que se agradece no sector e non o de andar a pelexarse nos píxeles ou FPS que ofrece unha ou outra consola).

Deixar un comentario