O troco xeracional

Por: Martes, 17 de Decembro de 2013

the-last-of-us-03

Nestes intres atopámonos nos albores da chamada “nova xeración” de consolas, dividida en 3 máquinas: Nintendo Wii U, Microsoft Xbox One e Sony Playstation 4. Este troco xeracional está en boca de todo o mundo, a xente bótase a comprar estas novas consolas nas tendas especializadas ou non tan especializadas, as distribuidoras anuncian os novos xogos que sairán no próximo ano 2014, os estudos de desenvolvemento están traballando para habituarse ao funcionamento destas consolas e exprimirlles ata a derradeira gota de rendemento e estamos no principio dun proceso de saturación publicitaria nos medios maioritarios de comunicación de cara a convencernos a todos das bondades da nova xeración e as melloras que traerá en contraste ca anterior.

Sen dúbida entre estas melloras atoparémonos cun novo surtido de filtros, texturas de alta resolución, escenarios moito máis grandes que na actual e un sinfín de novos efectos, reflexos en cristais e a auga máis realista vista xamáis nunha consola de sobremesa. Pero o meirande troco, o troco que marca realmente un cambio de xeración, xa tivo lugar. E tivo lugar sen que nos déramos conta.

Neste troco temos 3 puntos de vital importancia, que compoñen súa particular trinidade. Un tuvo lugar no ano 2010, o outro no 2011 e o derradeiro neste mesmo 2013, a mediados de ano, para ser máis precisos.

Os trocos típicos na industria do videoxogo tiñan lugar por motivos total ou case totalmente técnicos, do modo que o fixo Doom no lonxano 1993, ou do modo no que as diferentes xeracións de consolas van aparecendo co paso do tempo e proporcionan novas posibilidades para os programadores de facer mellores e máis impresionantes xogos. O troco do que vou falar non ten nada que ver cun apartado técnico, senón que é moito máis sutil, pero que ten a mesma ou incluso máis importancia que calquera mellora técnica.

Para poder entender o troco, hai que porse en situación e retroceder ata ese ano 2010. GTA 4 acumulaba críticas positivas alí onde fora analizado, pero non deixaba de ser un GTA, cas típicas cousas que facer nun xogo da saga. Uncharted e sobre todo Uncharted 2 levaran o escalón gráfico na PS3 ao seguinte nivel, Mass Effect acababa de presentar a súa segunda parte, os rumores acerca de Skyrim comenzaban a ser xa imparables e o boom dos xogos indies estaba iniciándose tralo lanzamento de Braid e a inminente chegada de Limbo.

heavy-rain-21

Nese contexto aparece a finales de Febreiro de 2010 o xogo que conforma o primeiro piar do troco, Heavy Rain.
5 anos despois do seu anterior xogo, o aclamado Fahrenheit, a empresa francesa Quantic Dream lanza este xogo, que borra dun plumazo a separación entre videoxogos e cine ao proporcionar unha experiencia prácticamente cinematográfica, cunha historia complexa, múltiples opcións ao longo da historia e pondo de moda o tan empregado actualmente recurso dos QTE para realizar a interacción entre persoa e xogo. Pero non é este o troco ao que nos ocupa, senón que este ven dado pola propia historia en si mesma, unha historia que Microsoft rechazou engadir ao catálogo da súa Xbox 360 e que provocou que Heavy Rain se convertira nun exclusivo de Playstation 3. Así pois, esta negativa de Microsoft a permitir a publicación na 360 dun xogo no que o argumento xira en torno ao asasinato de nenos e que ponlle en bandexa de prata á competencia un xogo que resultou ser un auténtico vendedor de consolas, xa forma, merecidamente, parte da historia dos videoxogos.

The-Witcher-2-Assassins-of-Kings-PC-2

Únicamente un ano despois de este xogo, aparece outro, o segundo dunha saga baseada nos libros de Geralt de Rivia, escritos por Andrzej Sapkowski e feito por un pequeno estudo polaco chamado CD Projekt RED. Este xogo, aclamado internacionalmente dende o momento do seu lanzamento pola súa combinación de historia, xogabilidade e apartado técnico, foi publicado baixo o nome The Witcher 2: Assassins of kings. A pesares de que técnicamente a súa calidade máxima co filtro hiperrealista activado é motivo máis que dabondo para marcar un hito técnico no momento (non en vano é seguramente un dos mellores xogos técnicamente falando da xeración xunto co Crysis e ainda hoxe en día non son poucos precisamente as computadoras capaces de movelo fluidamente con dito filtro activado), o punto máis destacado do xogo é, sen dúbida, a súa historia. Unha historia complexa e apaixoante, que atrapa ao xogador ate o mesmo final e que toca de modo bastante explícito un tema que non é moi común no mundillo, e menos tratado ca seriedade mostrada en The Witcher 2, coma é o tema do sexo. Si, todos xogamos a algún Larry e todos coñecemos os métodos de recuperar vida dos GTA, pero unha cousa é iso, e outra moi diferente é tratar o sexo do modo que se trata neste xogo, dun modo adulto e sen tapuxos. Non vou por aquí ningún vídeo, xa que sería spoilear a historia, pero unha busca rápida polo Internet permitiravos comprobalo.

The-Last-of-US-PC-game_1920x1080

De este modo, chegamos ao terceiro e derradeiro xogo, publicado neste mesmo 2013, trepou ao momento ate as posicións máis elevadas na maioría de rankings xa non só dos mellores xogos do ano, nen sequera nos dos mellores xogos da súa plataforma, senón que xa directamente entrou nos dos mellores xogos da xeración. Seguramente con estes datos xa saberedes de qué xogo estouvos a falar, pero se vos digo que os protagonistas son un home atormentado e unha nena, xa quedan disipadas as dudas. Falo, efectivamente, de The Last of Us.
Cando todo indicaba que a PS3 alcanzara o seu tope gráfico con Uncharted 2 e 3, o mesmo estudo de desenvolvemento, o xa histórico Naughty Dog, saca este xogo que, lonxe de ser un Uncharted máis, é moito máis, xa non polo seu formidable apartado técnico, apartado que está xa non entre os mellores de PS3, se non que seguramente sexa o tope técnico da presente xeración de consolas. O igual que no caso de The Witcher 2, a pesares deste formidable apartado técnico, o máis destacado non é iso, senón que é a historia, sendo máis concretos neste caso, o desenvolvemento dos persoaxes, que acadan unha simbiose que queda patente no seu final, que poderá ser máis ou menos criticado, pero que xa é parte da historia dos videoxogos.

Así pois, estes 3 piares conforman o troco xeracional ao que me refería anteriormente: o troco dunha época na que os videoxogos eran un elemento de divertimento, pero nada máis a unha época na que os videoxogos son un modo de entretemento adulto, maduro, complexo, e no que cada vez vai haber menos temas tabús.

Non é casualidade que estes 3 xogos foran considerados entre os mellores da presente xeración, e non é casualidade que foran os elexidos para este artigo. O salto dado por Heavy Rain involucrando ao xogador nunha película interactiva, cunha historia moi dura, cun tema que fai 10 anos sería imposible de tratar nun videoxogo sen que se che botaran ao pescozo, e un xiro final do guión espectacular, que converte os últimos intres de xogo nunha contrarreloxo na que chegas a sentirte realmente agobiado pola situación e a complexidade argumental de The Witcher 2, teñen o seu cumio na historia de The Last of Us. Un xogo violentísimo, escuro como o que máis, no que daste conta de que as accións que cres axeitadas no momento provocan un dano no que non repararas e no que os persoaxes evolucionan ante os teus ollos ao máis puro estilo dunha película, e que ademáis ese xogo teña as críticas tan positivas que ten, deixan de manifesto que algo trocou no mundo dos videoxogos.

Os videoxogos xa saltaron á seguinte xeración, o troco empezou fai xa casi 4 anos e pasou inadvertido para a meirande parte da xente, pero xa non vai ir a ningún lado.

Sobre o autor:

nach | Ver as entradas publicadas por nach »

«Ainda recordo a primeira vez que probei un videoxogo no primeiro pc que entrou na miña casa, aquel 286 con chave para acender e o lexendario botón "Turbo". Moitas horas da miña vida perdín naquel xogo chamado LHX, despois virían moitos máis, virían novos pcs, o Ignition, os Half Life, o Diablo 2, os PES, os CoD ou os Age of Empires, pero aquel LHX abriume os ollos e deixoume claro que eu quería traballar niso cando fora maior, e niso ando, tentándoo.»

1 Comentario a “O troco xeracional”

  1. wallbreaker di:

    Non xoguei aínda a ningún dos tres, pero medo me da k ós desenvolvedores se lles dé por primar a historia por riba do sistema de xogo. Boas historias si, pero k nn por iso se sacrifique a complexidade xogable dun título.

    Por outra banda, é certo k cada vez os temas tratados son cada vez máis maduros, pero eu situaría ó pioneiro disto no metal gear solid de psx. De todas formas aínda queda moito camiño por percorrer, xa k os videoxogos cunha boa historia tenden a copiar descaradamente do cine á hora de elaborar unha boa trama, e nn aproveitan os elementos propios do medio para facelo. Todo isto na teoría, na práctica é moi difícil casar o “ gameplay” ca historia, e moi poucos o consiguen (seike TLOU é un deles), dahí o fenómeno coñecido en anglosaxón como “ludonarrative dissonance”, o cal non me atrevo a traducir, oero k basicamente viría a significar unha discordancia entre a historia doxogo e como esta se conta e o k o xogador fai realmente no gameplay.ex: o protagoonista de uncharted, un tipok na historia é o encanto e o carisma personificados, pero que no gameplay, da man do xogador, acaba cunha lista de mortes ólombok non casa nada ca historia e o retrato k esta fai del como personaxe

Deixar un comentario